O windsurfista israelí Shajar Tzuberi, conseguiu a medalla de bronce, rompendo a seca da delegación israelí de ausencia total de triunfos. Tzuberi finalizou en segundo lugar na última competencia, na que se adxudicaba puntuación dobre, situándose no terceiro posto xeral. Os outros dous gañadores foron Tom Ashley, de Nova Zelanda, con medalla de ouro, e Francia coa medalla de prata. Shajar Tzuberi, de 19 anos de idade e oriúndo de Eilat, era considerado como unha das grandes esperanzas israelís de obter unha medalla olímpica. Este é a terceira medalla olímpica de Israel nesta disciplina. O israelí Gal Fridman gañou a medalla de bronce en Atlanta 1996 e a de ouro en Atenas 2004.
Trátase do premio Will Eisner Comic Industry outorgado todos os anos ás novas creacións do xénero. O evento é considerado como "os Oscars" das historietas. "METRALLA", unha novela gráfica da artista de comic israelí Rutu Modan, gañou o premio "Will Eisner Comic" 2008 á mellor novela gráfica.O galardón é o máis prestixioso premio de EE.UU. para a industria dos cómics e outórgase, cada ano, ás creacións en diversas categorías. Nesta 39º entrega de premios máis de 12 mil persoas asistiron ao evento que coroou á artista israelí."METRALLA" publicouse en Europa e en EE.UU. fai un ano e medio a través da editorial canadense Drawn & Quarterly, que lle fixo a proposta a Modan e na cal traballou durante dous anos.
Despois da súa publicación, a novela recibiu excelentes críticas nos principais periódicos, como The Guardian e The New York Times. Ambos diarios colocaron ao libro nas listas das mellores obras de 2007 no ámbito da literatura e os cómics. No seu libro, Modan, narra a emotiva historia dunha investigación. Un fillo busca ao seu pai desaparecido tras un atentado terrorista en Tel Aviv e, na súa busca, únese ao mozo amante do seu pai.A obra será traducida ao hebreo o mes próximo baixo o nome "Karov Rajok" (Perto/Lonxe).
Logo de que a selección rusa de básquet, dirixida por un israelí, lle gañara a Irán no segundo día de competición, os adestradores e xogadores de ambos os equipos saudáronse. Os iranianos que conforman o equipo olímpico de básquet déronse a man co adestrador israelí da selección rusa, David Blatt, logo de finalizado o partido no que saíu vitoriosa Rusia.
O partido foi a primeira vez en varios anos que Irán non boicoteou un evento deportivo no que competería con figuras do deporte israelís, segundo informou o diario The Jerusalem Post.
O saúdo posterior ao partido non foi escondido senón que viuse a varios fotógrafos capturando o momento xusto no que Blatt saudou á estrela iraniana Hamed Ehadadi. Blatt, que antes de ser o director técnico da selección rusa foi adestrador de Macabi de Tel Aviv, sinalou nunha conferencia de prensa conxunta logo do xogo que o equipo iraniano foi un "gran eqipo". Ademais, o israelí sinalou que aínda que pensou no significado política de xogar contra Irán antes e despois do partido, non foi un factor durante o partido: "Non tiven ningún sentimento especial durante o partido. Esa é a beleza do deporte, o momento no que empezás a correr esqueces todo e todos son iguais", remarcou. "Desafortunadamente, o problema non é entre os atletas", agregou. Así mesmo, sostivo que Irán "ten algúns bos xogadores", e que algúns poderían mesmo "participar da liga Europea". Pola súa banda, o capitán do equipo iraniano Samad Nikkhah expresou: "Viñemos a xogar, non hai necesidade de mesturar política con deporte". Onte, pola contra, un nadador iraniano negouse a competir na mesma piscina contra un nadador israelí. Lamentábel.
O artigo 24 da nova plataforma do goberno libanés de unidade establece que "a Resistencia ten dereito a liberar terras". Na práctica iso significa que Hezbollah ten luz verde para iniciar unha guerra contra Israel para "liberar" as granxas de Shabaa e outros territorios. Na organización chiita están máis que satisfeitos. O goberno de unidade libanés aprobou onte por unanimidade a súa nova plataforma, pola cal Hezbollah ten dereito a "utilizar todos os medios para liberar as terras libanesas aínda ocupadas". A nova plataforma deberá ser agora aprobada polo parlamento. En Hezbollah insisten desde hai uns días con que hai que loitar contra os voos da Forza Aérea Israelí no espazo aéreo libanés e todo parece indicar que a partir de agora ese será o centro da súa actividade. Este artigo da plataforma constituíu un punto de conflito entre goberno e oposición, desde que se acordasen as bases do novo goberno logo da última e violenta crise.
A Hezbollah concedéronselle todas as súas esixencias.
O artigo 24 establece especificamente que "O Líbano, o seu exército e a súa Resistencia teñen dereito a liberar terras". Os ministros do bloque anti-sirio quixeron agregar a este artigo unha frase na que se indique que este tipo de pasos faranse "con responsabilidade do goberno", ou sexa a súa intervención e aprobación. Esta proposta foi rexeitada. Os opositores a Hezbollah propuxeron quitar a palabra "Resistencia" do polémico artigo, pero esta idea foi inmediatamente rexeitada. A decisión foi aceptada en forma unánime, aínda que catro ministros expresaron o seu desacordo. Desta maneira deron por finalizada a crise interna que sacudiu ao país durante longos meses, cunha clara e contundente vitoria de Hezbollah sobre a oposición anti-siria. En Hezbollah reaccionaron con gran satisfacción á decisión: "A decisión do goberno demostra que a Resistencia que venceu en 2006, completou a vitoria no operativo de intercambio de prisioneiros e agora pasará dun triuno ao seguinte". Os membros do parlamento debaterán o contido da plataforma do novo goberno nos próximos días e así aprobarán a formación deste goberno con 30 ministros encabezado por Fouad Siniora. Se esepra que o goberno de Siniora reciba o apoio do parlamento xa que este inclúe a representación dos dous grandes grupos en que está dividida a política libanesa: o prol-sirios e os anti-sirios ou prol-occidentais. A prensa libanesa informou que o presidente libanés, Michel Suleimán, visitará Siria o próximo 13 de agosto.
