O pasado día 10 deste mes, aproveitando a súa visita a Israel, unha delegación de 22 persoas da Asociación Galega de Amizade con Israel(AGAI) visitou a localidade fronteiriza de Sderot. Pódese ler a crónica e ver as fotos que trouxeron aquí: www.amizadeconisrael.org Desde aquí queremos felicitar a iniciativa que parécenos encomiable que na súa estadía en Israel teñan incluido o paso pola castigada cidade israeli fronteiriza con Gaza, cuxa poboación vive en perpetua alerta. Na reportaxe que traen, podese ver os andreis onde van acumulandose os foguetes Qassam, esos agasallos que os seus pacíficos veciños fanlles en proba de boa vontade.

Realizasen varios actos en lembranza do ex primeiro ministro hebreo e premio Nóbel da paz. O martes 4 cumpriranse 13 anos do seu asasinato a mans dun fundamentalista relixioso xudeu que se opuña aos acordos de paz que impulsaba o líder israelí. O acto principal será o vindeiro sábado ás 19:30 de Israel na praza de Tel Aviv, que leva o seu nome e é onde foi asasinado o ex premier, baixo a lema "Volvemos á praza a recordar xuntos e a manter a esperanza".
Logo do recordatorio realizarase outro acto a favor da paz que espera unha convocatoria multitudinaria, por mor dos acordos que Rabin comezara a asinar cos palestinos en setembro de 1993 en Oslo, Noruega. Ademais, o 12 de Jeshvan do calendario hebreo (que este ano corresponde ao 10 de Novembro) é día de duelo nacional en Israel e organizáronse actividades cos obxectivos principais de eternizar a figura e as actividades que realizaba Rabin, así como resaltar a importancia da democracia en contraste co perigo da violencia na sociedade.
O domingo 9 ás 17 horas levará a cabo o acto oficial coa presenza do presidente Shimon Peres na súa residencia e acenderase unha vela pola memoria de Rabin. Tamén participaran do recordatorio todos os ministros do gabinete e algúns deputados, soldados e alumnos de distintas escolas. O acto na oficina do primeiro ministro, Ehud Olmert, será o luns 10 ás 14 horas de Israel e contará coa presenza da máxima autoridade hebrea. Logo, ás 15 horas realizarase unha homenaxe no cemiterio do Monte Hertzl, en Jerusalem, onde descansan os restos de Rabin e da súa esposa Leah. Participará a familia do ex primeiro ministro, así como Olmert, Peres, a presidenta do parlamento, Dalia Itzik, a presidenta da Corte Suprema, Dorit Beinish, entre outros. Tamén o luns 10 de novembro, pero ás 17 horas, haberá unha sesión recordatoria polos 13 anos do asasinato de Rabin no Knesset (parlamento israelí). Para o luns 17 de Novembro está prevista unha reunión o Centro Rabin en Tel Aviv coa participación do foro do Exército.
O primeiro dos actos será mañá en honra á loita de Rabin pola integración de árabes e xudeus, coa participación de alumnos da escola árabe Ajva e do colexio hebreo Arieli de Haifa, no que colaborará tamén o Concello.

Atopouse co Presidente Peres para cominicarle que non formo goberno

Hai poucos minutos, e con 3 horas de retrazo, a candidata a conformar goberno Tzipi Livni entregou unha carta ao Presidente Shimón Peres na cal comunicaba que non lograra conformar goberno. O Presidente felicitou á presidente de Kadima afirmando: "Mantivéchesche fiel aos teus principios". Inmediatamente, reuniuse co equipo de dirixentes de Kadima para aconsellarse sobre os pasos a seguir. Kadima pediulle a Peres chamar a eleccións nacionais de maneira inmediata. En conferencia de prensa, Livni dixo, entre outras cousas: "A xente está cansa deste tipo de política. Hai líderes que están dispostos a pagar a chantaxe (suponse que se refería ao Likud e Netaniahu) con tal de ocupar o posto de primeiro ministro. Eu preferín seguir polo camiño que elixín. Livni agregou: "Se alguén está disposto a vender o que cre por ocupar o cargo de Primeiro Ministro... entón ese alguén non debería ocupar o cargo de primeiro ministro". "Estou farta de extorsións. Veremos a todos estos héroes dentro de 90 días", Sen dúbida, comezou a campaña electoral

