Lectores Galegos en Bos Aires



Perfil
lectoresenbosaires@gmail.com
 O que lemos
 Buscador
 Blogomillo
 Esas lecturas pasadas
 Anteriores
 Destacados

Os libros arden mal
Chegamos ao remate deste ciclo cunha obra que ben merece ese sitio de relevancia. A última novela de Manuel Rivas abriunos as portas a unha última ollada sobre a Guerra Civil e o Franquismo. Unha ollada plural, fragmentaria e poliédrica. Unha ollada coa pegada dun dos autores galegos con maior presenza mundial. Ademáis, tivemos o excepcional luxo de ler a historia ao tempo que o propio Rivas estivo en Bos Aires traballando. E de falar algo con él sobre este traballo. Diso falaremos este sábado 15 ás 15 (unha hora máis) e tamén da proposta para o ano 2008. Para non deixar de ler. Para non deixar de pensar e de sentir.



Ficha do libro
Titulo: Os libros arden mal
Autor: Manuel Rivas
Ano de Publicación: 2006
Editorial: Xerais
Sinopse:
O río da vida e da morte. Unha moza lavandeira que le nas marcas da auga a historia da súa xente. Despois da auga que fecunda a memoria, axiña aparecerá un fogo destrutor, as labaradas do odio... Así comeza Os libros arden mal, a agardada novela de Manuel Rivas que se desenvolve nun período que vai do 1881 deica os nosos días, entre o falecemento de George Borrow e o dun vello anarquista galego chamado Polca. Esta obra, como moitos dos personaxes que a habitan, podería levar tatuada na pel aquel sobre aviso que Luís Vives transmitiu a Erasmo: ?Non se pode falar nin calar sen perigo?. A protagonista principal é a linguaxe, as verbas que forman parte do corpo, a igual que os ósos, os ollos e os dedos. A loita entre as palabras feitas para dominar, e as palabras eivadas. Entre a linguaxe do poder autoritario e a linguaxe que sobrevive na penumbra. A linguaxe bélica e o latexo dionisíaco da fala popular. A linguaxe dogmática da relixión e a fala carnal e erótica do entroido. Unha obra que intenta pescudar, por un camiño interior, de intersticios, con sutileza e sen dogma, no inexplicábel histórico. A estrutura desta novela semella o dunha esfera armilar, composta por moi diferentes órbitas nas que os astros, ademais das vidas humanas, son os libros, as pertenzas, os animais, as plantas, e as palabras, elas mesmas a moverse como seres vivos. Unha esfera armilar tamén no entrelazar de xéneros, cunha órbita maior, a ficción narrativa a xeito de thriller, no que o caso central é a historia dramática da cultura, que contén en círculos concéntricos a poesía, o ensaio histórico, a crónica xornalística, formas de literatura popular como as novelas do Oeste. Unha esfera tamén que entrelaza multitude de voces, nunha escrita encarnizada, sempre en vilo, que vai e vén entre os territorios da dor e o gozo erótico.

[Presentación editorial]

Sobre o libro

María Liñeira. Oxford

Manuel Rivas Barrós (1957) publica a súa última novela, ?Os libros arden mal? (2006), neste auto-executábel ?Ano da Memoria Histórica?; un baúl de teselas que van do negro animal ao branco acetilsalicílico e, nun mosaico alucinado, compoñen a(s) intrahistoria(s) do que puido ser.
?Os libros arden mal? foi unha das novelas máis agardadas da literatura galega, a profecía autocumprida: a historia de nós en abondosos pregos (setecentas e pico de ave páxinas). Pero nin por pouco nin por moito se escribe un bo libro; aínda diría máis, ?Os libros arden mal? é unha boa novela pese á súa extensión desmedida. Obra para lectores de fondo, oculta no seu interior a xenerosidade do escritor fecundo, construtor de secundarios, hábil na técnica do rescate cunha soa liña. Brindemos á saúde daqueles aos que, coma ?aos descoñecidos de Vilarraso e Aranga e Coirós?, se lles fai algo de xustiza..
Esta é a narración da Avenida Atlántica dende unha impresionista descrición do ?aramio da anteguerra? ata os longos trens a Hendaia, exportadores de tristura. Rivas sérvese dunha caterva de rapaces (Polca, Luís Terranova, Aurelio Anceis, Arturo da Silva, Leica, Curtis,...) para tecer un posíbel novelo. E o narrador que todo o ve asiste ao devalar desas vidas e ás que por elas pasan.