Categoría: Medio Oriente - Publicado o 05-08-2008 09:45
32 palestinos, membros do clan Hilles, leais á partido Al Fatah, que se refuxiaron en Israel fuxindo dos enfrontamentos coas forzas de Hamás, regresaron onte á franxa de Gaza por petición do propio presidente da Autoridade Nacional Palestina (ANP), Mahmud Abás, segundo un alto responsable israelí.
Un primeiro grupo de 32 dos 180 membros de Al Fatah que se refuxiaron o sábado pasado en Israel volveron á franxa onte pola mañá. O resto, agás os feridos ingresados no Centro Médico Soroka en Beersheba, tiñan previsto regresar tamén durante a xornada, indicou un alto responsable israelí. Abás solicitou o sábado pola noite ao ministro israelí de Defensa, Ehud Barak, o regreso do grupo a Cisxordania, subliñou o alto oficial israelí. Con todo, «esta mañá [por onte domingo] pedíronnos que os devolvésemos á franxa e é o que estamos a facer», engadiu. Tras esta petición, Barak ordenou a apertura excepcional do paso de Nahal Oz aos membros do clan Hilles, segundo a radio militar israelí. Interrogado sobre a sorte en Gaza dos fuxidos, o responsable israelí declarou que «unha terceira parte estranxeira deu garantías de seguridade», en alusión á intervención de Exipto, país mediador entre Hamás e Israel e entre os propios grupos palestinos. Outra vintena de membros de Al Fatah -feridos durante os enfrontamentos con Hamás, que deixaron o sábado once mortos e un centenar de feridos-, seguían ingresados en hospitais israelís. Un portavoz de Hamás, Sami Abu Zuhri, declarou pola súa banda que o movemento islamita que controla Gaza detivera a decenas de membros de Al Fatah, ao regreso destes, para interrogalos. «Os que infrinxan a lei islámica serán investigados e, os que sexan culpables serán castigados. Os que sexan inocentes poderíab ser liberados», precisou.
Zuhri engadiu que a foxida era «a proba de que infrinxiron a lei, posto que prefiren someterse á ocupación sionista antes que permanecer nas súas propias casas».
O trato aos retornados
O portavoz asegurou que Hamás están «a recibir aos que regresan e tratándoos como debe ser»Os enfrontamentos interpalestinos do sábado foron os máis sanguentos desde que o movemento integrista islámico fíxose co control da franxa de Gaza en xuño do 2007. Estes enfrontamentos comezaron cando as forzas de Hamás tentaron arrestar no barrio de Chujaiya a varios membros de Al Fatah, acusados polos islamitas de ser responsables dun atentado con bomba o 25 de xullo. Nese atentado, perpetrado nunha praia de Gaza, morreron cinco membros das Brigadas Ezedin al Kasam, e unha nena de cinco anos. Al Fatah desmentiu toda implicación nos feitos. «A nosa posición é que debemos colaborar e axudar aos palestinos que loitan contra o islam radical, que se opoñen ao terrorismo e apoian as negociacións de paz», explicou o número dous do Goberno israelí, Haim Ramon, para xustificar a axuda israelí a Al Fatah. Segundo Ramon, a axuda «non constitúe unha violación da tregua» instaurada o 19 de xuño entre Israel e Hamás por intermediación de Exipto. Con todo, unha portavoz do Exército indicou que as forzas despregadas ao redor da franxa de Gaza recibiron a orde de estar en alerta no caso de que Hamás decida renovar os disparos de morteiros e kassam contra Israel.
Os libros de historia dirán que Shimon Peres foi dúas veces primeiro ministro de Israel, pero non poderán evitar definilo como un símbolo da paz no medio Oriente. Aos 85 anos, Peres, Premio Nobel da Paz 1994, é unha personalidade respectada como ninguén polo mundo político.
Shimon Peres foi elixido como o noveno presidente de Israel o 13 de xullo de 2007, e asumiu o cargo o día 15. Foi funcionario público, parlamentario e o oitavo primeiro ministro do Estado de Israel. Casado, con tres fillos, 8 netos e dous bisnietos, Peres naceu en Bielorrusia en 1923 e inmigró ao que hoxe é territorio de Israel coa súa familia aos once anos de idade. A súa infancia pasouna en Tel Aviv e asistiu á escola secundaria agrícola de Ben Seme, viviu varios anos no kibutz Gueva e no kibutz Alumot, do cal foi un dos fundadores.
En 1943, Peres foi electo secretario do movemento xuvenil sionista laborista. A fins da década do 40, Peres enrolouse na Haganá e foi responsable do persoal activo e das armas.
Durante e despois da Guerra de Independencia, serviu como xefe dos servizos navais, e posteriormente encabezou a delegación do Ministerio de Defensa a Estados Unidos.
En 1952, Peres ingresou ao Ministerio de Defensa, e un ano máis tarde - aos 29 anos de idade - foi nomeado director xeral desa carteira, cargo que mantivo até 1959.
En 1959, xa se perfilaba como un gran líder foi electo membro da Knesset e permaneceu como tal desde entón. Entre 1959 e 1965 exerceu como viceministro de Defensa. Shimon Peres abandonou o partido de goberno MAPAI en 1965 xunto con Ben Gurión e pasou a ser secretario xeral de Rafi; tres anos máis tarde, foi clave na reunificación destas faccións laboristas. En 1969, Peres foi nomeado ministro de Absorción da Inmigración; de 1970 a 1974 exerceu como ministro de Transportes e Comunicacións, e durante 1974 foi ministro de Información. Despois da Guerra de Yom Kipur, Peres xogou novamente un papel central na seguridade de Israel, como ministro de Defensa.
