A visita que realizara Mahmud Ahmadineyad a Nova York foi un verdadeiro suceso político-diplomatico mundial pero sorpresivamente sucedeulle algo completamente inesperado:
Karnit Goldwasser, a muller do soldado israelí secuestrado por Hezbollah o 12 de xullo de 2006, Ehud Goldwasser, fíxolle unha pregunta a Ahmadinedjad na conferencia de Prensa, que lle deixou sorprendido e que evitou responder.
"A súa amabilidade e simpatía demostradas para con toda a prensa transformouse en canto tivo coñecemento de quen era eu "
"Ola, o meu nome é Karnit, esposa de Ehud Goldwasser, o soldado que desde hai un ano é prisioneiro da Hezbollah. Pregúntolle a vostede xa que Vostede non nega a axuda e apoio que presta a Hezbollah: Por qué impídeselle á Cruz Vermella, visitar a ambos soldados secuestrados?
-"A seguinte pregunta", dixo Ahmadinejad ignorándoa.
"Por que Vostede. se nega a fornecer información sobre o lugar onde están retidos?"
"Él é o único que pode axudarnos", dixo Karnit ante os xornalistas. "Está clarísimo que o presidente iraniano foi quen propuxo a idea de secuestrar soldados israelís". Un xornalista que estaba no lugar, comezou a berrar que Karnit non era xornalista e no lugar produciuse un escándalo logo do cal pediuselle a Karnit Goldwasser que se retire da sala por non ter acreditación como xornalista. ela non está arrepentida, agora esta completamente segura de que el xa sabe que a muller dun soldado secuestrado pode reclamarlle fronte a fronte e non temer por iso.
Esta nova non saiu reflectida na meirande parte dos medios de comunicación europeos. Agora que lamentablemente os dous soldados foron entregados mortos por Hezbollah, a valentía e o coraxe de Karnit cobra máis forza aínda. Desde Galiza o noso recoñecemento e apoio.
Categoría: Medio Oriente - Publicado o 20-07-2008 11:11
AJN.- O filme "Morrer en Jerusalem" conta a relación da nai dun atacante suicida e a nai dunha moza que morre no acto.
A película de Hila Medalla foi nomeada para tres Premios Emmy, o galardón máis prestixioso dado a programas televisivos dos Estados Unidos, nas categorías de Mellor Documental, Mellor Guión e Alcance de Investigación Xornalística.
A obra xa obtivo o primeiro lugar no Festival Internacional de Cine de Dereitos Humanos de París e o Festival Internacional de Programas Audiovisuais, entre outros. A cerimonia realizarase o 21 de setembro no Lincoln Center de Nova York. Ademais, a versión estadounidense da serie israelí "En Tratamento", que se emite por HBO, está nomeada para catro premios, incluíndo mellor actor e mellor actriz de repartición.
A única vez que visitei Israel como xornalista, en febreiro do 2005, alguén me recibiu na súa casa cunha frase irónica e terrible: "Benvido ao manicomio do mundo". Recordeino estes días, con motivo do 60º aniversario da creación do Estado de Israel, unha efémeride que volveu a pór en marcha a máquina dos prexuízos e os tópicos sobre unha sociedade fascinante que se descoñece profundamente. Os europeos en xeral, e os barceloneses en particular, deixámonos levar pola inercia medíatica cando falamos do que ocorre ao noso levante, na outra beira do Mar Mediterráneo. Ademais, na Catalunya actual, Israel é obxecto dunha sistématica e agresiva demonización en ambientes políticos, académicoss e periódisticos que negan diariamente o dereito deste Estado a existir. Iso contrasta coa simpatía que espertaba hai algunhas décadas, a causa dos xudeus entre sectores cataláns máis informados. O xornalista Martí Anglada refírese a iso no seu suxestivo libro "Afers(non tan) estrangers", ao recordar, como en xuño de 1967, os universitarios comprometidos na súa loita contra Franco, a maioría comunistas, estaban exultantes ao ler na prensa a rápida vitoria do exercito israelí sobre as tropas de Exipto, Siria e Xordania na guerra dos Seis Días. Eran tempos nos que interesaba o singular socialismo dos pioneiros sionistas e viaxar a un kibbutz era unha experiencia que daba prestixio. O manicomio do mundo, por dicilo á maneira dun israelí con sentido do humor, é un lugar difícil de entender a pesar de estar sempre en primeira plana a causa do conflito Israel-Palestina. Como expresou Shlomo Ben Ami, ex-ministro de Asuntos Exteriores e ex-embaixador de España, "a solución dos dous estados, que aseguraría que Israel siga sendo un Estado xudeu e demócratico, corre perigo se non se chega a un acordo cos palestinos". En contra de certos infundios, a maioría dos que sentimos admiración e simpatía pola historia de éxito que representa Israel, desexamos tamén que o pobo palestino constitúa canto antes o seu Estado propio independente, o cal vai unido a unha saída xusta e digna para o grave problema dos refuxiados. "Se non hai solución para esta xente (escribiu con lucidez Amos Oz), Israel non terá paz nin tranquilidade por moitos acordos que chegue cos seus veciños". Con