Nun tempo de involución, onde non só se acadan novos avances sociais senón que se retroceden a pasos de xigante mesmo a avances conseguidos hai máis de CEN ANOS, chéganos unha invasión roji-gualda sen precedente.
Dígolles a tod@s que no mundial do ano 82, que vivín de preto por adestrar no atletismo ao pé do estadio de Balaídos, non vin semellante fenómeno.
Este rearme da iconografía española está enraizado no máis rancio PAN e CIRCO romano, que tantos réditos lle deu aos emperadores diante dos seus servís e papanatas vasalos.
É por iso que, unha vez deixada pasar esta ondada, ao pairo, ou no mellor dos casos ao socaire dalgunha illa feiticieira que nos atenúe o barlovento, compre contestala, e non cunha burda contraiconografía doutras cores, senón nunha construcción diaria.
Merece a pena reler o artigo de Calo Lourido, no que recolle dúas cousas moi necesarias:
A primeira, unha lembranza da I Asambleia Nazonalista das Irmandades da Fala, celebrada en Lugo en novembro de 1918, onde se dixo que: tendo a Galicia todal-as características esenciaes de nazonalidade, nós, nomeámonos, d-oxe pra sempre nazonalistas galegos.
De hoxe para sempre indica unha marca de ferro no cadril imaxinario, non como troquel repetitivo e sistemático, senón como sinal de identidade que nos reafirme como galeg@s.
E a outra cousa importante que recolle o artigo son unhas palabras de Martí:
Para render tributo, ningunha voz é débil, para enxalzar á patria, entre homes (e mulleres) fortes e leais, son oportunos tódolos momentos.
Fagamos pois dos nosos pequenos momentos un gran acto de difusión que non se quede nunha vacua iconografía senón que encha de ilusión para traballar na construcción todos os días do noso país: Galiza.
Desta volta non estaba nada pendente da xanela e nas primeiras raíñas de sol din de apreceiar un movemento no valado de ararmio, mais era un movemento amplo e escuro, non era nin do pisco nin do melro, ambos breves, nerviosos e rápidos. Un movemento ademais zoupón.
O malo é que o sol daba de fronte e a penas distinguía unha silueta mangallona.
Din collido a cámara nun rápido movemento e pilleino.
Nun principio pensei que era un ralo (Caprimulgus europaeus) e deixei a cámara por alí. Xa me parecía raro ver ese paxaro nocturno polo día pero soen verse ao mencer tamén.
O caso é que ao medio día, co sol noutra posición, din en volevr a ter a mesma sensación de torpeza ao voar e aparece a mesma sombra. Agora xa o vin ben, nin collín a cámara para poder disfrutar.
Era un pichón do cuco (Cuculus canorus), non se sabe de que niño viría, mais seguro que estaba a probar o seu novo xeito de desprazamento e a comer moscas, as súas primeiras moscas só, sen depender dos seus seguros esgotados pais adoptivos, que foron quen de sacar adiante a unha tremenda e golosa criatura para que, de paso, nos poida deleitar co seu cucu tapacu, os días cálidos do verán.
Atopei 13 curiosidades nun día moi curioso, en vez de contarvos o día poño as curiosidades, parécevos?.
1-Ratos não vomitam.
2-Os ursos polares são canhotos.
3-Você pisca os olhos aproximadamente 25 mil vezes por dia.
4-Os russos atendem ao telefone dizendo “Estou ouvindo“, os portugueses só dizen "tou".
5-Ninguém consegue lamber seu próprio cotovelo (cóvado).
6-O Oceano Atlântico é mais salgado que o Pacífico.
7-O elefante é o único animal com quatro joelhos.
8-A cada ano, o 98% dos átomos do seu corpo são substituídos, mais se non nos vemos nesse tempo reconhecémonos.
9-Rir durante o dia faz com que você durma melhor a noite, e se nao ao menos terao pasado bem.
10-15% das mulheres americanas mandam flores para si mesmas no dia dos namorados, e ao recibilas fican como se nao o souberam.
11-Seu cabelo cresce mais rápido a noite, e você perde em media 100 fios por dia.
12-A barata (cascuda) consegue sobreviver por nove dias sem a cabeça antes de morrer de fome.
13-O 75% das pessoas que leram essas 13 coisas, tentaram lamber o próprio cotovelo!.
Ti tambem?.
Se rimos un chisco ao mellor durmimos mellor, non é?.