Durante tres anos, Peres revitalizou e fortaleceu as FDI e desempeñou unha importante función nas negociacións de separación de forzas que conduciron ao Acordo Interino con Exipto de 1975. Peres exerceu como Primeiro Ministro interino despois da renuncia do Primeiro Ministro Rabín en 1977. Logo da derrota do Laborismo nas eleccións xerais de 1977 - despois de trinta anos de hexemonía política - Shimon Peres foi electo presidente do partido, cargo que mantivo até 1992. Ademais, serviu dous períodos non consecutivos como Primeiro Ministro, o seu primeiro período foi de 1984 a 1986 no goberno de unidade nacional, baseado nun acordo de rotación co líder do Likud Itzjak Shamir. De 1986 a 1988 exerceu como vice primeiro ministro e ministro de Relacións Exteriores, e de novembro de 1988 até a disolución do goberno de unidade nacional en 1990 - como Vice Primeiro Ministro e ministro de Finanzas. Peres foi unha personalidade fundamental na retirada das tropas do Líbano e o establecemento dunha estreita zona de seguridade no sur dese país. Co retorno do partido Laborista ao poder, despois das eleccións de 1992, Peres ocupou novamente o Ministerio de Relacións Exteriores. Desde alí, o líder israelí iniciou e conduciu as negociacións que levaron á firma da Declaración de Principios coa OLP en setembro de 1993 - que lle adxudicou o Premio Nobel da Paz 1994 xunto con Rabín e Arafat.
Negociacións adicionais cos palestinos levaron a unha retirada israelí de Gaza e dalgunhas áreas de Judea e Samaria e o establecemento dunha Autoridade Palestina limitada, de acordo ao resolto no Acordo Interino. En outubro de 1994 asinouse o Tratado de Paz con Xordania, e Peres tamén promoveu relacións con outros países árabes do norte de África e o Golfo Pérsico.
O segundo período de Shimón Peres como Primeiro Ministro foi a raíz do asasinato de Itzjak Rabín o 4 de novembro de 1995. O partido Laborista elixiu a Peres como sucesor de Rabín, e a Kneset confirmou a decisión cun voto de confianza apoiado polos membros da coalición e a oposición. Peres exerceu como Primeiro Ministro sete meses, até as eleccións xerais realizadas en maio de 1996. Nese breve período buscou manter vivo o proceso de paz, a pesar dunha onda de atentados terroristas labores por suicidas palestinos contra civís israelís. Peres foi ministro de Cooperación Rexional de xullo de 1999 até marzo de 2001, e de marzo de 2001 até outubro de 2002 desempeñouse como ministro de Relacións Exteriores, no goberno de unidade nacional de Ariel Sharon. Pero máis tarde renunciou xunto a todos os ministros do Partido Laborista. Foi Vice Primeiro Ministro de Ariel Sharon desde xaneiro a novembro de 2005, e volveu renunciar un tempo despois. Shimón Peres é membro da Kneset e é activo no Centro Peres da Paz que se estableceu na súa honra. Antes das Eleccións para a 17°Knesset, Peres abandonou o Partido Laborista para aliarse ao recentemente fundado partido Kadima. Ademais, Peres foi Vice Primeiro Ministro, ministro de Desenvolvemento para o Neguev e a Galilea desde maio de 2006 até xuño de 2007. Shimon Peres é autor dos seguintes libros: In Between Hatred and Neighborhood (Hebrew - 1961)
The Next Phase (1965)
David?s Sling (1970)
Tomorrow Is Now (1978)
Go With The Men - 7 Portraits (1979)
A Force de Vaincre (French - 1981)
Entebbe Diary (1991)
The New Middle East (1993)
Reading Diary - Letter to Authors (1994)
Battling For Peace (1995)
For the Future of Israel (1997)
New Genesis (1998)
Lle Voyage Imaginaire (1998)
A Time for War, A Time for Peace b>
Se Israel libera membros de Hamás do Parlamento palestino como parte dun acordo para a liberación do soldado secuestrado Guilad Shalit, o presidente da Autoridade palestina, Mahmud Abás advertiu ao Goberno iasraelí que desmantelará a Autoridade Palestina. Abás enviou a dura advertencia ao Xeneral Gadi Shamni a través de Hussein al-Sheikh, xefe do departamento de asuntos civís da Autoridade Palestina, que se encarga de coordinar con Israel os temas que impliquen Cisxordania e a Franxa de Gaza. Al-Sheikh, explicou a Shamni que se trataba dunha "mensaxe persoal" de Abás e insistiu en que o líder palestino non se limita a falar de "dimisión", senón de "desmantelar a ANP." Israel detivo a decenas de políticos de Hamás, incluídos ministros e membros do Parlamento, pouco despois que o grupo terrorista secuestrou ao soldado Guilad Shalit o 25 de xuño de 2006. Moitos foron postos en liberdade por orde dun tribunal militar, pero ao redor de 40 permanecen detidos. A mensaxe do presidente palestino foi moi inusual, xa que publicamente, trata de presentarse a si mesmo como o líder de todos os palestinos, en varias ocasións esixindo que Israel poña en liberdade a todos os seus prisioneiros palestinos. Con todo, despois que Hamás tomou o control de Gaza en xuño de 2007, Abás desmantelou o Goberno de unidade e comezou unha batalla política e militar contra o grupo en Cisxordania. Nos últimos anos, a Autoridade Palestina reconstruíu os servizos de seguridade coa axuda do coordinador de seguridade para o proceso de paz dos EEUU, Keith Dayton, e tanto a AP como o Exército israelí participaron activamente na detención de membros de Hamás e o peche de institucións da organización en Cisxordania. Esta mesma semana, a Autoridade Palestina detivo a máis de 160 membros de Hamás en Xudea e Samaria, e o grupo ameazou cun golpe en Cisxordania se continúan as detencións. Os temores de Abás baséanse no feito que a liberación dos altos políticos de Hamás a cambio de Shalit fortalecería a infraestrutura civil da organización islámica en Xudea e Samaria.Segundo unha fonte israelí ben informada a ameaza de desmantelar a ANP se Israel libera aos parlamentarios de Hamás só desacreditará a Abás masivamente aos ollos de moitos palestinos.
Ademais, sinalou a fonte, esta ameaza crea outro obstáculo aos esforzos do Goberno israelí para chegar a un acordo para a liberación de Shalit. A cambio do soldado, Hamás esixe que Israel libre 1000 prisioneiros palestinos, incluídos moitos que son responsables de importantes ataques terroristas. Polo que se sabe, a lista non inclúe os parlamentarios e ministros detidos. Unha delegación do grupo terrorista está no Cairo para continuar as negociacións indirectas sobre Shalit, están mediadas por Exipto. Desde a súa elección como presidente da Autoridade Palestina en xaneiro de 2005, Abás ameazou repetidas veces coa demisión pero nunca fixo efectiva a ameaza.