?¡Ya hemos pasao!?
?Os libros arden mal? está recuberta da tonalidade volframio da época. Non lle falta nin un só dos ingredientes indispensábeis e melodramáticos do ?must? da tempada: violencia salvaxe e gratuíta, represión, fuxidos, fame, etc. Mais Rivas vai alén neste xénero de novela de guerra civil ao construír un relato rico en condimentos secretos, que deixan no padal un triste sabor metálico, que van máis alá das sombras chinesas do mito da dúas Españas.


A Besta e o Anxo
A especia de máis corpo e cheiro máis agre. A exploración da psicoloxía do intelectual pro-barbarie, prostituído, que se encarna á perfección na figura de Ricardo Samos, xuíz de Oklahoma. Psicópata patético que cobiza aquilo que debería destruír. Un grande acerto.

?El cant dels ocells?
Outra especia, semellante ao rapé, que provoca espirros e choros incontrolados é a prospección abisal no corazón dos vencidos dobremente vencidos. Aqueles que sufriron a desvergoña de sobrevivir, os extras na simulación de normalidade. O violonchelista Rubén Lires, o fotógrafo Leica e o Polca escravo-mineiro son exemplos perfectos do voluntario forzoso ao que devoran os seus propios remorsos.

O paxe de ourizos
Pero hai unha outra especia, da que eu máis gosto, que lle dá a ?Os libros arden mal? esa textura elástica que liga a masa: as mulleres, principalmente as que levan cousas na cabeza. A Avenida Atlántida é, no meu modo de ver, o mundo feminino das permanencias. Elas van e veñen silandeiras, cos seus fachos e vultos sobre o molido. E Rivas consegue que elas, coccinellas septempunctatas, expertas en zurcido invisíbel, sexan parte ata o momento de ser todo. Olinda e Ó, lavandeiras; María Casares, anciá e cativa; e Chelo Vidal, a heroína indiscutíbel desta novela, pintora de mulleres.
É difícil seguir cada un dos fíos dun libro coma este, fragmentado en pequenos capítulos, que mesturan épocas, personaxes e historias. É difícil manter os azos ao longo de cincuenta anos de historia invisíbel, chea de personaxes esvaradías e feitos que nunca aconteceron. ?Os libros arden mal? non é un libro fácil de ler, pola contra é unha excelente novela, de vontade plural e dialóxica, que inclúe algunhas das páxinas máis anovadoras da literatura galega, coma a historia de Dez e Terranova, arrepío de chama azul.


