Bos días rei asasino. És unha estrela.
É marabilloso. Quédate aí dondequeira que esteas.
O tempo está de pena aí afora,
así que, a que imos xogar?
A Stratocaster colgada ás túas costas.
É unha semiautómatica como a de papá.
Ensinoute como pór pausa e resetear.
E iso é todo o que tes que saber.
Así que, que sentido ten saír aí fóra?
É tan deprimente ver como a xente morre na vida real.
tiven bastante diso onde estaba antes,
mirando as distintas caras da morte.
E podería salvarte, cariño,
pero non merece a pena gastar niso o meu tempo.
E podería facer que me perseguises.
Por un módico prezo estaría ben.
Dás no branco, mais, realmente estás seguro?
Os obxectivos, entre a multitude, aparecen borrosos.
A xente grita despavorida.
Pero non sabes se o fixeches ben.
Así que os atas, e tíraslles area (¡eses negros!)
Intentas convecernos usando as túas mans.
Unha imaxe vale máis que mil palabras,
e desa forma, ninguén sae ferido.
E podería salvarte, cariño,
mais non merece a pena gastar niso o meu tempo.
E podería facer que me perseguises.
Por un módico prezo estaría ben.
Es o meu Guitar Hero
Unha X marca a caixa que está
no buraco que hai no chan,
que desaparece baixo os teus pés nun amén.
Así que ten coidado, e non fagas ruído.
Unha X marca a caixa que está
no buraco que tes na cabeza,
que che fixeches ti mesmo.
Así que agora, escóndete dentro del.
Deixa de falar de toda esa merda tan negativa.
Querías facelo, e conseguíchelo.
Evidentemente, non vas morrer,
así que, por que non aproveitar as túas oportunidades e tentalo.
Como vas parar todo isto.
Non se parece en nada aos da casa.
Pechas os teus ollos, e introduces a cinta,
e é cando comezan os golpes (e disparos).
Que cona pasa con esta merda.
Está claro que non merece a pena amolarse por iso.
As súas mans fóronse xa, do mesmo xeito que parte da súa cabeza.
Xusto cando se estaba mellorando.
E podería salvarte, cariño,
pero non merece a pena gastar niso o meu tempo.
E podería facer que me perseguises.
Por un pequeno anaco de vida.
Cando emprendas a túa viaxe cara a Ítaca
debes rogar que a viaxe sexa longo,
cheo de peripecias, cheo de experiencias.
Non debes temer nin aos lestrigóns nin aos cíclopes,
nin a cólera do airado Poseidón.
Nunca tales monstros acharás na túa ruta
se o teu pensamento é elevado, se unha exquisita
emoción penetra na túa alma e no teu corpo.
Os lestrigóns e os cíclopes
e o feroz Posidón non poderán atoparte
se ti non os levas xa dentro, na túa alma,
se a túa alma non os conxura diante túa.
Debes rogar que a viaxe sexa longo,
que sexan moitos os días de verán;
que che vexan arribar con gozo, alegremente,
a portos que ti antes ignorabas.
Que poidas deterte nos mercados de Fenicia,
e comprar unhas belas mercadorías:
madreperlas, coral, ébano, e ámbar,
e perfumes pracenteiros de mil clases.
Acode a moitas cidades de Exipto
para aprender, e aprender de quen saben.
Conserva sempre na túa alma a idea de Ítaca:
chegar alí, velaquí o teu destino.
Mais non fagas con présas o teu camiño;
mellor será que dure moitos anos,
e que chegues, xa vello, á pequena illa,
rico de canto gañarías no camiño.
Non has esperar que Ítaca te enriqueza:
Ítaca concedeuche xa unha fermosa viaxe.
Sen ela, xamais partirías;
mais non ten outra cousa que ofrecerche.
E se a atopas pobre, Ítaca non te enganou.
E sendo xa tan vello, con tanta experiencia,
sen dúbida saberás xa que significan as Ítacas.
O xoves día 13 de outubro as 20:30 h terá lugar a presentación da novela gráfica Cabana de Baleiros do autor Tokio e editado por Demo Editorial. O acto terá lugar a partir das 20:30 h na Aula Ponte de Rosas, sede do Instituto de Estudos Miñoranos. O acto será presentado polo debuxante Pepe Carreiro, autor de Os Bolechas.
TOKIO (nome artístico de Alfredo López), é un dos debuxantes pioneiros da BD galega durante os anos oitenta, daquela comezou publicando nos fanzines de Vigo (Castrellis, Katarsis, Coyote), despois publicou humor gráfico na Peneira, Faro de Vigo, El Correo Gallego e A Nosa Terra. Traballou como ilustrador científico e como biólogo mariño, actividade que aínda desenvolve. Agora volve á novena arte cunha obra editada por Demo Editorial: Cabana de Balieiros unha obra de intriga ambientada nunha vila mariñeira de finais do século XIX.
CABANA DE BALIEIROS é unha vila imaxinaria, inspirada en varias localidades da Costa da Morte, nos tempos en que os barcos aínda navegaban coa forza do vento. Esta vila é das que agochan segredos. Moitos deles son misterios que levan e traen as mareas. Algúns afúndense, e outros saen á superficie cando ninguén o espera. Un novo párroco, chamado Telmo, chega á vila, e atópase cunha igrexa abandonada e un mundo que se descubre coas historias que fermentan na terra, fillas do salgado vento que trae o mar. Alí atopa a Céltia, unha muller herdeira de todas as sereas que na historia houberon. Ambos son testemuñas dos dramáticos acontecementos que acontecen nunha terra de costumes ancestrais, onde os instintos humanos marcan o ritmo da vida, xeran o destino dos seus habitantes e levan a algúns ao naufraxio da súa propia alma. Unha historia que nos achega ao longo das súas cen páxinas ao contexto social da Galiza do século XIX, desde a mirada dun autor que, fundamentalmente e por riba de todo, é un defensor da natureza e ten alma de mariñeiro.
