 Porque o seu nivel musical e festeiro está polas nubes e non ten pinta de que vaia baixar. O mércores 16 tiveron o segundo concerto de presentación do seu terceiro traballo discográfico: Polo aire. Ou iso din, que eu o disco aínda non o vin (as copias están a piques de chegar, seica).
Non foi moita xente, cousa que me sorprendeu. Ás veces un non sabe o que facer para que o público asista a un acto. En calquera caso, peor para eles. Eu, pola miña banda, fíxenme acompañar marabillosamente polos ghaiteiros retrouseiros e outra xente de ben.
O concerto empezou tarde, pero iso case foi o de menos. Paseino moi ben. Quempallou soubo distribuír as pezas para manter a tensión do público (a súa meirande parte, en pé), xogando con momentos rápidos e lentos, con cancións do disco novo e con algún dos seus greatest hits. Saben tratar o público, romper o xeo co humor.
Musicalmente, o disco mantén claramente (a falta de analizalo a fondo...) a liña do anterior: música festeira, con algunha que outra peza reivindicativa e, en todo caso, boas letras, que é algo do que vén adoecendo desde hai anos a música folk galega. Saben contar historias e contalas ben. Defenden o galego, a cultura propia, ou falan de viño ou do amor; pero cóntano dun xeito narrativo e áxil. Ademais, manteñen unha estética moi coral, na que os instrumentos van buscando (e logrando) o seu punto de protagonismo.
É difícil dicir o que toca cada un. Excepto Roi Maceda, que non saca o acordeón do peito, o resto penso que variaron todos nalgún momento: gaita por clarinete; guitarra por mandolina, tamboril por batería, bombo por pandeireta; e Guillerme Ignacio: voz, gaita, frautas...
O Guillerme avanzou moito na expresión corporal. Xesticula moito e fala cos brazos, coa cara... É unha posta en escena para grandes concertos, que se agradecerá sobre todo cando se vexa na distancia do Intercéltico, por exemplo.
Algunha crítica? Pois, se cadra, que o leitmotiv radiofónico queda algo esmorecido no directo, máis alá do ruído de dial do comezo. Pero non é unha cousa sinxela nin estou certo de que teña ningunha relevancia. É por criticar algho...
Por último, unha lástima que non botasen a canción gravada xunto cos Dios ke te Crew. Semella que vai quedar como aquela fermosísima de Estremonías en galego e asturianu: exclusiva do disco. Puxérona ao rematar o concerto e está moi moi moi ben.
Noraboa! |
