Papiros de Hermaco


Papeis de opinión sobre a vida cotiá

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Reflexión ambiental
Que a vida física e espiritual do home (ser humano) está ligada coa da natureza non ten outro senso que o que a natureza está ligada consigo mesma, pois o home é unha parte da natureza. Karl Marx, Manuscritos de economía e filosofía (Ed. Francisco Rubio Llorente) alianza, Madrid 1981 (1844), p. 111.

A crise ecolóxica mundial non responde máis que a consecuencia do desplazamento progresivo da racionalidade das ideas pola racionalidade dos resultados. O desequilibrio entre ambas formas de racionalidade afecta ás relacións ser humano-natureza de xeito que o abuso de poder técnico se antepón ó aprecio do valor ecolóxico.

O abuso de poder técnico é patente e limita a propia condición humana: primeiro o fenómeno tecnolóxico amosa a excelencia da razón humana posibilitando o exercicio da súa soberanía sobre a natureza, entón se considera que este progreso tecnolóxico expansiona a libertade. Pero a explotación desa natureza xera novas necesidades e trae consigo problemas de consecuencias imprevisibles ou irresolubles, logo, esa mesma técnica sustenta estratexias de aniquilamento da autonomía do suxeito nunha sociedade e nunha natureza encorsetadas en estructuras formais manipulables, cando non provoca a súa directa destrucción.

Este abuso de acción tecnolóxica xenera problemas na vida social entre os seres humanos e na relación destes coa natureza, como ser humano e natureza son a mesma cousa, a consecuencia é que a destrucción da natureza resulta da mesma humanidade.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-06-2007 13:10
# Ligazón permanente a este artigo
A papuxa que voou baixo
A papuxa ese día voou baixo. Todas as mañás espertaba na ponla norleste 24 do amieiro e saía escopetada a cazar os primeiros mosquitos matutinos sobre o asfalto, pero ese malogrado día voou baixo e petou co salva ventos dunha frajoneta. O vehículo non podía ir moi rápido porque viña costa arriba, xa case chegando ao altiño, pero o suficiente para que o paxaro non calculara ven e petara co seu corpiño de algodón cun muro insalvable.

O golpe non foi mortal pero a parálise e o susto fixeron o posible para que quedara no centro da calzada a expensas dun destino incerto.

E por alí pasei eu, tamén cun destino incerto que me levaba a Riveira. A velocidade non foi impedimento para detectar unha anomalía na superficie lisa da estrada, moito máis doada de ver cunha aleta nun mar encrespado, e antes de seguir vin o movemento da súa crista moura. Mirando a un lado e a outro calculaba a distancia e a velocidade da miña roda, calculaba a breve duración da súa propia vida. Parei, e atravensando a toda presa os dous carrís collín o seu pequeno e fraxil corpo na man.

Aínda que caída de lado non parecía ter nada roto, apenas unha ferida, unha papuxa ferida en imprevisible combate aéreo. Nada grave.

A piques estiven de baixar a fiestra e botala a voar pero pareime a ver a súa reacción. Doutra vez, cun paporroibo, houben de andar atrás del por todo o coche, pois espertou do seu sono e voou de seguida. Pero neste caso non facía por voar, non facía por marchar. Entón pregunteille por qué, e díxome que estaba ben alí, quentiña na man, segura do exterior, sen perigos. Con coidado díxenlle que eu non a podía pechar na man para sempre, non a podía manter toda a vida así, que ía comer?, con quen socializaría?, que pouco mundo vería dende o meu coche!.

Saín do coche e busquei un lugar, unha atalaia segura para o despegue, mais tamén para fitar ao lonxe, un lugar onde poder sentirse segura antes de iniciar un novo vó. Pouseina no pretil dun sinal, unha atalaia de cemento que soportaba un anuncio de boa viaxe, que ironía!, desexarlle voa viaxe a un ser danado por un vehículo viaxeiro.

Sentei no coche, arrinquei e mirando para atrás vin a súa cabeciña negra abanear cos ollos pechados. Marchei, perdina de vista e durante un intre nin pensei nela, pero dalí a pouco, atravesando o río Ulla comecei a raiarme co asunto da papuxa, que por que voaría baixo, que por que a atopei, que como fun quen de deixala abandoada, que sería dela!, que ao mellor a comeu o primeiro gato que por alí pasou, que culpable me sentiría se ao voltar por alí a atopo caída, destrozada ou morta.