Os libros arden mal, de Manuel Rivas

Outubro 2, 2006 |
Por O levantador de minas



A primeira impresión que tiven ao ler Os libros arden mal foi que era un libro moi intencionado. Non pretende adherirnos a nunha nova ideoloxía, mais a homenaxe que rende ao pasado ten o propósito de asombrarnos cos nosos propios logros doutra altura. Sempre percibín nos vellos que o pasado debía ser esquecido, por doloroso, turbo e sucio. Porén, o pasado que nesta novela se trata, ao menos no primeiro tercio, é digno de lembranza e modelo a seguir. Non por tratarse en particular do anarquismo, senón por nel, tan estendido na Coruña na época, atoparse ideas válidas para hoxe que infelizmente aínda non atinxiron o lugar que merecen nunha sociedade progresista: o acceso xeral á cultura, a igualdade sexual, a democracia do consenso, o ecoloxismo? Ao referir a vida ideolóxica do pobo na Coruña dos trinta suxace o movemento anarcosindicalista. Vencellado a unha corrente anarquista que viña de atrás e promovía a cultura do pobo a través de ateneus e outras asociacións (lembremos que a principios de século os obreiros pouca escola recibían, e como moito nela podían en xeral aprender as operacións básicas das matemáticas, a ler e a escribir), na Segunda República influía nas reivindicacións principais da clase obreira coruñesa. No entanto, este aspecto declaradamente político non foi do interese do autor, que escolleu cinguirse á luminosa seiva cultural que corría polas veas da Coruña.

Incidindo particularmente nas actividades dos grupos libertarios, dedicados á promoción do deporte, do nudismo, do vexetarianismo, as personaxes que aparecen nesta parte da novela son tratadas con especial dozura, mostrando en non poucos casos as intervencións das personaxes como grandes aforismos, afirmacións de altura poética que, ás veces, poderían traballar en detrimento da verosimilitude se non fose porque o carácter xocoso e entrañábel destas situacións transloce esa patente proximidade emotiva a respecto dos anarquistas e, por extensión, dos paisanos máis humildes da cidade. Un exceso de poesía, de culturalismo até, por veces, que eu desculpo polas imaxes de emotivo costumismo que ofrece.

O ambiente obreiro ―e a súa cultura anarquista― constitúe, deste modo, un dos brazos da balanza en que se apoia o peso temático da obra. Desde este cadro enténdense os libros como pedra basilar do acceso á cultura do pobo, como instrumento útil para a mellora social a través da elevación intelectual do individuo. A cultura non é un perigo, senón a chave da liberación individual e en consecuencia unha axuda para a revolución social.

Na facción franquista, o outro brazo da balanza en que se sustenta a narración, a represión dos golpistas tamén bate nos libros, leitmotiv da obra, mais como baluarte dunha liberdade de pensamento que están moi lonxe de admitir. E aquí atopamos un contraste ben logrado, na visión dos libros como un perigo que deben eliminar ou, no caso excepcional de quen aprecia un valor neles, Ricardo Samos, a actitude dun coleccionista de obxectos raros. Este é outro modo de mostrar a morte do libro, e constitúe en si mesmo un recurso literario moi acertado. Con el logra mostrar, ademais, o desprezo xeral pola cultura e a actitude franquista a respecto de todas as liberdades.

A novela contén abondosas descricións de grande altura. Só teño que lembrar o capítulo dedicado á cigarreiras (páx. 188 e seg.) para deliciarme naquela imaxe das traballadoras que na madrugada entran de noite na cidade, iluminando os camiños en fileira desde as redondezas da urbe; ou a descrición das froitas no inicio do capítulo ?O enterrador? (páx. 309). Moitas, tamén, de evidente potencial cinematográfico, como o capítulo ?A brétema azul? (páx. 658 e seg.), que nos fai situarnos nun clímax de cinema negro.

No sentido do anunciado de partida, debo concluír que a pretensión que intúo principal no autor foi levada a termo. Conseguiu escribir unha obra dedicada á súa cidade, aos aspectos máis positivos que logra atopar na súa historia. Valoriza o noso saber popular en xeral, e fai referencia a todo o rural que alimenta a cidade, dignificándoo, elevándoo a verdadeiro coñecemento; unha mensaxe, por outra parte, aínda moi oportuna nos nosos tempos. Reparen, por exemplo, nesta fermosa frase: ?Nesta cidade a elegancia e a cultura era [sic] un estilo popular? (páx. 715). E fai ampla homenaxe dun anarquismo máis noso do que en moitas ocasións se recoñece, esa ferramenta ideolóxica que nos principios do século vinte colocou A Coruña na vangarda das reivindicacións sociais e laborais. Todo isto a través dunha historia sentida, profundamente apaixonada, con personaxes cálidas e xélidas, no contraste da vida que lles tocou vivir. Con momentos realmente emotivos e de verdadeira altura literaria.