Categoría: Medio Oriente - Publicado o 31-07-2008 02:19
A visita que realizara Mahmud Ahmadineyad a Nova York foi un verdadeiro suceso político-diplomatico mundial pero sorpresivamente sucedeulle algo completamente inesperado:
Karnit Goldwasser, a muller do soldado israelí secuestrado por Hezbollah o 12 de xullo de 2006, Ehud Goldwasser, fíxolle unha pregunta a Ahmadinedjad na conferencia de Prensa, que lle deixou sorprendido e que evitou responder.
"A súa amabilidade e simpatía demostradas para con toda a prensa transformouse en canto tivo coñecemento de quen era eu "
"Ola, o meu nome é Karnit, esposa de Ehud Goldwasser, o soldado que desde hai un ano é prisioneiro da Hezbollah. Pregúntolle a vostede xa que Vostede non nega a axuda e apoio que presta a Hezbollah: Por qué impídeselle á Cruz Vermella, visitar a ambos soldados secuestrados?
-"A seguinte pregunta", dixo Ahmadinejad ignorándoa.
"Por que Vostede. se nega a fornecer información sobre o lugar onde están retidos?"
"Él é o único que pode axudarnos", dixo Karnit ante os xornalistas. "Está clarísimo que o presidente iraniano foi quen propuxo a idea de secuestrar soldados israelís". Un xornalista que estaba no lugar, comezou a berrar que Karnit non era xornalista e no lugar produciuse un escándalo logo do cal pediuselle a Karnit Goldwasser que se retire da sala por non ter acreditación como xornalista. ela non está arrepentida, agora esta completamente segura de que el xa sabe que a muller dun soldado secuestrado pode reclamarlle fronte a fronte e non temer por iso.
Esta nova non saiu reflectida na meirande parte dos medios de comunicación europeos. Agora que lamentablemente os dous soldados foron entregados mortos por Hezbollah, a valentía e o coraxe de Karnit cobra máis forza aínda. Desde Galiza o noso recoñecemento e apoio.
Categoría: Medio Oriente - Publicado o 20-07-2008 11:11
AJN.- O filme "Morrer en Jerusalem" conta a relación da nai dun atacante suicida e a nai dunha moza que morre no acto.
A película de Hila Medalla foi nomeada para tres Premios Emmy, o galardón máis prestixioso dado a programas televisivos dos Estados Unidos, nas categorías de Mellor Documental, Mellor Guión e Alcance de Investigación Xornalística.
A obra xa obtivo o primeiro lugar no Festival Internacional de Cine de Dereitos Humanos de París e o Festival Internacional de Programas Audiovisuais, entre outros. A cerimonia realizarase o 21 de setembro no Lincoln Center de Nova York. Ademais, a versión estadounidense da serie israelí "En Tratamento", que se emite por HBO, está nomeada para catro premios, incluíndo mellor actor e mellor actriz de repartición.
A única vez que visitei Israel como xornalista, en febreiro do 2005, alguén me recibiu na súa casa cunha frase irónica e terrible: "Benvido ao manicomio do mundo". Recordeino estes días, con motivo do 60º aniversario da creación do Estado de Israel, unha efémeride que volveu a pór en marcha a máquina dos prexuízos e os tópicos sobre unha sociedade fascinante que se descoñece profundamente. Os europeos en xeral, e os barceloneses en particular, deixámonos levar pola inercia medíatica cando falamos do que ocorre ao noso levante, na outra beira do Mar Mediterráneo. Ademais, na Catalunya actual, Israel é obxecto dunha sistématica e agresiva demonización en ambientes políticos, académicoss e periódisticos que negan diariamente o dereito deste Estado a existir. Iso contrasta coa simpatía que espertaba hai algunhas décadas, a causa dos xudeus entre sectores cataláns máis informados. O xornalista Martí Anglada refírese a iso no seu suxestivo libro "Afers(non tan) estrangers", ao recordar, como en xuño de 1967, os universitarios comprometidos na súa loita contra Franco, a maioría comunistas, estaban exultantes ao ler na prensa a rápida vitoria do exercito israelí sobre as tropas de Exipto, Siria e Xordania na guerra dos Seis Días. Eran tempos nos que interesaba o singular socialismo dos pioneiros sionistas e viaxar a un kibbutz era unha experiencia que daba prestixio. O manicomio do mundo, por dicilo á maneira dun israelí con sentido do humor, é un lugar difícil de entender a pesar de estar sempre en primeira plana a causa do conflito Israel-Palestina. Como expresou Shlomo Ben Ami, ex-ministro de Asuntos Exteriores e ex-embaixador de España, "a solución dos dous estados, que aseguraría que Israel siga sendo un Estado xudeu e demócratico, corre perigo se non se chega a un acordo cos palestinos". En contra de certos infundios, a maioría dos que sentimos admiración e simpatía pola historia de éxito que representa Israel, desexamos tamén que o pobo palestino constitúa canto antes o seu Estado propio independente, o cal vai unido a unha saída xusta e digna para o grave problema dos refuxiados. "Se non hai solución para esta xente (escribiu con lucidez Amos Oz), Israel non terá paz nin tranquilidade por moitos acordos que chegue cos seus veciños". Con todo, desde Catalunya, á hora de xulgar o papel neste conflito, séguese confundindo a crítica lexítima aos gobernantes de quenda israelís co dereito de todo un pobo a crear e defender o seu fogar, despois de séculos de persecucións e destrucións, algo que como europeos nos incumbe directamente. Iso está relacionado con dous factores preocupantes que distorsionan a nosa mirada. Por unha banda, o feito de que as realciones oficiais entre España e Israel se iniciasen