Horas despois pasei polo mesmo lugar e vin para o pretil non atopando a figura da papuxa, seguín a marcha e seguín durante as restantes horas de viaxe pensando sobre os mellores momentos da papuxa, de como voaría agora ceibe no ceo, das acrobacias que faría, era a mellor lembranza que lle podía desexar. Boa viaxe, god trup, have a nice trip paxariño.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-06-2007 09:58
# Ligazón permanente a este artigo
Borrascas e caracter
Que é o que nos fai @s galeg@s ser como somos? Témonos preguntado milleiros de veces.

Eu penso que son as borrascas.

Eses caracois de nubes xigantescos que se forman no Atlántico e que, coma un deus encabuxado, nos lanza contra a costa con toda a súa forza titánica.

Antes de chegar, a borrasca empurra contra nós toda a calor do mar, isto fainos sentir ben, moi ben, anque cando esa calor é xa excesiva, o aumento da presión arterial fainos sentir incómodos, demasiada calor como para ser normal, entón comezamos a abafarnos, a cabeza estálanos e dificúltase a respiración. Miramos para o ceo e alí vemos vir os catro xenetes da borrasca, cabalgando a tropel sobre nubes mouras de formas caprichosas que van cambiando ao paso, mentres, o vento castigador de avanzadilla arrasa con todo. Logo dun trebón para o vento e comeza a chover, entón parece que refresca o ambiente, pero logo enfría. Cheira a terra recén mollada, un cheiro peculiar que tod@s lembramos de cando eramos cativ@s, un cheiro a remate do xogo, da festa, de caída da tarde, un cheiro de final pero de principio doutra cousa. No momento, a choiva refréscanos pero detrás veñen máis vento e máis choiva, raios e centellas e, ao pouco, estamos xa aburridos de tanta pirotécnia.

Á capa, sorbevivir á capa aproando ao vento, bo consello de mariñeiros. Cantos rampleiros foron ao fondo por empopar ao vento, trantando de fuxir da borrasca?, a súa popa, como perversa abertura inguinal pedindo calor, vese penetrada polo mar que chega ata o sollado deixando a liña de fllotación na regala entón o barco funde a popa e levanta a proa clamando ao ceo, como cervo ferido, e non queda máis que abandoar o barco e deixarse morrer a expensas do mar e da borrasca.

Pero este non é o caso, amais non se pode sucumbir a primeira, a borrasca nunca pasa e remata, ten reedicións coma hélice xiratoria que é, e mañá á mesma hora outra volta de festival, e pasado de novo, e así ata que esgota. Mentres tanto sucédense momentos de sombras e claridade, uns máis liviáns e outros máis duros, sempre pendentes do ceo, a cada raioliña de sol parece que renace a vida, que se volve a sumir en cada escuridade.

Así conformamos a nosa cosmovisión, subindo e baixando da borrasca, deixándoa pasar se non podemos con ela, pero manténdonos sempre a aboiar, agardando un día de sol. Mais, sol é bo tempo?, para nós poida que non, poida que bo tempo sexa claridade e chuvia morniña, ese que ven despois de pasar a borrasca e antes do anticiclón.
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-06-2007 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
A dualidade da natureza e a humanidade
Humanidade, ser humano, e natureza son a mesma cousa, forman parte dun todo. Esta afirmación, propia da moderna ecoloxía profunda, é considerada idealista (propia de poetas e filósofos pero non práctica), a pesar de que Marx xa e establecía dentro dos seus plantexamentos materialistas:

O home (humanidade no seu coxunto) vive da natureza, é dicir: a natureza é o seu corpo, e debe manter un diálogo contínuo com ela, do contrario morrerá. Dicir que a súa vida mental e física está vinculada á natureza simplemente significa que a natureza está vinculada a sí mesma, posto que é parte da natureza. Marx, (Early writings. En Bellamy J. 2000. La ecología de Marx. Ed. de intervención cultural/El viejo topo.).