Feira do Libro 2006, Episodio 3: Os libros arden mal
Por Martin Pawley


Era unha aposta arriscada. Polo colosal das súas intencións, Os libros arden mal era un paso decisivo, mesmo definitivo, na traxectoria literaria do seu autor. Ou para si ou para non: non había posibilidade alternativa. Manuel Rivas estaba, coma no chiste, ao límite do precipicio e optara por dar un paso á fronte, despois desa experiencia frustrada que foi A man dos paíños, aparecida entre dúas coleccións de relatos, Ela, maldita alma e As chamadas perdidas, das que o mellor que pode dicirse é que eran irregulares. O mellor Rivas, o Rivas que nos gusta, agromou nos últimos anos na súa actividade xornalística -compilada en varios volumes memorábeis-, pois ninguén soubo facer coma el a crónica literaria dun tempo e dun país.

Máis polo que sospeito que polo que sei, teño a convicción íntima de que había persoas, e non precisamente poucas, que desexaban que esta nova obra de Rivas fose un fiasco. Que tiñan redactadas de antemán unhas críticas con cheiro a necrolóxica. Se a obra fose o desastre que agardaban, teríanlles bastado tres ou catro capítulos para poñela podre, e quizais sexa esa a razón de que ao cabo de case un mes da súa saída ao mercado poidamos contar cos dedos -e sóbrannos dedos- as recensións da obra publicadas en medios convencionais ou en Internet. Porque o caso é que acontece xustamente o contrario: basta ler tres ou catro capítulos para comprender que estamos diante dun texto extraordinario, maxistral, superlativo. Un fito que marcará un antes e un despois na historia das nosas letras, e do que somos agora espectadores privilexiados.

Non arranca ben: o primeiro capítulo ten pouco corpo, pero deixa un par de frases que sen descubrirnos nada novo golpean en nós coma raios. "Todo o mundo serve para a guerra. Se non serve para matar, serve para morrer". Creo que foi xa aí, na terceira páxina, cando souben que este libro era outra cousa. Foi aí ou na seguinte: "Os vellos enterrando os novos, di Olinda. Iso é a guerra". As posíbeis dúbidas desaparecen no capítulo segundo, o de George Borrow, e sobre todo no terceiro, un prodixio, con ese personaxe que le e rele un mesmo capítulo de Ana Karenina durante os catorce días da viaxe á Habana, imaxinando o resto da novela co convencemento de que a que escribira Tolstoi non había de ser moi diferente. Sucede o mesmo que cando te pos a ver Centauros do deserto, que ao cabo de cinco minutos xa sabes que hai películas e películas, e que ademais está aquela. A referencia a John Ford non é gratuíta neste caso. John Ford foi o máis grande, ben o sabemos, pero non só porque dirixira un feixe de obras mestras, senón porque tamén daba moi bos consellos. Velaí o que lle deu ao seu colaborador Frank S. Nugent: le moitos libros, documéntate moi ben, estuda moito e toma moitas notas, pero logo esquece todo e ponte a escribir o guión. Non imos contar a Historia, imos facer ficción. Isto é o Oeste, home: se a lenda acaba por convertirse nun feito, publica a lenda. Pois con Os libros... pasa igual. Non é cuestión de contar historias reais, senón de contar historias verdadeiras.

