Papiros de Hermaco


Papeis de opinión sobre a vida cotiá

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Escada ao ceo
Como non todo van ser escadas que baixen ao inferno, Led Zeppelin hai tempo que nos regalou Strairway to heaven.

Nesta magnífica obra, que de seguro subimos algunha vez, relátanos de como amanecerá para aqueles que resistan e nos bosques sonarán as risas.

Tamén nos di de como sempre hai dous camiños, e collamos o que collamos sempre temos un tempiño para mudar de camiño.

Iso si, ao frautista non o seguirei, non é o meu estilo.

Así que, resiste e vencerás, e se aínda estás a tempo, ao menos, pensa en mudar o camiño, anque non o fagas é un bo exercicio de reflexión, pensa e decide se seguir ou non, hai un momento no que non hai marcha atrás.

Goza coa música.
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-10-2008 22:16
# Ligazón permanente a este artigo
Desenvolvemento e insostibilidade
Unha vez máis tiven que falar e defender diante dun foro o concepto de desenvolvemento e sostibilidade. Cando o fago, explico todas e cantas cousas se poden facer a título individual e colectivo para vivir con sostibilidade, mais, chego a un punto no que non me queda máis remedio que evidenciar a contradición da incompatibilidade deses termos: non é posible compatibilizar un sistema que tende ao crecemento infinito, a costa da natureza e da explotación humana, co mantemento e conservación do medio ambiente e da sociedade humana integral.

O problema é o sistema que da marxe de actuación para que poidamos expresarnos pero non liberarnos dos eu xugo. A fronteira é o reparto da riqueza, iso non se toca. Menos mal que en época de crise a democracia cristiá e a socialdemocracia, á par, sacan fondos de onde non os houber -mellor dito: de onde sempre- para inxectar ao grande capital, non vaia a ser que perda beneficio decaia o crecemento.

Por fin vemos so sistema colapsar, xa non é só teoría de marxistas trasnoitados, é unha realidade de sobras anunciada.

A crise están pagándoa os mesmos que oprimidos, expoliados e alienados sostemos ao capital. Non hai máis que recrearse en O xardiñeiro fiel e ver detrás dunha historia de amor o sufrimento dun continente, merece a pena.

Así que, diante de tal expremedura non estaría mal idear algunha nova fórmula alternativa de organziación social, non sei que tipo de ...cracia, mais de seguro que os desfavorecidos, os temas ambientais e as mulleres serían o motor desa revolución
Comentarios (4) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-10-2008 14:25
# Ligazón permanente a este artigo
Voo ondulante
O 17 de decembro de 1903, Orville Wright diante da presenza de cinco testemuñas realizou un voo ondulante duns 36 metros en 12 segundos, despegando de xeito semipropulsado co Flyer I, un simple cacharro de madeira e tea.

Acababa de ter lugar o primeiro voo controlado, vacilante, mais, sostido, do primeiro artefacto aeroplano da Historia. Perfeccionou o seu invento e conseguiu voar no ano 1908 a 36 metros de altura, anque co voo tamén se inauguraron os accidentes de aviación, as caídas.

O voo dos humanos comezou cun torpe voo ondulante, mais, este é un voo intelixente, quizais o máis usado para aforrar enerxía. Hai moitas aves que o utilizan, deste xeito dan impulso cunha breve batida de as, ou aproveitan no impulso ascensional do aire quente, e logo utilizan no planeo coas aas abertas, ou ben simplemente déixanse caer descendendo para repetir de novo a acción, así fan os petos, as poupas, os periquitos, as rulas, e outros.

Este voo permite ascenso se descensos repetitivos co consecuente cambio de prespectiva. A desvantaxe é o posible mareo que debe dar, mais, permite salvar dificultades e evitar ser un punto fixo e certeiro para os depredadores.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-10-2008 11:32
# Ligazón permanente a este artigo
Asimetría ambiental
O conflicto distributivo económico, é dicir, o conflicto pola distribución da riqueza, ou da pobreza segundo se vexa, amplíase e transfórmase en desigualdade e asimetría ambiental, é decir, en conflicto distributivo ecolóxico, dándose unha acumulación de consecuencias da degradación ambiental sobre os máis desfavorecidos socialmente e sobre os países marxinados.