DEMO EDITORIAL ven de recibir o premio Ourense de BD, outorgado pola Casa da Xuventude, no ámbito das XXIII Xornadas de Banda Deseñada de Ourense recentemente celebradas. O responsable editorial, Manel Craneo, estivo presente no evento para a recollida do premio, unha figura do artista plástico Manolo Figueiras deseñada especialmente para o premio. Entre os galardoados de anos anteriores figuran, entre outros, os debuxantes Xaquín Marin e Miguelanxo Prado. O galardón foi concedido pola aposta da editorial polos autores galegos, entre os que se atopan Brais Rodríguez coa obra A man do diaño, Manolo Poy e Miguel Fernández coa obra O fillo da fúria, Dani Montero coa obra Sen mirar atrás e o propio editor Manel Craneo coa obra Os lobos de Moeche. Cabana de Balieiros ven sumar unha nova obra no catálogo da editorial.
Esta triste porta do Val do Xalima, 2010, lémbrame o estado de ánimo de moit@s b@s e xeneros@s, que dende hai anos e meses levan traballando polo noso país e dende o pasado domingo teñen un baixo estado de ánimo.
Como non hai mal que dure cen anos, dar ánimos para continuar, mentres hai algo de vida hai esperanza.
Nós temos aínda moita vida.
Deixo Atrás da porta de Elis Regina, unha canción de Chico Buarque e Francis Hime.
Hai un dito australiano que se refire ao teu, muller, mapa de Tasmania, pola forma triangular que ten a illa.
Map of Tasmania
Oh my god… Fuck it!
They don’t play the song on the radio
They don’t show the tits on the video
They don’t know that we are the media
They don’t know that we start the mania
Your eyes don’t want to see what I’m making you
Your ass is off its seat and I’m shaking you
Walking down the street I’m the lady – ah -
Showing off my map of Tasmania
Soft and sweet and shaped like a triangle
Some girls want no shape and they shave it all
That’s so whack, it hurts with the stubble
Walking ’round and look like an eight-year-old
Soft and sweet and shaped like a triangle
Some girls want no shape and they shave it all
That’s so whack, it hurts with the stubble
Walking ’round and look like an eight-year-old
I say grow that shit like a jungle
Give ‘em something strong to hold onto
Let it fly in the open wind
If it get too bushy, you can trim
They don’t play the song on the radio
They don’t show the tits on the video
They don’t know that we are the media
They don’t know that we start the mania
You eyes don’t want to see what I’m making you
Your ass is off its seat and I’m shaking you
Walking down the street I’m the lady – ah -
Showing off my map of Tasmania
Oh meu deus? Que se fodan!
Non tocan a canción na radio
Non mostran as tetas no vídeo
Non saben que nós somos os medios de comunicación
Non saben que nós empezamos a teima
Os teus ollos non queren ver o que che estou facendo
O teu cu ergueuse do asento e estouche facendo tremer
Camiñando pola rúa eu son a dama?
Presumindo do meu mapa de Tasmania
Suave e doce e con forma de triángulo
Algunhas mozas non queren ningunha forma e aféitanllo todo
Iso é tan desagradable, doe cando están crecendo
Van paseando por aí e miran como os de 8 anos
Suave e doce e con forma de triángulo
Algunhas mozas non queren ningunha forma e aféitanllo todo
Iso é tan desagradable, doe cando están crecendo
Van paseando por aí e miran como os de 8 anos
Eu digo que se deixen crecer a cuestión como unha selva
Déanlles algo forte onde agarrarse
Déixeno voar libre ao vento
Se se pon moi frondoso, pódeno recortar
Non tocan a canción na radio
Non mostran as tetas no vídeo
Non saben que nós somos os medios de comunicación
Non saben que nós empezamos a teima
Os teus ollos non queren ver o que che estou facendo
O teu cu ergueuse do asento e estouche facendo tremer
Camiñando pola rúa eu son a dama?
Presumindo do meu mapa de Tasmania
A pesar da improcedencia temática, da irreverencia, do politicamente incorrecto -dirán algúns-, a Palmer é unha makina.
Gosto da fotografía e visito habitualmente as páxians que figuran nos recomendados, non dou máis xa que estes dous mostros ábrenos as portas doutos moitos. Así din con Saudek e con Jan Saudek e Sara Sadkova.
Sara, nacida no 1967 tratou de reunirse con Jan e coñecelo, el naceu no 1935, polo que decidiu escribirlle unha carta. Accedeu a coñecela e nese encontro deulle a man dándolle as grazas. A partir de entón Sara pasaría a formar parte da vida do artista. Foi noiva de Jan e actualmente é a esposa do fillo deste, Samuel, e nai de 4 nenos. Aínda que non casou con Jan, adoptou o seu apelido, fundou a empresa Saudek.com xunto ao artista e faise chamar A man dereita de Jan. foi socia, modelo e representante de Jan.
O enlace dos seus portafolios é común. Curiosísimas as montaxes de series.
Esta é unha porta dun presidio nunha das vilas do Val do Xálima en Extremadura.
Estiven alí, de casualidade, por curiosidade?
Esta triste porta do Val do Xalima, 2010, lémbrame o estado de ánimo de moit@s b@s e xeneros@s, que dende hai anos e meses levan traballando polo noso país e dende o pasado domingo teñen un baixo estado de ánimo.
Cando visito novos lugares fíxome nas portas, é o primeiro que ves ao chegar.