Arden os libros, o máis longo dos capítulos, é de seu unha novela dentro da novela. E magnífica. Funciona perfectamente como texto autónomo. E tal a súa brillantez que ao saír del é case inevitábel unha certa sensación de recaída, que posibelmente desapareza nunha segunda lectura. Porque en Os libros... hai que embarcarse varias veces, para gozar non só da precisión da linguaxe, do xa coñecido alento poético dun autor capaz de recoller un mundo nunha frase. Desta vez hai que falar tamén de estrutura; hai que falar, por fin, de xenuína potencia narrativa. Dunha prosa que turra do lector de maneira apaixonada. Dun relato coral e complexo no que todo acaba encaixando con precisión de cirurxián. Rivas mesmo xoga a introducir outros rexistros literarios, sexan as novelas do oeste de John Black Eye, os poemas de Mim desamparou ou o traballo ensaístico a partir da homenaxe a Carl Schmitt, pero foxe do puro exercizo de estilo por valerse da autoría de figuras inesquecíbeis como Aurelio Anceis ou Héctor Ríos. E tamén Polca, e o Xuíz, e Chelo Vidal, e Ó, e tantos e tantos outros. Coa técnica do pase preciso, coa arte do zurcido invisíbel, Manuel Rivas xungue e casa unha sensacional colección de personaxes, e o conxunto vai cobrando sentido pleno páxina a páxina, como as pezas dun puzzle que se arman soas diante dos nosos ollos abraiados, guiadas pola man máxica da literatura. Os libros arden mal non é, con certeza, unha novela: é unha novelísima, no luminoso achádego que empregou O'Mestre para describila.

A post-data: O 19 de agosto -o sábado da semana que vén- cúmprense setenta anos desa queima de libros na Dársena da Coruña. Habería que facer algo, non lles parece?


Sobre o autor
Manolo Rivas naceu o 26 de outubro de 1957 no barrio coruñés de Montealto. Estudiou no IES Monelos. Comezou a súa carreira como periodista moi tempranamente aos 15 anos como meritorio no El Ideal Gallego. Estudiou Ciencias da Información en Madrid. Foi e é colaborador en diversos medios de comunicación galegos e españois El País, El Ideal Gallego, La Voz de Galicia, sendo nomeado subdirector do Diario 16 en Galiza. Tamén foi animador da revista cultural Luzes de Galicia. Escribiu destacados libros de poemas, novelas, artigos e ensaios literaios. Considéraselle un revolucionario da literatura galega contemporánea sendo el un personaxe comprometido coa súa terra e coa súa cultura.
A súa obra literaria está escrita orixinalmente en galego, considerado na actualidade coma o escritor galego con máis proxección internacional, estando a súa obra traducida a vinte idiomas, entre eles o francés, italiano, inglés, alemán, grego, turco, ruso, finés, holandés, croata e xaponés.
Algunhas das súas obras foron adaptadas ó cine, entre elas A lingua das bolboretas dirixida por José Luis Cuerda e O lapis do carpinteiro, dirixida por Antón Reixa que foi seleccionada para presentarse nos premios Goya da Academia Española do Cine.
Foi membro fundador de Greenpeace, polo que non resulta estraño o seu grao de implicación persoal en actividades relacionadas coa catástrofe do Prestige nas costas galegas coma a creación da plataforma cidadá Nunca máis ou más recentemente coa vaga de lumes do ano 2006 no territorio galego.


Entrevista

?Á hora de escribir, un non pode ser covarde?

24.09.2006


Os libros son para el como seres vivos e as palabras e a linguaxe forman parte del igual que o cabelo ou o sangue. É o escritor galego con máis proxección dentro e fóra do país e procura non ser cego ante as cousas que suceden ó seu redor. Considera que a nosa literatura atravesa un moi bo momento malia que ?ningún goberno lle fixo polo de agora ningún favor ó libro galego?. A principios do verán publicouse a súa última novela longa, ?Os libros arden mal?, da que Xerais xa prepara a segunda edición
R. CANDAL

?Os libros arden mal?, un título moi suxestivo ligado a un acto de queima que tivo lugar na Coruña en 1936. ¿Hai cousas que nin o lume destrúe?