moi tarde, en 1986, cando xa non había máis remedio a causa do ingreso español na Comunidade Europea. Por outro, a pouca importancia, que a pesar dos terribles atentados do 11 de mazo do 2004 en Madrid, dáse en ambientes intelectuais e políticos de esquerda á ameaza global do estremismo islamita, cuxa manipulación da causa dos palestinos é constante. Osama bin Laden, no seu discurso televisado en outubro do 2001, pouco despois dos atentados do 11-S de Nova York, comparou a expulsión do árabes da península Ibérica coa situación dos palestinos: "Que saibades pobos americano e do mundo enteiro, que non toleraremos que a traxedia do Al Andalus se reproduza en Palestina". é a isto ao que nos enfrontamos. Riyad al Maliki, ministro de Relacións Exteriores palestino, recoñecía nunha recente entrevista na Vanguardia, que Hamas, que controla Caza, non tomará ningunha decisión sen o aval do movemento internacional dos Irmáns Musulmáns, cuxo programa é borrar Israel do mapa. Paradoxalmente, algúns cataláns e españois que din defender aos palestinos carecen da sensatez de Maliki. Son os mesmos que negan o perigo obxectivo que suporía para Israel un Irán con armas nucleares, réxime que, á súa vez, move os fíos de Hamas en Palestina como fai con Hezbollah en Líbano. Aínda que hai fanáticos intransixentes no bando israelí, contrarios a calquera cesión, o maior problema é a dimensión internacional do integrismo islamita (potenciado po varios estados), que bloquea seriamente o diálogo á vez que impide que os palestinos teñan unha soa voz. Aos islamitas non lles preocupa a sorte dos palestinos, só acabar co Estado que encarna os valores democráticos de Occidente. Israel non é unha sociedade perfecta e soporta tensións moi fortes, pero é a única democracia de é zona do mundo, moito ates (por certo) de que España tivese un sistema de liberdades. O pluralismo, a separación de poderes, a liberdade de expresión e a celebración de eleccións conviven cun permanente clima de guerra e coa custosa ocupación duns territorios que deberán formar parte do futuro Estado Palestino. Os israelís teñen dereito á paz e a seguridade, como teñen dereito a que, desde Barcelona, París ou Londres, non se lles pida que renuncien á súa liberdade.
AJN.- Israel, un dos países máis innovadores en alta tecnoloxía, traballa en conxunto con enxeñeiros palestinos en programas de computación. O director de Tecnoloxías Asal, Murad Tahboub, que ten as súas oficinas en Ramallah sinalou que "contratar enxeñeiros palestinos é un investimento na paz". Israel ocupa o primeiro posto en investigación e desenvolvemento de alta tecnoloxía e é o segundo país do mundo en innovación nesa área (detrás do Silicon Valley en California). Ademais, co obxectivo de aumentar a competitividade, os israelís formulan asociacións con estadounidenses e actualmente tercerizan algúns traballos a India e China. Pero a nova tendencia é que compañías israelís e sucursais de multinacionais instaladas no Estado hebreo tercericen traballo a palestinos. Aínda que esta posibilidade resultaba complicada por problemas de seguridade, os israelís "atoparon unha solución", segundo indicou a cancillería israelí nun comunicado. "Démonos de conta que no canto de pelexarnos entre nós e tirarnos bombas necesitamos traballar en conxunto", sinalou Jonathan Levy, xerente xeral de Winbond (manufacturera de chips). Durante un encontro dunha organización de novos presidentes de compañías, Levy coñeceu a Murad Tahboub, o director de Tecnoloxías Asal, en Ramallah, quen esta a cargo dun equipo de 47 programadores.
Tahboub sinalou as calidades que fan "desexables" aos programadores palestinos: a relación custo-beneficio, o feito de traballar na mesma zona horaria (que Israel), a existencia de man de obra con bo dominio do idioma inglés e os altos índices de produtividade. O director de Tecnoloxías Asal asegurou que os programadores non só son requiridos polo Estado hebreo senón tamén por outros países. "Pero isto non só ocorre nos territorios palestinos, senón en todas as áreas onde hai inestabilidade política", sostivo Tahboub, que estudo nunha universidade estadounidense en Europa. "Se a xente tivese bos traballos, se os seus fillos estivesen a recibir educación, tratamento médico e os adultos cobrasen seguros de retiro, entón non pensarían de maneira radical e tratarían de mellorar o que teñen", reflexionou Tahboub.
"Contratar enxeñeiros palestinos -remarcou Tahboub- é un investimento na paz". Zvi Schreiber (de Ghost Global Hosted Operating System) é un exemplo de como os lazos económicos poden ser líderes na construción de confianza e prosperidade. O persoal da compañía está composto por cidadáns de Israel e da Autoridade Palestina que se atopan e colaboran virtualmente a través de videochats e conferencias on-line, dado que as restricións de seguridade complican os encontros cara a cara. A oficina de G.ho.st en Ramallah (Cisxordania) ten ao redor de 40 empregados, e moitos dos seus desenvolvementos efectúanse alí, mentres un equipo máis reducido traballa na cidade israelí de Modiin, e esta a cargo da mercadotecnia da empresa. Schreiber asegurou que as comunicacións non se limitan a cuestións laborais, aínda que sexan os temas predominantes. "Tamén se fala de política, especialmente cando hai algún suceso que afecte as relacións entre Israel e a Autoridade Palestina", explicou.