Israel planea utilizar un líquido apestoso para deter delincuentes e así evitar o posible uso desproporcionado da forza. O líquido é a suma dos peores aromas Trátase do "Skunk", o peor cheiro xamais esnifado, capaz de deter unha locomotora en segundos. A mestura hedionda podería ser usada pola forza israelí para deter delincuentes, xa que recibiu numerosas denuncias de violencia excesiva nos seus operativos. Segundo publicou a BBC Mundo, moitos consideran que Israel usa unha forza desproporcionada nos arrestos que leva a cabo en Cisxordania. Conciente destas acusacións, planea pór en funcionamento unha arma nova non letal, altamente eficiente e moi agresiva. Chámase Skunk que quere dicir zorrillo ou mofeta, en inglés. é unha mestura de cheiros nauseabunda que permanece uns cantos días en caso de ser esparexido. Esta sustancia é unha mestura desagradable de fermento, fermento en po e outros ingredientes "secretos". A policía israelí espera poder facer de "Skunk" un produto comercial e vendelo a outras forzas policiais no mundo.

Con Dalia Itsik presidindo a Kneset e Dorit Beinish á fronte do Supremo, só falta que Tzipi Livni logre formar goberno
Se a nova presidenta do partido centrista Kadima, Tzipi Livni, ten éxito nos seus esforzos para formar novo goberno, Israel converterase no primeiro país do mundo con mulleres á cabeza dos tres poderes: executivo, lexislativo e xudicial.

No país xa se fala dun tsunami feminino na política estatal e municipal, xa que na Kneset (Parlamento) só hai un 15% de deputadas e nos concellos a súa representación non supera o 1%. De feito, nos anos 70 Israel tivo unha primeira ministra, Golda Meir, que acostumaba dicir que o feito de ser muller "non molestou na súa ascensión cara á presidencia do Goberno". Aínda que a entón líder laborista identificábase coas mulleres traballadoras, escribiu na súa autobiografía "A miña vida" :"Non me impresionan as feministas que queiman sostenes, odian aos homes ou fan campaña contra a maternidade".
A pesar de que Israel pode estar a piques de ter un trío de damas á súa cabeza, o país segue estando no lugar 82.º da listaxe mundial con mulleres en política. Nun país no que a defensa é unha das grandes prioridades, hai amplos sectores que aínda prefiren ter no poder a políticos que pasen polo exército. Nos últimos dous anos, con todo, Dalia Itzik (Kadima) foi elixida presidenta da Kneset, chegando a exercer de xefa de Estado entre Moshe Katzav e o actual presidente, Shimon Peres. E a xuíz Dorit Beinish, pola súa banda, foi nomeada presidenta do Tribunal Supremo e, por tanto, máxima autoridade do poder xudicial. Os analistas políticos sinalan que ambas, Itzik e Beinish, foron elixidas non por ser mulleres, senón a pesar diso. A destacada política laborista Colette Avital, que se postulou a presidenta de Israel fronte a Peres, sendo dobregada por este, afirma a LA VANGUARDIA que "algo está a cambiar na sociedade". "O feito de que en países como España haxa maioría de mulleres no Consello de Ministros e a nova responsable de Defensa sexa unha muller de 37 anos ten unha repercusión directa aquí, na outra beira do Mediterráneo". E engadiu: "A elección de Livni en Kadima está a provocar un cambio real, e o triunvirato con Itzik e Beinish demostrará que as mulleres son capaces de todo e que non fai falta ser xeneral para gobernar o país". A nova candidata a primeira ministra afirma crer na "intuición feminina". Na súa oficina hai varias veteranas colegas do Mossad que, contrariamente a ela, permaneceron durante anos nos servizos secretos e abandonaron a organización para axudala na campaña. Unha delas recorda que, recentemente, na súa calidade de ministra de Exteriores, Livni nomeou para o delicado posto de embaixadora da ONU á catedrática Gabriela Shalev. Algúns falan de solidariedade feminina, xa que aparentemente Itzik logrou convencer ao rival de Livni en Kadima, Shaul Mofaz, a volver á política alegando que "non podían permitirse perdelo". A escritora Avirama Golan opina que con dous xenerais -Barak e Mofaz- ao seu lado, a civil Livni subliña a mensaxe de que a paz, e non a guerra, é necesaria para asegurar a supervivencia de Israel.
Henrique Cymerman

O concerto fíxose agardar por máis de catro décadas, pero finalmente chegou. O xoves pola noite, no parque Hayarkón de Tel Aviv, un mar de xente congregouse para un momento histórico: o recital de Paul McCartney en Israel. O ex Beatle respondeu ao grande, cun show formidable. O músico presentou cancións do grupo co que se fixo famoso e tamén da súa carreira solista, e non se esqueceu de intercalar constantes palabras e frases en hebreo. Ás 8:20 pm comezou o show no parque Hayarkón. Paul McCartney apareceu no escenario coa súa banda e o alarido do público estoupou ao instante. "Shalom Tel Aviv", dixo Paul. "Shaná Tová". O concerto comezou coa canción "Hello, Goodbye", e o soño tan ansiado polos israelís de ter a un Beatle no país comezou a facerse realidade ao longo de dúas horas e media. No público había xente de todas as idades. Sorpresivamente, houbo unha multitude de xente nova, que non se deixou asustar polo prezo das entradas -as entradas ian desde 500 shekels (case 150 euros) e os máis caros 5.000 shekels-. Quen asistiron ao concerto, o que escribe incluído, dixeron que valeu a pena até o último shekel abonado. Cando Paul comezou a cantar as súas primeiras cancións deu a impresión de que perdera algo da súa voz, o que foi só unha impresión, xa que a medida que transcorreron os temas, e as emocións do público, o "neno bo" dos Beatles demostrou non só que as súas calidades musicais continúan ao máximo, senón que as incrementou aínda máis. Ademais de tocar co seu tradicional baixo eléctrico, Paul tamén se animou a uns cantos sós coa guitarra eléctrica. Sen deixar de mencionar os seus coñecidos talentos para o piano.
"Baby you can drive my car", "Back to USSR", "Get Back", "Let it Be", "Hey Jude", "Yesterday", "Sergeant Pepper", "The long and winding road", "The End" e "Something" o seu tributo a George Harrison- foron algunhas das cancións dos Beatles que interpretou, ademais dos seus temas como solista. Cando interpretou a canción que fixo para o filme de James Bond, "Live and let die", un espectáculto de fogos artificiais fixo vibrar os corazóns dos presentes. O show quedou atrás, pero deixará un recordo inesquecible por sempre do día en que Paul McCartney conquistou Tel Aviv.

Patricio Abramzon

AJN.- Os alpinistas cumpriron a proeza durante a filmación dun documental chamado "Everest unha ascensión pola paz". O obxectivo do director do filme foi demostrar que "escaladores de diversas orixes poden facer cousas incribles xuntos".
O documental: "Everest unha ascensión pola paz", recentemente editado en DVD, mostra o duro camiño de dous israelís e un palestino no seu intento por conquistar a cima da montaña máis alta do mundo e a súa gloriosa chegada ao cume envolvidos nunha soa bandeira. O autor e director da peza, Lance Trumbull, é o fundador do programa "American Everest, proxecto de paz", que pretende inspirar e demostrar que "alpinistas de diversas orixes culturais e relixións poden unirse xuntos como amigos e realizar cousas incribles", segundo dixo o propio Trumbull ao diario israelí Haaretz.
Trumbull, que antes de realizar o documental atravesou serios problemas persoais, declarou que o poder facer esta película demostra que "un nunca sabe o que a vida lle ten deparado e que a través da paciencia, a persistencia e a paixón, calquera soño pode converterse nunha realidade".
O curioso deste filme é que lle demandou moito tempo ao seu director conseguir o equipo de alpinistas dispostos a tentar a fazaña, non só por unha cuestión de aptitude física senón porque o importante, neste caso, era crer na mensaxe subxacente: "Escalar pola paz".
"Tomou varios anos obter o equipo porque quería que fora diverso, con persoas de diferentes relixións e culturas. Tardei máis de dous anos só para atopar ao escalador palestino, Ali Bushnaq, e aos israelís Dudu Yifrah e Micha Yaniv. Terminamos tendo unha das máis diversas expedicións ao Everest e a pesar dalgunhas inclemencias converteuse nun equipo forte e unido", sostivo Trumbull á prensa local.
En "Everest", que recolle diálogos impresionantes entre o palestino e os israelís, os tres escaladores reúnense e deixan de lado as súas diferenzas para forxar un camiño de traballo en equipo o que fai singular o ascenso porque, como di o seu director "aquí a cooperación é cuestión de vida ou morte e é o que mellor representa a loita pola paz". O documental é narrado pola estrela de cine británico Orlando Bloom quen tardou máis dun ano en aceptar a proposta de Trumbull debido aos seus compromisos cinematográficos. "Orlando é un home marabilloso, completamente auténtico, e a súa voz é perfecta para a película. Non podería ser máis feliz. Sinto moi afortunado", dixo Trumbull. Os tres escaladores continúan a súa amizade e xa teñen planeado programar novas expedicións para un futuro. Pola súa banda, Trumbull é optimista sobre as perspectivas de paz no Oriente Medio. "Espero que o que logramos poida inspirar a outros a traballar en prol de lograr accións similares pola paz e que haxa un efecto de ondulación que inspire e motive a outras persoas", expresou o cineasta.
"Se que a paz non algo simple, pero se eu, un budista americano, puiden lograr que israelís e palestinos suban xuntos o Monte Everest, entón, verdadeiramente, todo é posible", engadiu.

O 28 por cento dos palestinos en Cisxordania e Gaza apoia a idea da formación dun estado xordano-palestino, segundo unha enquisa elaborada pola Universidade de An Najah en Naplusa. O estudo, levado a cabo entre o 18 e o 20 deste mes cunha mostra de 1.560 persoas con dereito a voto, tamén mostra que un 41,7 por cento dos entrevistados apoia a disolución da Autoridade Nacional Palestina (ANP). No entanto, o 61,2 por cento dos palestinos segundo a sondaxe, cre que a actuación do actual presidente da ANP, Mahmud Abás, é "boa", e segue sendo unha maioría, o 67,1 por cento, os que apoian a creación dun Estado palestino nos territorios ocupados por Israel en 1967.
O 54,3% oponse á opción de dous estados (Israel e un estado palestino) nos territorios que conformaban o Mandato Británico; en tanto que un 42,5% é favorable. Outro 48,8 por cento dos enquisados opinou que a actual tregua que mantén o movemento islámico Hamás e Israel podería ser o preludio de negociacións directas sobre o futuro da Franxa de Gaza. Máis da metade, o 50,7 por cento, dixo estar a favor da continuación das actuais negociacións de paz entre a ANP e Israel sen ningún cambio nas demandas palestinas.
Sobre as preferencias políticas de cara a unhas futuras eleccións, o 36 por cento apoia ao movemento nacionalista secular do presidente Abás, Al Fatah, fronte ao 14,4 por cento que dixo favorecer a Hamás. Unha porcentaxe do 30,8 por cento expresou non ter ningunha preferencia entre os dous grandes movementos, mentres que o 2,1 por cento daría o seu voto ao grupo minoritario Yihad Islámica, hoxe en día afastado da política. Para a elaboración do estudo, que conta cunha marxe de erro de entre o 3 e 3,8 por cento, foron entrevistados 1060 palestinos de Cisxordania e 500 da Franxa de Gaza.
EFE

O xornal Philadelphia Bulletin informou recentemente de que a UNESCO decidiu nomear a Xerusalén o título de "Capital da Cultura Árabe" para o ano 2009, e empezou a planear, conxuntamente coa OLP e varias organizacións de árabes israelís, as celebracións contra a "ocupación israelí de Xerusalén". A tradición de escoller unha cidade como capital da cultura árabe comezou en 1996. Este ano o título osténtao Damasco, a capital de Siria. O ano pasado foi Alxer. En anos anteriores o título foi conferido ao Cairo, Tunes, Amman, Beirut e Khartoum, todas elas capitais dos seus respectivos países árabes. As diferenzas que hai entre Xerusalén e as capitais que anteriormente recibiron o título de "Capital da Cultura Árabe, fan sospeitar que a "honra" outorgada a Xerusalén ten unha motivación máis política que cultural:

· Durante a súa longa historia -o rei David conquistouna hai máis de 3.000 anos e converteuna en capital do seu reino- Xerusalén non foi nunca, e tampouco o é hoxe, capital dun estado árabe. (Talvez os funcionarios de UNESCO non están ao corrente pero nunca existiu un estado chamado "Palestina").

· Cando Xordania, o 24 de abril de 1950, anexou formalmente a Ribeira Occidental e Xerusalén Oriental, non a fixo capital do seu reino, que permaneceu sendo Amman.

· Xerusalén foi capital dun reino xudeu durante mil anos, desde a época do Rei David até a súa conquista polos romanos. Foi capital dun reino cruzado desde 1099 até 1187, cando Saladino expulsou aos cruzados da cidade. Durante os últimos sesenta anos foi e segue sendo capital do moderno estado de Israel.

· Xerusalén é sede da Knesset, o parlamento do Estado Xudeu; da Casa do Presidente de Israel; da residencia do Primeiro Ministro; e dos diversos ministerios do goberno. O seu alcalde é xudeu.

· Xerusalén é unha cidade maioritariamente xudía. Ten hoxe ao redor de 750,000 habitantes, dos cales a maioría (dous terzos) son xudeus, e a minoría (un terzo) son árabes.

· As principais institucións culturais da cidade son xudías, incluíndo a Universidade Hebrea de Xerusalén, cuxo prestixio é internacional; o teatro de Xerusalén; e numerosas yeshivot.

O criterio utilizado por UNESCO para outorgar a Xerusalén o título de "Capital da Cultura Árabe" permitirá que, de aquí a uns cantos anos, Paris Madrid ou Londres reciban a mesmo honra.

Por Pedro Gómez-Valadés*
Publicado no xornal FARO DE VIGO (06.09.08)

O vindeiro domingo e ao abeiro do Día Europeo da Cultura Xudía, celébrase na vila ourensá de Ribadavia un acto que a pesar da súa sinxeleza e inexplicable case anonimato, será sen dúbida un día moi especial para moitas galegas e galegos. O vindeiro domingo será o día de Lola, Amparo e Xulia, "As de Ribadavia".

Tres pequenas grandes mulleres que nestes tempos confusos reconcíliannos con nós mesmos na nosa condición humana. Pequenas pola extrema sinxeleza e humildade coa que viviron e coa que foron auténticos anxos da garda de centos de seres humanos que fuxían da tolemia hitleriana. E grandes pola súa firme e valente militancia a prol da vida en tempos e lugares nos que a vida non era precisamente un ben intocable.Lola, Amparo e Xulia, salvaron da gadaña nazi a centos de xudeus que fuxían á desesperada da Europa, da nosa Europa, arrasada pola barbarie e o asasinato planificado e industrial.Na cultura xudea, na relixión mosaica, hai unhas oracións moi especiais, os Kadish, para recitar na lembranza e na homenaxe dos finados. Antón Patiño Regueiro no capítulo que no seu fermosísimo libro "Memoria de Ferro" dedica a Lola, Amparo e Xulia, compón de certo o mellor e maís fermoso Kadish que poideramos recitar na súa memoria.

Con tristura non podo deixar de preguntarme que pensarían hoxe Lola, Amparo e Xulia da vergonzosa actitude do BNG ao negarse en xaneiro do ano que andamos, a subscribir no Parlamento de Galicia unha declaración institucional de Lembranza das Vítimas do Holocausto nazi. Que centos delas foran galegos republicanos non importou inexplicablemenmte ao BNG que preso da intolerancia propia do fundamentalismo de non sei que, vetou na casa común das galegas e galegos un texto de honra e lembranza. Un kadish que era tamén por Lola, Amparo e Xulia.

*Presidente da Asociación Galega de Amizade con Israel

O windsurfista israelí Shajar Tzuberi, conseguiu a medalla de bronce, rompendo a seca da delegación israelí de ausencia total de triunfos. Tzuberi finalizou en segundo lugar na última competencia, na que se adxudicaba puntuación dobre, situándose no terceiro posto xeral. Os outros dous gañadores foron Tom Ashley, de Nova Zelanda, con medalla de ouro, e Francia coa medalla de prata. Shajar Tzuberi, de 19 anos de idade e oriúndo de Eilat, era considerado como unha das grandes esperanzas israelís de obter unha medalla olímpica. Este é a terceira medalla olímpica de Israel nesta disciplina. O israelí Gal Fridman gañou a medalla de bronce en Atlanta 1996 e a de ouro en Atenas 2004.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [15]