Os libros son difíciles de queimar porque non se destrúen ó arder o papel. Na novela cóntase a historia dos libros como seres vivos e como algúns deles chegan a zafar, a resistir por camiños bastante sorprendentes, igual que nos pasa ós humanos. É certo que os libros son protagonistas, pero eu diría que o asunto da novela é a historia dramática da cultura ó longo do tempo. Atopámonos xente moi refinada, que posúe moitos bens culturais, pero que en situacións límite, onde se pon a proba a calidade humana, teñen comportamentos arrepiantes. Por outra parte, hai xente que estando, polas súas circunstancias económicas e sociais, afastada da cultura, en situacións límite, asume a súa protección e vixía. Desa gran contradición trata o libro.

Na novela fálase de Galicia, da nosa cultura, da represión, da liberdade,..., temas sempre presentes nas súas obras...

A novela comeza no s.XIX, cando aparece ese personaxe tan real e feiticeiro como é George Borrow, e prolóngase ata os nosos días.

Na novela, o máis importante son os personaxes e o que lles pasa, cousas que non só teñen que ver coa súa simpatía política, coa súa posición, senón tamén coas paixóns humanas, algo moi presente. O tema histórico é o hábitat no que se moven, pero o máis importante para min é que, por exemplo, un grupo de mozos dun arrabaldo da Coruña moi humilde nos anos 20-30 constitúen un ateneo que se chama O resplandor no abismo, no que teñen unha biblioteca, que intentan estar ó tanto do que pasa no mundo, que teñen ideas avanzadas, e digo isto, porque as súas ideas van ser unha das causas polas que serán perseguidos e aniquilados. Unha das acusacións máis repetidas nos xuízos contra moita xente que se matou nesta parte do mundo era que tiñan ideas avanzadas; foi causa de morte para moitos.

Á parte, na novela tamén está a propia historia das palabras. Por exemplo, hai un verso de Lorca ?"Debaixo das multiplicacións, hai unha gota de sangue de pato"? que vai percorrendo distintas bocas e capítulos, distintas situacións históricas, e que se converte nunha especie de contrasinal. E é que no libro, tan importante como o que lle pasa ás persoas é o que lle pasa ás palabras, á linguaxe. De feito, un dos personaxes principais é un mozo de familia da alta burguesía que é tatexo. El ilustra un pouco o feito de que as palabras levan as cicatrices do que sucede na historia. Ás veces non somos conscientes, pero se fixeramos un escáner na linguaxe veriamos reflectida a historia de cada un de nós como individuos e da propia sociedade. Poderiase dicir que esta novela é de serie negra, de thriller, unha historia de suspense na que os restos e as sospeitas e os crimes están marcados na linguaxe.

¿Canto de realista ten o libro?

Efectivamente, hai unha relación moi trenzada entre a ficción e a realidade. É como o tecido que fai a araña. Se imos por un carreiro e batemos na cara cunha arañeira, que antes non viramos, parece unha construción de ficción, pero todos os extremos dese tecido están amarrados á realidade. Se miramos a novela como unha sucesión de círculos, o conxunto é unha ficción, mais está feita con vimbios de verdade. Gústame moito unha idea do director de cine John Ford, que dicía que todo é unha ficción mais todo é verdade. A relación estreita entre a ficción e o documental é un tipo de narrativa que a min me interesa moitísimo e que penso que é a característica da novela actual e do porvir próximo. Sería, por exemplo, é o que fai o narrador alemán Sebald, que ten un libro extraordinario titulado Os emigrados. Tamén se pode ver esta relación no cine, por exemplo, no que fai Winterbottom. Moito se ten falado de que a novela está en crise, de que está metida nesa calexa sen saída dos best-seller e das grandes pompas históricas, pero eu penso que hai un camiño realmente fondo, literario, perturbador, da verdade inexplicable, da terrible beleza, que é unha saída a esa crise e que consistiría en facer algo máis valente e con moitas implicacións.