todo, desde Catalunya, á hora de xulgar o papel neste conflito, séguese confundindo a crítica lexítima aos gobernantes de quenda israelís co dereito de todo un pobo a crear e defender o seu fogar, despois de séculos de persecucións e destrucións, algo que como europeos nos incumbe directamente. Iso está relacionado con dous factores preocupantes que distorsionan a nosa mirada. Por unha banda, o feito de que as realciones oficiais entre España e Israel se iniciasen moi tarde, en 1986, cando xa non había máis remedio a causa do ingreso español na Comunidade Europea. Por outro, a pouca importancia, que a pesar dos terribles atentados do 11 de mazo do 2004 en Madrid, dáse en ambientes intelectuais e políticos de esquerda á ameaza global do estremismo islamita, cuxa manipulación da causa dos palestinos é constante. Osama bin Laden, no seu discurso televisado en outubro do 2001, pouco despois dos atentados do 11-S de Nova York, comparou a expulsión do árabes da península Ibérica coa situación dos palestinos: "Que saibades pobos americano e do mundo enteiro, que non toleraremos que a traxedia do Al Andalus se reproduza en Palestina". é a isto ao que nos enfrontamos. Riyad al Maliki, ministro de Relacións Exteriores palestino, recoñecía nunha recente entrevista na Vanguardia, que Hamas, que controla Caza, non tomará ningunha decisión sen o aval do movemento internacional dos Irmáns Musulmáns, cuxo programa é borrar Israel do mapa. Paradoxalmente, algúns cataláns e españois que din defender aos palestinos carecen da sensatez de Maliki. Son os mesmos que negan o perigo obxectivo que suporía para Israel un Irán con armas nucleares, réxime que, á súa vez, move os fíos de Hamas en Palestina como fai con Hezbollah en Líbano. Aínda que hai fanáticos intransixentes no bando israelí, contrarios a calquera cesión, o maior problema é a dimensión internacional do integrismo islamita (potenciado po varios estados), que bloquea seriamente o diálogo á vez que impide que os palestinos teñan unha soa voz. Aos islamitas non lles preocupa a sorte dos palestinos, só acabar co Estado que encarna os valores democráticos de Occidente. Israel non é unha sociedade perfecta e soporta tensións moi fortes, pero é a única democracia de é zona do mundo, moito ates (por certo) de que España tivese un sistema de liberdades. O pluralismo, a separación de poderes, a liberdade de expresión e a celebración de eleccións conviven cun permanente clima de guerra e coa custosa ocupación duns territorios que deberán formar parte do futuro Estado Palestino. Os israelís teñen dereito á paz e a seguridade, como teñen dereito a que, desde Barcelona, París ou Londres, non se lles pida que renuncien á súa liberdade.
AJN.- Israel, un dos países máis innovadores en alta tecnoloxía, traballa en conxunto con enxeñeiros palestinos en programas de computación. O director de Tecnoloxías Asal, Murad Tahboub, que ten as súas oficinas en Ramallah sinalou que "contratar enxeñeiros palestinos é un investimento na paz". Israel ocupa o primeiro posto en investigación e desenvolvemento de alta tecnoloxía e é o segundo país do mundo en innovación nesa área (detrás do Silicon Valley en California). Ademais, co obxectivo de aumentar a competitividade, os israelís formulan asociacións con estadounidenses e actualmente tercerizan algúns traballos a India e China. Pero a nova tendencia é que compañías israelís e sucursais de multinacionais instaladas no Estado hebreo tercericen traballo a palestinos. Aínda que esta posibilidade resultaba complicada por problemas de seguridade, os israelís "atoparon unha solución", segundo indicou a cancillería israelí nun comunicado. "Démonos de conta que no canto de pelexarnos entre nós e tirarnos bombas necesitamos traballar en conxunto", sinalou Jonathan Levy, xerente xeral de Winbond (manufacturera de chips). Durante un encontro dunha organización de novos presidentes de compañías, Levy coñeceu a Murad Tahboub, o director de Tecnoloxías Asal, en Ramallah, quen esta a cargo dun equipo de 47 programadores.
Tahboub sinalou as calidades que fan "desexables" aos programadores palestinos: a relación custo-beneficio, o feito de traballar na mesma zona horaria (que Israel), a existencia de man de obra con bo dominio do idioma inglés e os altos índices de produtividade. O director de Tecnoloxías Asal asegurou que os programadores non só son requiridos polo Estado hebreo senón tamén por outros países. "Pero isto non só ocorre nos territorios palestinos, senón en todas as áreas onde hai inestabilidade política", sostivo Tahboub, que estudo nunha universidade estadounidense en Europa. "Se a xente tivese bos traballos, se os seus fillos estivesen a recibir educación, tratamento médico e os adultos cobrasen seguros de retiro, entón non pensarían de maneira radical e tratarían de mellorar o que teñen", reflexionou Tahboub.
"Contratar enxeñeiros palestinos -remarcou Tahboub- é un investimento na paz". Zvi Schreiber (de Ghost Global Hosted Operating System) é un exemplo de como os lazos económicos poden ser líderes na construción de confianza e prosperidade. O persoal da compañía está composto por cidadáns de Israel e da Autoridade Palestina que se atopan e colaboran virtualmente a través de videochats e conferencias on-line, dado que as restricións de seguridade complican os encontros cara a cara. A oficina de G.ho.st en Ramallah (Cisxordania) ten ao redor de 40 empregados, e moitos dos seus desenvolvementos efectúanse alí, mentres un equipo máis reducido traballa na cidade israelí de Modiin, e esta a cargo da mercadotecnia da empresa. Schreiber asegurou que as comunicacións non se limitan a cuestións laborais, aínda que sexan os temas predominantes. "Tamén se fala de política, especialmente cando hai algún suceso que afecte as relacións entre Israel e a Autoridade Palestina", explicou.
A noite do 22 de abril de 1979, o druso libanés Samir Kuntar infiltrouse xunto a un comando na cidade israelí de Nahariya para perpetrar unha «operación de resistencia» que custaría a vida a un policía, ao civil Danny Haran e ás súas dúas fillas de 4 e 2 anos. A pequena morreu asfixiada mentres a súa nai lle tapaba a boca para que os seus choros non as delatasen dentro da bañeira onde se escondían. No xuízo que lle condenou en Israel a case cinco séculos e medio de prisión díxose que Kuntar rematou á nena maior rebentándolle o cranio coa culata do fusil, o que lle valeu o apelativo de «o monstro de Nahariya» entre toda unha xeración de xudeus, que aínda hoxe recorda aquela orxía de terror coa mesma náusea espantosa que en España evocan os crimes de Alcasser. Apenas a 250 metros de distancia, o eco salvaxe da carnicería sacudiu de pánico o soño do entón novo matrimonio Goldwasser, xa pais dun pequeno de catro anos de nome Ehud. á mañá seguinte saberían que só o azar caprichoso empuxara á banda asasina a asaltar ferozmente a veciña casa dos Haran, no canto da súa. «Foi tremendo, escoitamos os tiros e os berros desesperados da familia...», rememora no mesmo salón onde tanta terror pasou aquela noite o pai, Shlomo Goldwasser, hoxe de 61 anos, remiso a elaborar máis o seu testemuño e o seu aprensión cara ao sanguinario druso, -«un animal», pronuncia sen querer-, por cuxa liberación clama agora. Porque unha carambola maldita do destino, -o mesmo que lle aforrou en 1979 un primeiro cruzamento fatal con Kuntar-, quixo que o 12 de xullo de 2006, Hezbollah lanzara un ataque contra unha patrulla militar israelí co obxectivo de capturar soldados xudeus, que logo poder utilizar como moeda de cambio para recuperar, precisamente, ao lendario matón. E o seu fillo, Ehud Goldwasser viaxaba nesa patrulla, na que foi atrapado xunto a Eldad Regev. O resto dos compañeiros, oito, morreron asasinados no envite. Vitoria de Hizbolá
Cando van cumprirse dous anos deste episodio, que incendiou unha contenda de 34 días que os israelís chamaron «Segunda guerra do Líbano», Hezbollah está a piques de conseguir o que foi a buscar, porque o troco que deseñaron está xa listo. Segundo fontes de Seguridade, o intercambio producirase esta semana, ou como máximo o día 15 de xullo. Para entender a dimensión da vitoria xiíta, baste recordar que a milicia nai de Samir Kuntar, a «Fronte para a Liberación de Palestina», tratou sen éxito de rescatar ao seu heroe secuestrando en 1985 o transatlántico «Achille Lauro», durante tres días e con 450 reféns. Hassan Nasralah, xefe de Hezbollah, superou aos piratas: «Se me pregunta por un acordo sen Samir, dígolle non», ditou sen cesar en entrevistas e á mediación alemá, implacable na súa decisión de facerse con Kuntar para exhibirlle como un trofeo propio e da resistencia. Para entender a dimensión da humillación de Israel, baste dicir que Goldwasser e Regev volverán a casa mortos. «Até onde sabemos, os soldados non están vivos», confesaba o primeiro ministro Ehud Olmert, na reunión na que o pasado domingo 29 de xuño convenceu ao seu gabinete para ratificar do acordo de troco, polo que deberán devolver tamén outros catro terroristas e ducias de cadáveres . Aínda a pesar de que o Mossad e o Shin Beit (o Servizo de Seguridade Interior) advertiron que a entrega de Kuntar só alentará novas capturas e dinamitará a capacidade de disuasión israelí, Aínda a pesar que «o monstro» ten as mans chorreantes de sangue. E aínda a pesar de que Ariel Sharon prometeu que o asasino libanés só sería devolto a cambio do que quede de Ron Arad, un piloto hebreo desaparecido no Líbano en 1986 que, segundo parece informar Hezbollah como parte do trueque, tampouco sobrevive.
A incógnita sobre Arad puido terse resolto nun pacto tentado hai anos, aínda que polo exorbitante do prezo, Israel non deu o paso. Nada se coñece do seu paradoiro e o precedente atornilla as conciencias de todos.