A noite do 22 de abril de 1979, o druso libanés Samir Kuntar infiltrouse xunto a un comando na cidade israelí de Nahariya para perpetrar unha «operación de resistencia» que custaría a vida a un policía, ao civil Danny Haran e ás súas dúas fillas de 4 e 2 anos. A pequena morreu asfixiada mentres a súa nai lle tapaba a boca para que os seus choros non as delatasen dentro da bañeira onde se escondían. No xuízo que lle condenou en Israel a case cinco séculos e medio de prisión díxose que Kuntar rematou á nena maior rebentándolle o cranio coa culata do fusil, o que lle valeu o apelativo de «o monstro de Nahariya» entre toda unha xeración de xudeus, que aínda hoxe recorda aquela orxía de terror coa mesma náusea espantosa que en España evocan os crimes de Alcasser. Apenas a 250 metros de distancia, o eco salvaxe da carnicería sacudiu de pánico o soño do entón novo matrimonio Goldwasser, xa pais dun pequeno de catro anos de nome Ehud. á mañá seguinte saberían que só o azar caprichoso empuxara á banda asasina a asaltar ferozmente a veciña casa dos Haran, no canto da súa. «Foi tremendo, escoitamos os tiros e os berros desesperados da familia...», rememora no mesmo salón onde tanta terror pasou aquela noite o pai, Shlomo Goldwasser, hoxe de 61 anos, remiso a elaborar máis o seu testemuño e o seu aprensión cara ao sanguinario druso, -«un animal», pronuncia sen querer-, por cuxa liberación clama agora. Porque unha carambola maldita do destino, -o mesmo que lle aforrou en 1979 un primeiro cruzamento fatal con Kuntar-, quixo que o 12 de xullo de 2006, Hezbollah lanzara un ataque contra unha patrulla militar israelí co obxectivo de capturar soldados xudeus, que logo poder utilizar como moeda de cambio para recuperar, precisamente, ao lendario matón. E o seu fillo, Ehud Goldwasser viaxaba nesa patrulla, na que foi atrapado xunto a Eldad Regev. O resto dos compañeiros, oito, morreron asasinados no envite. Vitoria de Hizbolá
Cando van cumprirse dous anos deste episodio, que incendiou unha contenda de 34 días que os israelís chamaron «Segunda guerra do Líbano», Hezbollah está a piques de conseguir o que foi a buscar, porque o troco que deseñaron está xa listo. Segundo fontes de Seguridade, o intercambio producirase esta semana, ou como máximo o día 15 de xullo. Para entender a dimensión da vitoria xiíta, baste recordar que a milicia nai de Samir Kuntar, a «Fronte para a Liberación de Palestina», tratou sen éxito de rescatar ao seu heroe secuestrando en 1985 o transatlántico «Achille Lauro», durante tres días e con 450 reféns. Hassan Nasralah, xefe de Hezbollah, superou aos piratas: «Se me pregunta por un acordo sen Samir, dígolle non», ditou sen cesar en entrevistas e á mediación alemá, implacable na súa decisión de facerse con Kuntar para exhibirlle como un trofeo propio e da resistencia. Para entender a dimensión da humillación de Israel, baste dicir que Goldwasser e Regev volverán a casa mortos. «Até onde sabemos, os soldados non están vivos», confesaba o primeiro ministro Ehud Olmert, na reunión na que o pasado domingo 29 de xuño convenceu ao seu gabinete para ratificar do acordo de troco, polo que deberán devolver tamén outros catro terroristas e ducias de cadáveres . Aínda a pesar de que o Mossad e o Shin Beit (o Servizo de Seguridade Interior) advertiron que a entrega de Kuntar só alentará novas capturas e dinamitará a capacidade de disuasión israelí, Aínda a pesar que «o monstro» ten as mans chorreantes de sangue. E aínda a pesar de que Ariel Sharon prometeu que o asasino libanés só sería devolto a cambio do que quede de Ron Arad, un piloto hebreo desaparecido no Líbano en 1986 que, segundo parece informar Hezbollah como parte do trueque, tampouco sobrevive.
A incógnita sobre Arad puido terse resolto nun pacto tentado hai anos, aínda que polo exorbitante do prezo, Israel non deu o paso. Nada se coñece do seu paradoiro e o precedente atornilla as conciencias de todos.
Por iso, Shlomo Goldwasser admite que a única vez neste tempo que lle puideron os nervios «foi durante a votación do acordo no Consello de Ministros», ante o temor de que as demandas de Hezbollah foran rexeitadas polas presións de quen critica que Israel se está arrodillando. E polas de quen, como Yossi Klain, cuxo balcón se asoma á casa do crime de Kuntar, cren que só Olmert gaña cedendo a esta extorsión, que por uns días disipou a atención sobre as corruptelas que ameazan o seu posto como primeiro ministro. Sombra exterminadora
«Espero ao meu fillo... esperamos aos nosos fillos, hai moito, moito tempo, que o meu fillo non é só meu, é o de todo Israel, a comunidade xudía e o mundo libre», relata Shlomo para reclamar apoio a calquera arranxo que impida que o seu Ehud, «Udi», que Eldad Regev, convértase noutro Ron Arad.Custe o que custe. Aínda que sexa deixar solto ao criminal que durante 30 anos roldou á súa familia como unha sombra exterminadora, até acabar torcendo as súas vidas. Como fixo coas dos Haran.
Non lonxe do xardín dos Goldwasser, divísanse os límites co Líbano e o punto de Rosh haNiqra, por onde probablemente se efectuará o troco.
«Estou seguro de que levará a cabo, non por bo, senón por que hai que acabar con isto», di levantando a mirada á fronteira, antes de despedirse e entrar en casa a esperar a chamada oficial que, en calquera momento, informaralle de que Udi acaba de chegar.
Un novo invento israelí permite ver a través das paredes; toda unha revolución que será utilizada principalmente para a área de seguridade, defensa e a loita contra o terrorismo. O invento da compañía Camero Ltd. permite poder ver que hai detrás das paredes dun edificio para tentar situar a persoas secuestradas para dar con terroristas ou atrapadas nun terremoto ou derrube. O aparello chamado Xaver que xa ten varias versións permite localizar corpos en movemento, obxectos fixos e outra información que axudaría de forma efectiva a exércitos e forzas de seguridade en todo o mundo.
A empresa xa recrutou centos de millóns de dólares en investimentos e asociouse a compañías de defensa de primeira liña nos Estados Unidos para comercializar o produto que xa está a ser vendido.
Delegacións de Israel, a Autoridade Palestina e Xordania participarán dunha competición para mozos en Haifa. O Secretario xeral da Asociación israelí de Judo sinalou a AJN que "é unha oportunidade para que vexan ao outro como un ser humano".
A Asociación de Judo Israelí realizará o sábado un certame "para a convivencia en paz", do que participarán delegacións da Autoridade Palestina (AP) e Xordania, como así tamén de Armenia, Bosnia, Albania e Kósovo, entre outros.
"é unha oportunidade para a paz, que mozos e mozas israelís e árabes se vexan como seres humanos e non como inimigos", explicou á Axencia Xudía de Noticias (AJN) o Secretario Xeral da Asociación, Shlomi Namirovsky, desde Haifa.
Segundo indicou o sitio de noticias NFC, o encontro responde a un co mesmo nome que terá lugar en decembro en Exipto, ao que Israel non foi convidado. "Tratamos por medio do deporte, neste caso o judo, que se aprenda a convivir en paz, ese é a nosa achega", indicou o directivo.
Tamén contou que a idea naceu logo dun traballo mutuo co Concello de Haifa, e logo dun contacto co Fondo de Jerusalem Oriental, púidose lograr a participación das delegacións de Xordania e Palestina". "Os mozos alegráronse moito, quixeron estar desde o primeiro minuto, hai moita efervescencia entre eles porque senten os mesmo que nós: que están sendo educados para a paz", asegurou Namirovksy a AJN. O encontro terá lugar mañá sábado, e tanto hoxe como mañá os mozos adestrarán xuntos e reuniranse con "figuras do pasado e do presente". Tamén estarán os participantes olímpicos, entre quen está unha das máximas esperanzas israelís para lograr unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Beijing 2008, Arik Zehevi. Eddy Koaz, presidente da Asociación cualificou ao evento como o "máis importante da historia" e anhelou "que se converta nunha tradición".
Ao certame asistirá o alcalde de Haifa Yona Yahab, o ministro de Deportes do Estado, Ralab Magdaalia (árabe-israelí militante do Partido Laborista) e o titular da Federación de Judo Europea, Sergei Solobenchik. Así mesmo, espérase a presenza do embaixador xaponés para desexar éxitos á competición. Participarán integrantes de Armenia, Azerbajian, Bosnia, Xeorxia, Montenegro, Malta, Albania, Kósovo, Autoridade Palestina, Xordania e Israel.
AJN.(26.06.08)- Khaled Ksab Mahamid é, ademais, fundador e director dun museo da "Shoáh" en Nazaret. Percorre os campos de refuxiados con fotos das vítimas do réxime nazi.
Un cidadán de orixe árabe israelí percorre os campos de refuxiados palestinos para ensinar o ocorrido no Holocausto (Shoáh), na Segunda Guerra Mundial. Trátase de Khaled Ksab Mahamid, cuxa familia procede dunha aldea árabe destruída, preto do que agora é a cidade de Megiddo, é o fundador e director dun museo privado do Holocausto que funciona en Nazaret, Israel. Mahamid foi acompañado por un xornalista do diario Haaretz a unha conferencia que brindou no campamento de refuxiados de Balata. Aínda que o home leva o seu ensino da Shoáh, recoñeceu que na rexión "a distancia entre a solidariedade co pobo xudeu e a solidariedade co Estado xudeu é curta, e non adoita ser obxecto de debate".
No entanto, Mahamid ten unha visión diferente dos feitos e sinalou que "o pobo palestino pagou o prezo polo Holocausto a partir da independencia de Israel". Por iso, Mahamid advertiu aos palestinos que "aínda están a pagar polo Holocausto, e seguirán facéndoo, se non aprenden o que lle sucedeu aos xudeus" durante o réxime nazi. Nun momento da conferencia, Mahamid asegurou que o movemento sionista fracasou porque "a maioría dos xudeus non veu" á rexión.
"Hai oito millóns (de xudeus) no mundo que non están aquí. Onde están?", preguntouse.
Con todo, o árabe israelí recomendou aos palestinos non ser como o presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad, quen en distintas declaracións públicas negou a existencia do Holocausto e ameazou con facer desaparecer a Israel. Para Mahamid, o líder iraniano "non di exactamente o que lle sucedeu aos xudeus durante o Holocausto",nese instante, sacou imaxes de prisioneiros xudeus nos campos de concentración e preguntou aos palestinos "se podían negalo".
"Os israelís cren nisto, os alemáns e os franceses cren nisto. Vostedes, que viven en Balata, podería dicirme alguén: isto é unha mentira?", preguntou. Mahamid instou os palestinos a pór fin á loita violenta contra Israel."Tendo en conta que perderon seis millóns de xudeus, a morte de 25 nun ataque terrorista non vai disuadilos", argumentou, por último, Mahamid.
LO QUE CUESTA SER AMIGO DE ISRAEL
Por Manuel S.Pérez Millos
Publicado en AURORA
http://www.aurora-israel.co.il/
Hace unas pocas semanas, una formación política de ámbito gallego pero con representación parlamentaria en el Congreso de los Diputados de las Cortes Españolas, expulsó a uno de sus militantes, acto punitivo tanto más relevante por cuanto la persona objeto de tal sanción no era solamente un respetable miembro de base sin mayores compromisos dentro del aparato de la organización, sino que se trataba del Responsable Comarcal del Área de Cultura del partido o, para ser más exactos, de la coalición de partidos a la que nos estamos refiriendo. El colectivo en cuestión es el Bloque Nacionalista Galego, más comúnmente conocido por su acrónimo BNG. El represaliado – a estas alturas de la crónica ya conviene, creo, que comencemos a llamar a las cosas por su nombre- fue D. Pedro Gómez-Valadés. Hasta aquí no tendría nada de especialmente noticiable el asunto que nos ocupa, pero concurren en él una serie de circunstancias que lo hacen especial y, sobre todo, particularmente ultrajante. No sería reprobable que el BNG expulsara de sus filas a un sinvergüenza, a alguien que perjudicara los intereses particulares del pueblo gallego, que hubiera defraudado en beneficio propio la confianza en él depositada, o que cometiera cualquier otra canallada. Ninguna de las tachas nombradas, u otra que hayamos omitido, se puede imputar al Sr. Gómez-Valadés. De hecho, es persona cuyo enriquecedor trato tengo el enorme orgullo de frecuentar personalmente, por cuanto me hace el honor de contarme entre sus amigos. Es D. Pedro Gómez-Valadés, por definirlo breve y exactamente, una buena persona. ¿Por qué, pues, fue castigado? ¿Cuál fue su delito? Pues solamente uno: ser Presidente de la Asociación Galega de Amizade con Israel, también conocida como AGAI.