Canto máis débilidade, sofre máis contaminación. Canto máis pobreza sofre máis merda. Non me estraña que quen poida fuxa, arriscando o que sexa, dos países marxinais aos países das marabillas. Anque non por iso deixamos, tamén os que veñen, de seguir botando merda sobre os outros.

Amor de contenedor- La fuga
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-10-2008 20:02
# Ligazón permanente a este artigo
Caeron os dous....
Repasando a vella discografía atopo unha canción de Radio Futura:

Caeron os dous como soldados fulminados ao chan
e agora están atrapados os dous na mesma prisión
vixiados polo ollo incansable do desexo voraz
sometidos a unha insoportable tensión de silencio.

Caeron os dous baixo o punto de vista exclusivo
iniciando unha guerra en que ninguén puido vencer xamais
ela sabe o que o home espera sen habelo aprendido
e el atopa un sentido ao enigma que non lle deixaba existir


Repasando o banco de fotografías unhas tremendas imaxes do traballo, sempre interesante, de David Houncheringer, un fotógrafo suizo adicado sobre todo ao mundo publicitario e editorial que ten unha web repleta de imaxes humorísticas e satíricas, anque algunhas un pouco pasadas de sangue.

Coincidiron ambos achádegos,..... ou buscaronse?.
Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-10-2008 18:30
# Ligazón permanente a este artigo
A razón da sen razón
http://www.chetzar.com/
Moito me gustou un comentario que puxo a Doutora Seymour, que di así:

O xogo do funil;
eu quítoche media razón a ti, e ti quítasme media razón a min, cada quen queda co 100% da (sen)razón absoluta.


E como non había de ser doutro xeito, nada máis leelo lembroume ás veces nas que me atopo no medio, ou nun extremo, dun fogo cruzado sen aparente final. Unha situación que nos pode levar a algún lado escuro. Mágoa de non ser androides, nese caso é mellor coller o mando a distancia, apagar e listo.

Tomémolo con humor.
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-10-2008 21:06
# Ligazón permanente a este artigo
Paralímpicos en Beijing
Teresa Perales
Como o prometido é débeda, non podo deixar atrás as paralimpíadas. Estes grandes deportistas merécense un aplauso, anque sexa a destempo.

Se nas olimpíadas o 20% dos deportistas do Estado Español que acudiron eran galeg@s e conseguiron o 22% das medallas, neste caso só o 4,6% dos deportistas eran galeg@s e conseguiron o 10,3% das medallas, que en proporción non desmerece nada.

Dos cinco representantes dous representaron á natación, Chano Rodrígez e Pablo Cimadevila, dous ao atletismo, Gustavo Neves e Maxi Rodríguez, e un ao tenis, Alvaro Illobre.

Entre t@dos estes heroes, e tendo en conta que tod@s o son, gostaría de destacar ao propio Chano ao que coñezo e admiro e tamén á maña Teresa Perales, unha muller e unha campiona completa!.

Falaba no post das olimpíadas de historias máis alá da razón que levan a algunhas persoas a buscarse a vida incluso no deporte. Nas paralimpiadas volvemos a ter casos semellantes, como o de Abderrahman Ait Khamouch, pero mesmo as historias vitais destes heroes desportivos teñen grande interese e merecen ser coñecidas, faladas, valoradas e tamén poida que tan admiradas como as súas xestas.

A batalla de Teresa no vaso non é menos importante que a que mantén no parlamento, o público que a aplaude na piscina tamén a segue dende as bancadas dun mitin político do PAR.

A historia de Chano é ben distinta, como el ben di, o pasado non se pode borrar, aínda que a pesar diso e de ter pagado coa xustiza, a súa vontade siga a ser tratar de ofrecerse aos demais, incluso na area política, neste caso no BNG.

Despois do exposto, os voos en barrena non deixan de ser unha simple pirueta caprichosa.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-09-2008 10:17
# Ligazón permanente a este artigo
Voo en barrena
http://www.fotonatura.org/galerias/7588/

Barrena (en inglés, spin), é unha situación de voo na que, tras un excesivo ángulo de ataque éntrase en pérda, debido a isto, a forza de sustentación xerada por ambas as é diferente: mentres unha a está en pérda e produce moita resistenza e pouca sustentación, a outra está voando, xerando sustentación.

Este desequilibrio provoca inmediatamente unha autorrotación acelerada, coa parte dianteira moi baixa, e o conseguinte descenso pronunciado. Se a entrada en barrena prodúcese, voluntaria ou inadvertidamente, por baixo dun umbral de seguridade puede resultar imposible recuperar a tempo a actitude de voo normal. Case ninguén provoca unha caída polo risco que conleva de non endereitar a tempo.

Esta recuperación depende do tipo de barrena pero pode ser suficiente con manter os aleróns e o temón de profundidade en posición neutral, e o temón de dirección oposto ao sentido de xiro para deter a rotación, e a partir de aquí, recupérase a pérda a posición normal.

Sigo caíndo, pero menos mal, que tranquilidade nos dan os instrutores de voo, a grandes males, grandes remedios.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-09-2008 18:20
# Ligazón permanente a este artigo
Mulleres nalgún podium masculino
Hai un mes puiden observar como unhas lanchas baleeiras cheas de brazos femininos bogaban na enseada da Horta, no Faial. Menuda conquista, nunhas bancadas sempre ocupadas pola virilidade e hormonas masculinas facendo de herois cun arpao na man diante dun inofensivo cachalote.

Neses dous días un par de novas trouxéronme ese recordo. Onte vin no podium da Powerboat P1 en Vigo a unha muller americana patroneando unha nave que é a máxima expresión da potencia masculina, un motor mariño sen límite de velocidade. E hoxe podo comprobar como as mozas de Cabo de Cruz, Chapela e Meira vencen as traínas bascas de Astillero, Zumaia-Getaria e Hondarribia, unha vez máis bancadas sudadas, ata hai ben pouco, polos machos musculosos.

A muller conquista lugares no mundo, tamén aqueles defendidos a ultranza pola musculatura masculina. A fórmula 1 ou as motos GP aínda se lles resisten, mais, naqueles lugares onde hai algo novo entran coma un canón, sobre todo no mar.

Xa a puxen, pero poreina unha e mil veces máis, versión en directo, mala pero fresca. Bebe e máis elas berrando a morrer, na súa/vosa festa!!!.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-09-2008 11:04
# Ligazón permanente a este artigo
Nós os aboríxenes
Historia viva da Costa da Morte, Xan Fernández Carrera, fotos Ramón Caamaño.
Outro libro de aniversarios, neste caso, Los aborígenes de Juan Luís Arsuaga.

Libro de corta e pega, interesante no seu contido auque un pouco frouxo, en realidade adaptado para gañar un premio gastronómico, si.

O máis interesante é o final:

Non reemplazamos aquí a ninguén e non nos apoderamos da súa terra, nin dos seus animais, nin das súas plantas nin das sepulturas dos mortos. Os que pintaron na cova de Altamira e nos abrigos do Mediterráneo eran os nosos avós.
Nós somos os aborixes.


Danos un pouco de tranquilidade saber que hai 40.000 anos que chegamos aquí e fainos lamentar daqueles aborixes que xa desapareceron, os últimos Mohicanos.

Deixovos unha versión da banda sonora que merece a pena, grupo Indiogenes.

A foto é de Ramón Caamaño, unha persoa marabillosa que foi quen de deter no tempo a nosa realizadade humana. Antroido de Muxía, 1942.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-09-2008 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [19]
© by Abertal