Penso que o escritor non pode ter medo. Medo tes, como todo o mundo, pero á hora de escribir non podes ser covarde e tes que saber que aquilo que fas, sexa o que sexa, ten implicacións. Hai xente que só fala do compromiso do escritor politizado, cando mantén posturas revolucionarias ou de transformación, crítica do establecido, pero calquera cousa que se escriba é un compromiso. Tamén é un compromiso facer publicidade, escribir nunha revista do corazón, escribir as páxinas de contactos dos xornal,..., todo o que fagas, incluso non dicir nada, é comprometido.

Neste aspecto, ¿ata que punto é comprometido Manolo Rivas?

Eu considérome un escritor en primeiro lugar. Para min escribir é semellante ó acto de respirar, é algo biolóxico, orgánico. As verbas e a linguaxe forman parte de min como os dedos ou o cabelo ou o sangue. O compromiso meu vén polas verbas. Certas posturas críticas que mantés con cousas que pasan na túa terra ou no mundo, non son a priori. Eu son pouco político, no sentido convencional. Non me interesan os partidos, o que me interesa é o que sucede coa xente e coa nosa vida, coa paisaxe, cos ríos, cos montes, co mar, co noso aire, coa nosa alimentación, coa liberdade das persoas. A esa preocupación lévanme non as ideas políticas senón o feito de escribir. Albert Camus dicía, moi ben, que "non é a loita a que me leva a escribir, senón que é o feito de escribir o que me leva á loita". É dicir, non podes estar tratando coas palabras e ser cego ante as cousas que suceden ó teu redor.

O trato coas palabras levouno logo a ser o portavoz da plataforma Nunca Máis. ¿Serviu de algo todo aquilo?

Serviu de moitísimo. Pero eu, moitos anos antes do de Nunca Máis estiven nun barco que se chamaba Xurelo e é interesante lembralo, porque parece que Nunca Máis foi algo inédito e repentino, que nos deu unha arroutada contra o PP e que por primeira vez fixemos algo e non é así. Agora celébrase o 25 aniversario da expedición do Xurelo e eu fun un dos que estaba nese barco de madeira que saíu de Aguiño e cuxa acción tivo unha repercusión internacional. Chegamos ata o fosa atlántica nun barco sen tecnoloxía, nunhas condicións bastante extremas, despois dunha viaxe dunha semana a 340 millas de Fisterra, e foi esa viaxe o principio dunha mobilización que permitiu a suspensión do cemiterio radioactivo que había na fosa atlántica e o acordo da Organización Marítima Internacional que prohibiu o vertido de residuos atómicos nos mares.

Para min, Nunca Máis foi un episodio máis nese compromiso mínimo de esixencia moral, de defensa do medio e da seguridade da nosa xente. Non se trata de política, trátase de mandamentos esenciais.

Preguntábasme se serviu de algo Nunca Máis. O domingo pasado fíxose unha manifestación en Santiago que a min me pareceu que non era contra o lume, era unha manifestación contra Nunca Máis. Fíxate ti se dura o de Nunca Máis. Era unha manifestación de resentimento contra o que foi unha mobilización popular. A profundidade do que significou Nunca Máis ten unha medida cultural, sobre todo na xente máis nova, que non vai ser borrada nin utilizando o disolvente manipulador máis potente que atopen no mercado.

Entrevista en Vieiros
?Sempre hai xente que está matinando en como reducir dereitos?



E unha máis (en castelán)


Fontes e mais materiais
http://gl.wikipedia.org/wiki/Os_libros_arden_mal
http://bvg.udc.es/
http://www.xerais.es
http://www.vieiros.com
http://bretemas.blogspot.com/2006/06/os-libros-arden-mal.html
http://www.culturagalega.org/lg3
Palabras engadidas (0) - Categoría: Novelas - Publicado o 11-12-2007 18:14
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0