Non se pode ser oso polar en pleno cambio climático. En Grenlandia cada vez hai menos xeos, de vez que volta ser green –verde- tal e como a atoparon od vikingos hai unha manchea de anos. Agora co desxeo, hai menos focas e de seguro que algún oso queda a mercede das correntes sobre un triste iceberg solitario, e cando se derrete o animaliño fica en pleno océano. Que facer?. Ir á terra máis cercana. Así é como chegaron dous osos polares a Islandia nos últimos anos, e mal que remataron. Mortos a tiros, baixado a tumbos polo monte abaixo. Lémbrame o caso daquel lobo morto a tiros, amosado no pobo coma un trofeo e despois masacrado e destrozado cunha bombona de butano, pagando todas as frustacións humanas, foran lobófobas ou non. A todas aquelas crituriñas consecuencia do cambio climático tratarémolas algo mellor por aquí.
Tiven o honor de escoitar recitar a Uxío Novoneyra e tamén a Avilés de Taramancos xuntos no mesmo escenario. Nun inicio descoñeceidos para min mais de seguida fíxenme adicto as súas palabras.
A voz de Uxío era engaiolante, daba igual o que dixera, non precisaba de subtítulos, a súa retórica envolvíate como os fios envolven ao verme.
Hai moitos anos que non lembraba aqueles recitais, non lembro a letra, non lembro nin unha soa palabra, mais si lembro o estremecemento que me producían, o mesmo que o que mañá sentirei na Quintana de Compostela, ao son da poesia do noso pobo.
Revisitando rutineiramente a ENKIL din coa fotografía que ilustra esta nota, da autora Elena Grandal.
Merece a pena revisar a súa obra aínda que non gosto dos traballos máis macabros e doutros menos interesantes, aínda que supoño que se comerá diso. Pareime a observar esa foto e lembroume outra obra dunha grande artista reiteradamente referida, aguanten o video ata o final!.
Ambas con temática converxente, con moito humor e un pouco incómodas para moitOs.
Onte oín un fantástico concerto dos mozos e mozas do IES da Sangriña da Guarda, que tocan na Agrupación Musical do Rosal, pareceume simplemente fantástico, mais non teño ningunha referencia deles para poñervos.
O seu concerto lembroume a txalaparta, aínda que nontiña nada que ver pois usaban as palmas e tamén xilofonos e percusións, de momento deixovos ca antiga arte da percusión sobre a madeira.
Dende o anterior comentario reparei en estar pendente da xanela.
Hai momentos especialmente interesantes e de verdadeiro espectáculo.Pode estar todo o día aburridísimo sen un triste paxaro no ceo e nun momento determinado comezan a xurdir de todos os lados nunha festa frenética.
Case sen moverme da pantalla podo fitar de esguello a sombra dos que se pousan por riba do peche de aramio a través da xanela. Sixilosamente collo a cámara e tírolles un retrato, ás veces míranme e non se van, outras asústanse rápido.
Decateime que o bidón é o manxar de tod@s. Ese bidón é o destino dos orgánicos na miña casa. A el van parar todo tipo de desperdicios e dan ao ano ao redor de catro carretillos de mantillo co cal acrecento o substrato das prantas.
Pois alternativamente as diferentes especies van facendo uso do interior do bidón, sen pelexarse, sen competir, mais sen acougo.
Nesta fotomontaxe recollín os catro usuarios do día, un melro macho, dous paporroibos, non sei se machos ou femias, e un carrizo ou pisco, que é o paxariño máis cativo que nos arrodea. O seu nome científico é Troglodytes troglodytes, é dicir, que vive nas cavernas ????, é verdade que fai un niño pechado coma unha coviña, mais diso a que viva nas cavenas??, este Linneo que ideas tivo...
Pasou por diante como se tal cousa
Elegante co seu traxe negro só roto pola liña amarela
Modesto e se cadra ata discreto.
Sen a fachenda das águias, nen a chulería das pegas.
Sen a embergadura das garzas nin a rapidez das anduriñas.
Mais está aquí, todo o ano, soportando fríos e calores, choivas e sarabias
Agora baixo unha folla, patinando sobre a uralita ou entre as silveiras
Válelle case calquera cousa, é un todoterreo.
Un vukgar paxaro silvestre é unha simple disculpa para sen consciente da nosa natureza
Deixou un retalho da Ana Bacalhau e Zé Pedro Leitao DEOLINDA