Por iso, Shlomo Goldwasser admite que a única vez neste tempo que lle puideron os nervios «foi durante a votación do acordo no Consello de Ministros», ante o temor de que as demandas de Hezbollah foran rexeitadas polas presións de quen critica que Israel se está arrodillando. E polas de quen, como Yossi Klain, cuxo balcón se asoma á casa do crime de Kuntar, cren que só Olmert gaña cedendo a esta extorsión, que por uns días disipou a atención sobre as corruptelas que ameazan o seu posto como primeiro ministro. Sombra exterminadora
«Espero ao meu fillo... esperamos aos nosos fillos, hai moito, moito tempo, que o meu fillo non é só meu, é o de todo Israel, a comunidade xudía e o mundo libre», relata Shlomo para reclamar apoio a calquera arranxo que impida que o seu Ehud, «Udi», que Eldad Regev, convértase noutro Ron Arad.Custe o que custe. Aínda que sexa deixar solto ao criminal que durante 30 anos roldou á súa familia como unha sombra exterminadora, até acabar torcendo as súas vidas. Como fixo coas dos Haran.
Non lonxe do xardín dos Goldwasser, divísanse os límites co Líbano e o punto de Rosh haNiqra, por onde probablemente se efectuará o troco.
«Estou seguro de que levará a cabo, non por bo, senón por que hai que acabar con isto», di levantando a mirada á fronteira, antes de despedirse e entrar en casa a esperar a chamada oficial que, en calquera momento, informaralle de que Udi acaba de chegar.
Un novo invento israelí permite ver a través das paredes; toda unha revolución que será utilizada principalmente para a área de seguridade, defensa e a loita contra o terrorismo. O invento da compañía Camero Ltd. permite poder ver que hai detrás das paredes dun edificio para tentar situar a persoas secuestradas para dar con terroristas ou atrapadas nun terremoto ou derrube. O aparello chamado Xaver que xa ten varias versións permite localizar corpos en movemento, obxectos fixos e outra información que axudaría de forma efectiva a exércitos e forzas de seguridade en todo o mundo.
A empresa xa recrutou centos de millóns de dólares en investimentos e asociouse a compañías de defensa de primeira liña nos Estados Unidos para comercializar o produto que xa está a ser vendido.
Delegacións de Israel, a Autoridade Palestina e Xordania participarán dunha competición para mozos en Haifa. O Secretario xeral da Asociación israelí de Judo sinalou a AJN que "é unha oportunidade para que vexan ao outro como un ser humano".
A Asociación de Judo Israelí realizará o sábado un certame "para a convivencia en paz", do que participarán delegacións da Autoridade Palestina (AP) e Xordania, como así tamén de Armenia, Bosnia, Albania e Kósovo, entre outros.
"é unha oportunidade para a paz, que mozos e mozas israelís e árabes se vexan como seres humanos e non como inimigos", explicou á Axencia Xudía de Noticias (AJN) o Secretario Xeral da Asociación, Shlomi Namirovsky, desde Haifa.
Segundo indicou o sitio de noticias NFC, o encontro responde a un co mesmo nome que terá lugar en decembro en Exipto, ao que Israel non foi convidado. "Tratamos por medio do deporte, neste caso o judo, que se aprenda a convivir en paz, ese é a nosa achega", indicou o directivo.
Tamén contou que a idea naceu logo dun traballo mutuo co Concello de Haifa, e logo dun contacto co Fondo de Jerusalem Oriental, púidose lograr a participación das delegacións de Xordania e Palestina". "Os mozos alegráronse moito, quixeron estar desde o primeiro minuto, hai moita efervescencia entre eles porque senten os mesmo que nós: que están sendo educados para a paz", asegurou Namirovksy a AJN. O encontro terá lugar mañá sábado, e tanto hoxe como mañá os mozos adestrarán xuntos e reuniranse con "figuras do pasado e do presente". Tamén estarán os participantes olímpicos, entre quen está unha das máximas esperanzas israelís para lograr unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Beijing 2008, Arik Zehevi. Eddy Koaz, presidente da Asociación cualificou ao evento como o "máis importante da historia" e anhelou "que se converta nunha tradición".
Ao certame asistirá o alcalde de Haifa Yona Yahab, o ministro de Deportes do Estado, Ralab Magdaalia (árabe-israelí militante do Partido Laborista) e o titular da Federación de Judo Europea, Sergei Solobenchik. Así mesmo, espérase a presenza do embaixador xaponés para desexar éxitos á competición. Participarán integrantes de Armenia, Azerbajian, Bosnia, Xeorxia, Montenegro, Malta, Albania, Kósovo, Autoridade Palestina, Xordania e Israel.
AJN.(26.06.08)- Khaled Ksab Mahamid é, ademais, fundador e director dun museo da "Shoáh" en Nazaret. Percorre os campos de refuxiados con fotos das vítimas do réxime nazi.
Un cidadán de orixe árabe israelí percorre os campos de refuxiados palestinos para ensinar o ocorrido no Holocausto (Shoáh), na Segunda Guerra Mundial. Trátase de Khaled Ksab Mahamid, cuxa familia procede dunha aldea árabe destruída, preto do que agora é a cidade de Megiddo, é o fundador e director dun museo privado do Holocausto que funciona en Nazaret, Israel. Mahamid foi acompañado por un xornalista do diario Haaretz a unha conferencia que brindou no campamento de refuxiados de Balata. Aínda que o home leva o seu ensino da Shoáh, recoñeceu que na rexión "a distancia entre a solidariedade co pobo xudeu e a solidariedade co Estado xudeu é curta, e non adoita ser obxecto de debate".
No entanto, Mahamid ten unha visión diferente dos feitos e sinalou que "o pobo palestino pagou o prezo polo Holocausto a partir da independencia de Israel". Por iso, Mahamid advertiu aos palestinos que "aínda están a pagar polo Holocausto, e seguirán facéndoo, se non aprenden o que lle sucedeu aos xudeus" durante o réxime nazi. Nun momento da conferencia, Mahamid asegurou que o movemento sionista fracasou porque "a maioría dos xudeus non veu" á rexión.
"Hai oito millóns (de xudeus) no mundo que non están aquí. Onde están?", preguntouse.
Con todo, o árabe israelí recomendou aos palestinos non ser como o presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad, quen en distintas declaracións públicas negou a existencia do Holocausto e ameazou con facer desaparecer a Israel. Para Mahamid, o líder iraniano "non di exactamente o que lle sucedeu aos xudeus durante o Holocausto",nese instante, sacou imaxes de prisioneiros xudeus nos campos de concentración e preguntou aos palestinos "se podían negalo".
"Os israelís cren nisto, os alemáns e os franceses cren nisto. Vostedes, que viven en Balata, podería dicirme alguén: isto é unha mentira?", preguntou. Mahamid instou os palestinos a pór fin á loita violenta contra Israel."Tendo en conta que perderon seis millóns de xudeus, a morte de 25 nun ataque terrorista non vai disuadilos", argumentou, por último, Mahamid.
LO QUE CUESTA SER AMIGO DE ISRAEL
Por Manuel S.Pérez Millos
Publicado en AURORA
http://www.aurora-israel.co.il/
Hace unas pocas semanas, una formación política de ámbito gallego pero con representación parlamentaria en el Congreso de los Diputados de las Cortes Españolas, expulsó a uno de sus militantes, acto punitivo tanto más relevante por cuanto la persona objeto de tal sanción no era solamente un respetable miembro de base sin mayores compromisos dentro del aparato de la organización, sino que se trataba del Responsable Comarcal del Área de Cultura del partido o, para ser más exactos, de la coalición de partidos a la que nos estamos refiriendo. El colectivo en cuestión es el Bloque Nacionalista Galego, más comúnmente conocido por su acrónimo BNG. El represaliado – a estas alturas de la crónica ya conviene, creo, que comencemos a llamar a las cosas por su nombre- fue D. Pedro Gómez-Valadés. Hasta aquí no tendría nada de especialmente noticiable el asunto que nos ocupa, pero concurren en él una serie de circunstancias que lo hacen especial y, sobre todo, particularmente ultrajante. No sería reprobable que el BNG expulsara de sus filas a un sinvergüenza, a alguien que perjudicara los intereses particulares del pueblo gallego, que hubiera defraudado en beneficio propio la confianza en él depositada, o que cometiera cualquier otra canallada. Ninguna de las tachas nombradas, u otra que hayamos omitido, se puede imputar al Sr. Gómez-Valadés. De hecho, es persona cuyo enriquecedor trato tengo el enorme orgullo de frecuentar personalmente, por cuanto me hace el honor de contarme entre sus amigos. Es D. Pedro Gómez-Valadés, por definirlo breve y exactamente, una buena persona. ¿Por qué, pues, fue castigado? ¿Cuál fue su delito? Pues solamente uno: ser Presidente de la Asociación Galega de Amizade con Israel, también conocida como AGAI.
De la actuación del BNG se desprenden varias conclusiones que, en su conjunto, despiden un tufo de lo más asfixiante y que, para no sobrecargar la paciencia de mis lectores, trataré muy sucintamente.
En primer lugar, el Bloque Nacionalista Galego vulnera la Constitución Española, cuyo texto recoge detalles tales como que son fundamento del orden político y de la paz social la dignidad de la persona y sus derechos inherentes, así como el libre desarrollo de la personalidad (art. 10.1); que se garantiza la libertad ideológica y que nadie podrá ser obligado a declarar sobre su ideología (art. 16.1 y 16.2); o que se garantiza, entre otros, el derecho al honor, a la intimidad, a la propia imagen (art. 18.1) y a expresar y difundir libremente los pensamientos, ideas y opiniones (art. 20.1). Es sabido que a toda norma jurídica de orden superior deben sujetarse las de menor rango, incluso las privadas, pero el Bloque Nacionalista Galego ignora voluntariamente y vulnera de forma deliberada los mandatos constitucionales. Para el BNG todo vale si es en contra de Israel y de quienes quieren fomentar la amistad con el Estado judío.
Por otra parte, el BNG se conduce con lamentable bellaquería, ya que aduce que el Sr. Gómez-Valadés, en tanto en cuanto que amigo de Israel, es apologista de no se sabe qué prácticas imperialistas (¡Ah!, y genocidas. Eso que no falte). Huelga decir que a contrarii, no publicita ninguna prueba de que el Estado de Israel sea imperialista ni genocida. Evidentemente, es harto difícil probar lo que no existe, pero aunque no fuese más que por dignidad, bien podría intentarlo. Aunque es obvio que buscar decoro en algunas partes, es labor tan inútil como tratar de hallar mansedumbre en una hiena.
Además, el Bloque Nacionalista Galego hace gala de una impresentable parcialidad. El Sr. Gómez-Valadés –y muchos otros con él- propugna con toda firmeza el establecimiento de un estado palestino, con fronteras definidas y que, partiendo de una praxis no agresora, sea capaz de aliviar las penurias de sus ciudadanos, contando para ello, incluso con la ayuda nunca regateada de Israel. Aún no he oído a nadie del BNG condolerse por las víctimas israelíes del terrorismo palestino, ni mucho menos censurar las acciones sanguinarias de Hamás, Hezbollá y sus otros adláteres.
El Bloque Nacionalista Galego actúa con cobardía y necedad, porque cuando trascendió a la opinión pública su inquina contra Pedro Gómez-Valadés, pretendió por medio de sus voceros justificar la decisión ya tomada de expulsar al enemigo pro-judío. Suspendió temporalmente la ejecución del atropello, simplemente para no dañar su imagen en las inminentes elecciones. Pasados los comicios, ya no había razón para continuar parapetándose tras un disfraz de moderación y de talante democrático, por lo que se despojó de su careta y se mostró tal como es: un implacable judeófobo. La necedad no es extraña a la conducta de un grupo político entre cuyas aportaciones a la solución del conflicto en Oriente Medio, figura el deseo de que Irán lance una bomba atómica contra Israel y que lo borre del mapa. La cobardía tampoco nos sorprende a quienes, por razón de edad y otras circunstancias, vivimos muy de cerca el fallido golpe de estado perpetrado por el Teniente Coronel Antonio Tejero contra la incipiente democracia española. Aquel tenebroso 23 de febrero de 1981, los “valientes” patriotas del BNG se constituyeron en apresurada asamblea a orillas del río Miño con el loable propósito de cruzar la frontera portuguesa y salvar el pellejo.
El Bloque Nacionalista Galego llega a tales niveles de bajeza que no duda en publicar en el periódico NOVAS DA GALIZA, que actúa como su portavoz oficial u oficioso (en todo caso como vocero autorizado), una entrevista con un tal Ghaleb Jaber Ibrahim, quien no se ruboriza al decir, entre otras “lindezas” que le acreditan como insigne engañabobos, que Pedro Gómez-Valadés “es un judío converso que además hizo el servicio militar en Israel” (sic). Quienes tratamos a Pedro sabemos a ciencia cierta cuales son sus posturas en materia religiosa. Pero lo más vergonzoso es que cualquiera que lo vea, percibirá inmediatamente en él una discapacidad física que le impide servir en cualquier ejército, hasta el punto de que fue eximido de incorporarse a filas en las fuerzas armadas españolas.
Al Bloque Nacionalista Galego no le vendría nada mal darse un repaso por los clásicos y, entonces, tal vez tuviera la suerte de saber interpretar las sabias palabras de Epicteto de Frigia: “Cuando hayas de sentenciar, procura olvidar a los litigantes y acordarte sólo de la causa.”
A la vista de los antecedentes y conclusiones que acabamos de exponer, deducimos que el BNG no necesita cambiar de siglas para definir qué y cómo es. Sirven las mismas iniciales para definir a una Banda de Nazis y Gárrulos.
Si hay algo positivo en el episodio indigno que acabamos de referir, es que pese a las maniobras de elementos como los que pretendieron eliminar políticamente a Pedro Gómez-Valadés, esta buena persona tiene a muchos que le apoyamos; que a pesar de que sus enemigos se esfuerzan tenazmente en atacarlo, Israel cuenta con quienes estamos dispuestos a dar la cara en su defensa; que aunque se procure ultrajar la razón y la decencia, hay muchos que bregamos por enaltecerlas. Y somos bastantes más que los que se imagina y BNG y sus conmilitones antijudíos.
Pero es bueno que se sepa que el odio que profesan a Israel ciertos obtusos, excede la calidad de lo racional. Sus actitudes me hacen recordar lo que sucedió a Abraham Lincoln, quien replicando a un adversario político dijo que tal personaje le traía a la memoria un barco de vapor que navegaba por el río que atravesaba el pueblo donde vivía siendo niño. Parece ser, según rememoraba Lincoln, que el pequeño buque tenía una caldera común para la sirena y para el motor, de tal suerte que cuando tocaba la bocina se detenía la máquina. Y es que a algunos, cuando les suena la lengua se les paran las neuronas. Sólo así puede explicarse que el BNG haya sido la única formación política que se negó a apoyar una declaración institucional de condena al Holocausto.
A alianza Renault-Nissan asinou onte luns un convenio para comezar a produción en masa de coches eléctricos para o ambicioso novo proxecto israelí para desenvolver fontes enerxéticas alternativas e reducir así a dependencia do petróleo. Estes vehículos, cunha autonomía de 100km en cidade e 160 km en autoestrada, acelerarán de 0 a 100 en 13 segundos e terán unha velocidade máxima de 110 km/h. A razón pola que se elixiu Israel para este proxecto é porque o 90% dos israelís conducen menos de 70 km ao día, e as grandes cidades están a un radio de 150 km a unha da outra. Para Israel, estes vehículos significarán unha moito menor dependencia nas importacións de petróleo, maiormente proveniente de Rusia. Os vehículos, que serán o modelo fabricado en masa máis respectuoso co medio ambiente, fabricaranse en Europa, utilizarán unha batería desenvolvida por Nissan e NEC e estarán dispoñibles en 2011, cun custo moi parecido a calquera modelo actual a gasolina e unha garantía para sempre. Algúns prototipos xa están a circular polas estradas.
O goberno israelí ofrecerá grandes incentivos en impostos e a empresa Project Better Place construirá a rede de recarga usando enerxías renovables, cuns 500.000 puntos de recarga en todo o territorio israelí, que aparecerán no panel dos vehículos cando sexa necesario recargar as baterías.
Segundo palabras de Ehud Olmert, primeiro ministro israelí, " O estado de Israel impúxose o obxectivo de mellorar a nosa calidade de vida e facela máis limpa, cunha menor dependencia da gasolina e o petróleo. Para o fin da próxima década, estaremos completamente liberados do petróleo e os seus sub-produtos, como o combustible dedicado ao transporte".
Un morto e catro feridos por un Kassam en Nir Oz
Pouco antes do mediodía de onte foi disparado un mísil kassam desde o norte da Franxa de Gaza, que impactou na fábrica "Nirlet" do kibbutz Nir Oz, no Concello Rexional Eshkol. Unha persoa resultou ferido en estado moi grave e faleceu pouco máis tarde. Outras catro persoas resultaron feridas. Continúa o terrorismo dos mísiles Kassam, novamente cobrándose vidas civis. Os feridos leves foron trasladados ao hospital Soroka en Beer Sheva. O mísil impactou xunto á fábrica Nirlet dentro do kibbutz. Logo do disparo, o oficial de seguridade de Eshkol e outros efectivos realizaron un rastrexo en busca de máis feridos que quizais se producisen nos amplos terreos de traballo da fábrica. Varias vítimas de ataques de pánico foron atendidos no lugar. O anterior disparo de Kassam con graves consecuencias tivera lugar antonte, cando cinco persoas resultaron feridas, entre eles dous traballadores estranxeiros, tamén en Eshkol. Máis tarde, unha unidade de Tzahal feriu a un palestino armado que intentaba lanzar máis mísiles cara Israel.
O grupo MAYUMANA traerá a Santiago a súa palpitante mestura de música, percusión e movementoA compañía que máis entradas vendeu na historia de Israel (máis de 1.000.000) sae dos teatros para facer chegar o seu ritmo, a súa enerxía e o seu humor a todas aquelas persoas que aínda non puideron gozar deste impactante espectáculo. Xa se poden adquirir as localidades para coñecer de preto o show de MAYUMANA; os interesados poden facelo a través das canles de ticketing de Caixa Galicia (www.caixagalicia.es, 902 43 44 43) por un prezo de 28 euros (plateas A e B), de 24 euros (plateas C e D, e sector E) ou de 20 euros (sectores F, G e H). Coma vén sendo habitual, contémplanse descontos especiais do 15% para os clientes de Caixa Galicia que paguen coa súa tarxeta Visa Electrón NetClub, e para os/as abonados/as do Multiusos Fontes do Sar e do C.D. Santa Isabel. En total, o aforo do Multiusos Fontes do Sar estará limitado a 4.500 butacas para esta ocasión. Tras presentar a súa proposta en medio mundo, Mayumana traerá a Santiago de Compostela un show para todos os públicos, único e diferente, que explota unha nova linguaxe escénica, avalada polos mellores críticos e profesionais do mundo do espectáculo. Capaces de facer música cos obxectos máis disparatados, como contedores de lixo, potas, aletas de buceo ou vasoiras, os artistas que compoñen Mayumana conseguen extraer sons que espertan no espectador unha mestura de sentimentos, mesturando humor, fantasía, tecnica e sobre todo…ritmo. É o placer da percusión. Segundo os seus creadores (Eylon Nuphar, bailarina neoiorquina, e o israelí Boaz Berman, percursionista de ritmos afro-americanos), Mayumana nace co obxectivo de crear un espectáculo que combine elementos de varias disciplinas artísticas baseadas no ritmo. Os autores deste espectáculo urbano de danza e percusión dominan todos os xéneros. Cantan, bailan, tocan, interpretan, fan acrobacias... Por algo Mayumana deriva dunha palabra hebrea que significa habilidade. A cita é o 13 de Xuño ás 20:00 horas. http://www.mayumana.com/
O Maccabi Tel Aviv perdeu, o Hapoel Holón campión de liga
Logo de 14 campionatos seguidos e 37 títulos nos últimos 38 anos, o equipo de basquet de Maccabi Tel Aviv finaliza unha temprada sen ningún logro. En Hapoel Holón non poden crer e festexan ao grande. Dickson foi o autor da canastra triunfal.
A historia do basquet israelí mudou onte á noite, cando Hapoel Holón gañou nada menos que a Maccabi Tel Aviv - gañador de 14 campionatos seguidos e 37 títulos no lapso de 38 anos - no derradeiro partido do Final Four da Liga israelí. Hapoel Holón, que tan só este ano puido chegar a xogar con "os grandes", na primeira liga, gañoulle a Maccabi Tel Aviv por 73 a 72 e gañou así o primeiro campionato da súa historia.
Os xogadores que adestra Micky Dorsman lograron o que ningún equipo israelí puido desde a tempada 1992/1993. Durante anos falouse en Israel sobre a necesidade dunha alternativa para Maccabi. O equipo de Jerusalem intentouno, tamén o intentaron Bnei HaSharon e Naharía, pero xustamente Holón - que nunca estivera na final dun campionato - logrouno. Mazal Tov Hapoel Holón!!
As estatísticas de anotación foron: Hapoel Holón: Tucker 18, Dixon 10, Simmons 9, Rot 8, Yisraeli 7, Brown 6, Gordon 5, Watson e Campbell 4 cada un, Tamir 2. Maccabi Tel Aviv: Morris 20, Vujcic 12, Halperin 10, Garcia 8, Sharp 6, Bynum e Bluthenthal 4 cada un, Casspi e Cummings 3 cada un e Batista 2.
A república Francesa concedeu un premio a Spielberg. O premier francés condecorou ao director de cine estadounidense coa “Lexión de Honra” por manter vivo "o recordo da Shoáh". O feito tivo lugar no Palacio do Elíseo, onde a Lexión de Honor francesa foille entregada a Steven Spielberg “polo conxunto da súa obra e polo compromiso ao servizo de grandes causas coma a lembranza da Shoáh e o conflito de Darfur,” anunciou un comunicado emitido polo goberno francés onte.
CHARLA-COLOQUIO EN VIGO
O vindeiro martes día 27 de maio e organizada pola Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI) ás 20:00 horas charla-coloquio do escritor Xoán Bernárdez Vilar.
"O 60 aniversario da Independencia de Israel"
Intervén: Xoán Bernárdez Vilar
Presenta. César Pazos Carreiro
Lugar: Galería Sargadelos, rúa Urzaiz 17 baixo en Vigo
Día: martes 27
Hora: 20:00 horas
Israel e a Resolución 181
Pedro Gómez-Valadés, presidente da Asociación Galega de Amizade con Israel AGAI
Artigo publicado no xornal LA VOZ DE GALICIA
18.05.2008
Cúmprese este ano o 60 aniversario da creación do Estado de Israel. 60 anos nos que a sociedade israelí foi quen de construir, nun deserto inhóspito e hostil, un estado moderno, cunha economía dinámica, unha democracia avanzada e unha sociedade civil culta e dunha enorme vitalidade, nun escenario -o gran oriente medio- no que a liberdade é a excepción. E foi quen de facelo no medio dun conflito dramático no que a súa propia existencia física, a negación do seu dereito a existir, é a bandeira dos seus moitos inimigos declarados. E malia os anos transcorridos, cómpre lembrar que o Estado de Israel nace tres anos após o descubrimento dos horrores de Auschwitz, Treblinka, Mauthausen... e nace por mandato de Nacións Unidas -resolución 181- que contemplaba tamén a creación dun Estado árabe. Cómpre lembrar tamén, que foi a negativa radical dos estados árabes a respectar a resolución –declarando unha guerra total de exterminio ao novo estado ás poucas horas de nacer- o que derivou na non existencia desde 1948 dun estado palestino. Esa é a súa (i)responsabilidade histórica. Este feito obxectivo é, por activa ou por pasiva, en moitas ocasións esquecido, tendéndose a culpabilizar en exclusiva a Israel da non resolución do conflito, sen abordar quen foi o flagrante violador da Resolución 181. Israel cumpre 60 anos. E un pobo que sobreviviu a séculos de progroms, persecucións, discriminacións, exterminio industrial masivo... e que por fin acada un anaco minúsculo de terra -“ainda que sexa do tamaño dun mantel” dixera Ben Gurión- da súa terra histórica, para vivir por fin en paz sen ser perseguido e exterminado, debe ser motivo de recoñecemento. Hai datas na historia da humanidade que enchen de orgullo a toda persoa de ben, e unha delas é sen dúbida aquel 14 de maio de 1948 en que, centos de anos despois, o pobo de Israel acadou o que en xustiza merecía. O retorno ao seu fogar nacional. Hoxe, 60 anos despois, constantemente acosado e atacado, non é honesto esixirlle un expediente impoluto e sen mancha. Porque ninguén que pasara o que o pobo xudeu pasou só no último século, tería unha actitude defensiva diferente, e descontextualizala dun día a día prebélico cando non directamente bélico, é unha fraude de mala fe. Oxalá as conversas iniciadas en Annápolis dean froito e Israel e Palestina poidan convivir definitivamente en paz. Pero a paz constrúese sobre a realidade. E a paz en Medio Oriente virá da man do recoñecemento real do dereito de Israel a existir e vivir con seguridade, e da renuncia total e absoluta ao terrorismo por todas as partes palestinas. Dicía Golda Meier que podía entender que os árabes quixeran botalos ao mar. Pero que o que os árabes non podían pretender é que os xudeus colaboraran na tarefa.