É por isto que a propia existencia física, base do materialismo, inclúe indefectiblemente o ambiente e o seu contido, humanidade incluída, nun todo planetario. O urbanismo e a cultura burguesa occidental propiciaron a dualidade entre mente e corpo que se tansladou ás expresións humanas (ciencia e arte, bioloxía e psicoloxía, etc.) pero tamén entre ruralidade e urbanismo, en definitiva entre natureza e natureza humana. Esa disociación permitiu o desenvolvemento da cultura humana a costa da destrucción indolora da natureza, a explotación sen ter conta do custe. Estes criterios foron asumidos dende vello pola maior parte das relixións, nomeadamente o cristianismo, e mesmo polo humanismo kantiano.

A comprensión da crise ambiental pasa previamente por unir esa división, tan ferreamente separada, entre natureza e humanidade, só dese xeito calquera dano ambiental pode chegar a doer como unha ferida no propio corpo.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-05-2007 10:22
# Ligazón permanente a este artigo
Abismos no mar
Sen decatarme organicei unha tremenda galerna ao redor dun insignificante tornado.

Daquela a nao que se dirixía á eterna Itaca, coma sempre, recalou nun pequeno peirao transitorio.

E, no momento de máxima forza de vento e mar arbolada, eu quedei inmóbil no espigón, mirando como o barco se separaba, de súpeto, e abría un abismo insalvable entre nós.

Tratei de lanzar cabos, estachas e espríns, todos os que tiña, os habituais e os de reserva, ata os cordóns dos zapatos, os xerseis facendo cadea, os cabelos trenzados, todo aquilo que puidera chegar á borda do teu carón.

Termei, tirei, amarrei con todo o corazón, con todas as miñas forzas, con toda a seguridade e con todo o cariño.

Tratando de que a nao non se separara máis, tratando de que o abismo non medrara e fóra insalvable, tamén de que o barco non se xuntara de súpeto e fora danado polo espigón, aos poucos, termando e deixándoo ir co vagar. E ti, viches a manobra e recolleches todos os cabos, incluso aqueles podres que malamente aguantarían dunha chalana, aqueles feitos de cabelo e desesperados, aqueles que aínda non termando de nada chegaban a túa regala.

Dubidaches, non de termar, pero si de deixarme subir de novo ao barco, e o permitiches, aínda navegando con perigosa escora ca ondaxe de aleta e deixándome ir na beira da regala, sobre o tranganil, por onde sae a auga que mete o barco, alí, de pe, descalzo, a expensas da ondada pero amarrado coas mans á arboladura. Con frío, con medo, pero contigo.

Puxeches as velas pronto para alonxarte de calquera lugar habitado, de calquer sólido flotante, de calquera terra descoñecida. A nao aínda escorada bate con forza de proa, racha a cada pantocazo as ondas, pero vai de frente, aproada ao mar de fondo, empopada ao vento e aproveitandoo, a toda a velocidade.

Pasará a galerna, non hai mal que dure cen anos, e cantareiche todos os rumbos, describirei os farallóns que se vexan ao lonxe, os baixos que ameacen a quilla, as baleas que se acheguen perigosas á proa, para que a roda do timón poida dirixir o noso rumbo cara a tan anceiada Itaca, e pedindo cada día con máis forza aos deuses que a viaxe sexa moi longa, moi longa, máis longa.

Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-05-2007 00:22
# Ligazón permanente a este artigo
Un capeton antuerpe para Xurxo Souto
Únenos o mar amigo Xurxo, compañeiro, irmán.
Isto son dous tipos en Cabo de Mar, á entrada de Samil vindo dende Alcabre. Un é ourensán e acaba de ver o mar por primeira vez, e di: mira que é grande o mar, Ouh......!!. E vai e dille o oriundo de Vigo: si ouh, mira se é jrande o mar que din que cheja de Vijo a Curuña.

Únenos o mar Xurxiño, amigo, únenos o mar.
O pasado sábado foi a emoción misturada co salseiro a que nos trouxo as ondas dende o Mar do Banco de Galiza ata o Mar de Arousa, e todo grazas aos MIL RIBEIRAS.
Uniunos o mar Xurxiño, compañeiro, uniunos o mar unha vez máis. Como era posible, nin mo cría!!. Uniunos o mar, uniunos a Jean Gaumy e a toda esa marabunta de galegos que, en fileira coma formiguiñas, esculcan o Grande Soleil e todos os mares. Só faltou unha cousa no directo, as persoas cetáceas, eses cabaleiros do mar que se convirten en vítimas diante das nosas redes, ....... e logo din aínda que o peixe e caro, dicía Castelao.