De la actuación del BNG se desprenden varias conclusiones que, en su conjunto, despiden un tufo de lo más asfixiante y que, para no sobrecargar la paciencia de mis lectores, trataré muy sucintamente.
En primer lugar, el Bloque Nacionalista Galego vulnera la Constitución Española, cuyo texto recoge detalles tales como que son fundamento del orden político y de la paz social la dignidad de la persona y sus derechos inherentes, así como el libre desarrollo de la personalidad (art. 10.1); que se garantiza la libertad ideológica y que nadie podrá ser obligado a declarar sobre su ideología (art. 16.1 y 16.2); o que se garantiza, entre otros, el derecho al honor, a la intimidad, a la propia imagen (art. 18.1) y a expresar y difundir libremente los pensamientos, ideas y opiniones (art. 20.1). Es sabido que a toda norma jurídica de orden superior deben sujetarse las de menor rango, incluso las privadas, pero el Bloque Nacionalista Galego ignora voluntariamente y vulnera de forma deliberada los mandatos constitucionales. Para el BNG todo vale si es en contra de Israel y de quienes quieren fomentar la amistad con el Estado judío.
Por otra parte, el BNG se conduce con lamentable bellaquería, ya que aduce que el Sr. Gómez-Valadés, en tanto en cuanto que amigo de Israel, es apologista de no se sabe qué prácticas imperialistas (¡Ah!, y genocidas. Eso que no falte). Huelga decir que a contrarii, no publicita ninguna prueba de que el Estado de Israel sea imperialista ni genocida. Evidentemente, es harto difícil probar lo que no existe, pero aunque no fuese más que por dignidad, bien podría intentarlo. Aunque es obvio que buscar decoro en algunas partes, es labor tan inútil como tratar de hallar mansedumbre en una hiena.
Además, el Bloque Nacionalista Galego hace gala de una impresentable parcialidad. El Sr. Gómez-Valadés –y muchos otros con él- propugna con toda firmeza el establecimiento de un estado palestino, con fronteras definidas y que, partiendo de una praxis no agresora, sea capaz de aliviar las penurias de sus ciudadanos, contando para ello, incluso con la ayuda nunca regateada de Israel. Aún no he oído a nadie del BNG condolerse por las víctimas israelíes del terrorismo palestino, ni mucho menos censurar las acciones sanguinarias de Hamás, Hezbollá y sus otros adláteres.
El Bloque Nacionalista Galego actúa con cobardía y necedad, porque cuando trascendió a la opinión pública su inquina contra Pedro Gómez-Valadés, pretendió por medio de sus voceros justificar la decisión ya tomada de expulsar al enemigo pro-judío. Suspendió temporalmente la ejecución del atropello, simplemente para no dañar su imagen en las inminentes elecciones. Pasados los comicios, ya no había razón para continuar parapetándose tras un disfraz de moderación y de talante democrático, por lo que se despojó de su careta y se mostró tal como es: un implacable judeófobo. La necedad no es extraña a la conducta de un grupo político entre cuyas aportaciones a la solución del conflicto en Oriente Medio, figura el deseo de que Irán lance una bomba atómica contra Israel y que lo borre del mapa. La cobardía tampoco nos sorprende a quienes, por razón de edad y otras circunstancias, vivimos muy de cerca el fallido golpe de estado perpetrado por el Teniente Coronel Antonio Tejero contra la incipiente democracia española. Aquel tenebroso 23 de febrero de 1981, los “valientes” patriotas del BNG se constituyeron en apresurada asamblea a orillas del río Miño con el loable propósito de cruzar la frontera portuguesa y salvar el pellejo.
El Bloque Nacionalista Galego llega a tales niveles de bajeza que no duda en publicar en el periódico NOVAS DA GALIZA, que actúa como su portavoz oficial u oficioso (en todo caso como vocero autorizado), una entrevista con un tal Ghaleb Jaber Ibrahim, quien no se ruboriza al decir, entre otras “lindezas” que le acreditan como insigne engañabobos, que Pedro Gómez-Valadés “es un judío converso que además hizo el servicio militar en Israel” (sic). Quienes tratamos a Pedro sabemos a ciencia cierta cuales son sus posturas en materia religiosa. Pero lo más vergonzoso es que cualquiera que lo vea, percibirá inmediatamente en él una discapacidad física que le impide servir en cualquier ejército, hasta el punto de que fue eximido de incorporarse a filas en las fuerzas armadas españolas.
Al Bloque Nacionalista Galego no le vendría nada mal darse un repaso por los clásicos y, entonces, tal vez tuviera la suerte de saber interpretar las sabias palabras de Epicteto de Frigia: “Cuando hayas de sentenciar, procura olvidar a los litigantes y acordarte sólo de la causa.”
A la vista de los antecedentes y conclusiones que acabamos de exponer, deducimos que el BNG no necesita cambiar de siglas para definir qué y cómo es. Sirven las mismas iniciales para definir a una Banda de Nazis y Gárrulos.
Si hay algo positivo en el episodio indigno que acabamos de referir, es que pese a las maniobras de elementos como los que pretendieron eliminar políticamente a Pedro Gómez-Valadés, esta buena persona tiene a muchos que le apoyamos; que a pesar de que sus enemigos se esfuerzan tenazmente en atacarlo, Israel cuenta con quienes estamos dispuestos a dar la cara en su defensa; que aunque se procure ultrajar la razón y la decencia, hay muchos que bregamos por enaltecerlas. Y somos bastantes más que los que se imagina y BNG y sus conmilitones antijudíos.
Pero es bueno que se sepa que el odio que profesan a Israel ciertos obtusos, excede la calidad de lo racional. Sus actitudes me hacen recordar lo que sucedió a Abraham Lincoln, quien replicando a un adversario político dijo que tal personaje le traía a la memoria un barco de vapor que navegaba por el río que atravesaba el pueblo donde vivía siendo niño. Parece ser, según rememoraba Lincoln, que el pequeño buque tenía una caldera común para la sirena y para el motor, de tal suerte que cuando tocaba la bocina se detenía la máquina. Y es que a algunos, cuando les suena la lengua se les paran las neuronas. Sólo así puede explicarse que el BNG haya sido la única formación política que se negó a apoyar una declaración institucional de condena al Holocausto.