Por que será?, acaso naceriamos baixo a influencia das constelacións acuáticas (hidra, piscis, acuarius, cetus)?. Acaso chegaríanos entre o salseiro, e dende o máis fondo do océano, mensaxes dos mandatos de Nereo (Neptuno, Poseidón, Lear, tanto ten), esposo de Doris e pai das cincuenta ninfas do mar chamadas Nereidas?. Acaso somos argonautas dunha nao chamada Galiza, a penas un hórreo e un palleiro no lombo dunha balea, afeitos a escoitar o lene suspiro dos deuses do mar chámense Tritón, Galuco, Proteo, Egeón, Galatea, Górgona ou Palemon?.

Xa non é a primeira vez que teño esta extraña sensación, é como a viaxe dispersa das baleas, todas van na mesma dirección e sentido pero non se falan, a penas un ruxerruxe de fondo indícalle a unha que a outra tamén vai, e así sucesivamente ata todas.

O disco Capeton dos Diplomáticos xa me deu esas primeiras sensacións, como de oír na sá de máquinas o cantarruxar do cociñeiro e con el unha espiral de sensacións viñeran á mente, dende o sabor do marmitako ata o doce olor da caldeirada con pementón.

Pouco despois, os lances do libro O retorno dos homes mariños volveu a revivir en min esas sensacións salgadas. Por certo aproveito para recomendar o libriño, sen comisión nin nada. Os homes mariños do cardenal Jerónimo del Hoyo, os seres nauticos que alimentan o mito cascarilleiro. O mito creado sobre os lobos mariños que hoxe están representados na condea perpetua do acuario. Os lobos nauticos que vimos, recollemos feridos e ceibamos sans outra vez ó mar para que falen ben de nós ás Nereidas. Para nós non son lobos, son as fillas de Ith que acaso veñen visitar a terra dos seus ancestros, a terra do Breogán, e como tales, como irmás queremos tratalas.
Únenos o mar Xurxo, irmán, e así o falamos un día no aeroporto de Bruxelas entre a facturación, a escada mecánica e a espera da volta a casa, arremedando a dous parroquianos que voltaban da emigración ou de calquera capeton antuerpe do mundo....e únenos o mar.

Únenos o mar na dor dos mortos e desaparecidos, e punto, .......e logo aínda din que o peixe e caro. Tamén únenos na mágoa de tanta destrucción, de tanto golfiño podre nas praias, de tanto chapapote, e uniunos tamén o mar na rúa, nun ronco NUNCA MÁIS, unha, tres ou non sei cantas veces, ti alí arriba arengando e eu nas anónimas ondas de dignidade, pero unidos polo mar.

Cando chamas, no meu móbil soa o capetón antuerpe (lietralmente) e se ti estás ao outro lado parece que o telefonar deixa de ser un sofrimento.

Únenos o mar amigo Xurxo, Xurxiño, compañeiro, irmán, e non ten remedio. Agardo que o faga nos tempos vindeiros dende o antuerpe ou dende calquer outro motivo para sentir que este país vive.

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-05-2007 23:17
# Ligazón permanente a este artigo
Nova xeira do Hermaco
Para solventar diversos problemas técnicos Hermaco pásase a blogoteca, amais xa vou coñecendo a xente que bloguea por aquí, amigos, coñecid@s, lido@s e escoitad@s, todo en familia.
Elixín o nome de Hermaco porque é un absoluto descoñecido, debeu ser un tipo interesante, sendo discípulo de Epicuro, e resultame moi curioso que non quedara nada dos seus escritos, é por iso que o que pretendo é simplemente chegar a aportar á rede anaquiños dos papiros que puidera reflexionar ese pensador, reinventando a historia, nunca usurpando ao autor. En definitiva unhas pinguiñas de reflexión e de imaxinación nun mundo tan árido coma o que vivimos.
Por aí segue a primeira parte do Hermaco que podedes ver: http://papirosdehermaco.blogspot.com/
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-05-2007 23:05
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal