Aquel voo que se realiza case sen esforzo a grande altura.
Para este tipo de voo hai que ter a previsión de poder chegar á altura desexada cunha grande técnica, estudo do terreo e das correntes de aire. Tratar de gañar altura a pulso é moi custoso e só se realizará esta acción en caso necesario ou de emerxencia, por exemplo para gañar altura no despegue ou nunha situación de perigo.
Unha vez acadada a altura manterse é doado e non require moito esforzo, puidendo manterse así mesmo durmido.
Para mellorar a sustentación hai que ensanchar ao máximo ás aas e así permitir a maior superficie posible para promocionar a sustentación. A baixada é lenta puidendo voltar de novo á altura máxima collendo outra volta a corrente ascendente.
O planeo en altura ten a vantaxe de poder ter un amplo campo de visión e unha observación preventiva doada diante de calquer ataque. A desvantaxe é derivada da propia altura, calquer situación de risco provoca unha caída mortal.
O manancial da Paraguda é o máis alto da parroquia, case a 500 metros de altura, e a pesar disto, nunca deixa de manar auga, parece incrible. Mágoa da erosión que se produciu ao seu arredor quedando unha boa parte da rocha á vista, agardemos se poida recuperar esa zona, por outro lado fortemente castigada polo lume do 2005.
Traer esta descrición aquí non tería moito sentido se non fora por un achádego alí mesmo. Revisando a xigantesca laxe de rocha pura sobre a que se asenta o manancial observei un pequeno vexetal no medio de toda a superficie pelada, era un pequeno salgueiro medrando da nada.
Era, é, xa que aínda está alí, a metáfora do mundo que nos rodea.
Un ser vivo que medra nun medio agreste sen case punto de apoio, pero que pula por sobrevivir e por abrir as súas follas á luz do sol, só por unha cousa, porque ten auga. Ben sabemos que o solo granítico, sobre o que se asentou a cultura milenaria galega, é un lugar con dificil capacidade de retención de auga por ser pouco poroso, mais, entre as fendas fíltrase cada gota de rocío que logo se xunta con máis facendo un acuífero, sobre o cal os seres vivos zugamos o fermoso tesouro que é a auga, a nosa fonte de vida.
Que representa o salgueiriño?... a vida do monte que se resiste a desaparecer a pesares do lume?, a nosa propia entidade de galeg@s que nos resistimos e vivimos da mínima gota de dignidade?, o noso/meu anceio de sobrevivir neste mundo inóspito a calquera custe?.
Cada un que busque o seu salgueiriño, mentres cantaruxamos a coro:
Prende salgueiriño, prende,
beira da fonte pequena
tamén meus ollos prenderon
no corazón dunha nena
O domingo 22, por primeira vez vin a chegada das bestas no Curro de San Cibrán, na Chan do cereixo, lugar de ocupación humana ancestral na parroquia gondomareña de Donas.
Entrada ceremonial e triunfal no curro. De pouca espectacularidade gráfica xa que os cabalos non entran ao galope, case desbocados, que é como máis lles gustan aos fotógrafos, obtendo así unhas espectaculares imaxes coas crins ao vento.
Neste caso a entrada é especialmente espectacular para o corazón xa que pon os cabelos de punta da emoción.
As greas entran custodiadas polos cansas persoas humanas que, despois de dous días rastreando o monte, entran xunguidos nun longo cordon perimetral, man com man, bastón con bastón, nunha especie de sacra irmandade, acompañando paseniñamente a toda a manda que entra tranquilamente no recinto do curro. Sen un sobresalto, sen un berro, sen unha couce, a penas cos rinchos auguradores do seu firme paso e da nobreza animal. Alguén dubida que non sexan persoas?.
Así comeza a xornada no curro, que transcorre dentro do previsto, con pouca violencia e coa impaciencia de entrar no direto dun programa de televisión.
Buscar en: España directo do domingo día 22. Minuto 22:05 ata 24:34. Hora de emisión 19:14.
Recentemente, vense de abrir de novo a polémica sobre o nome do país (Galiza ou Galicia) a raíz dun ditame da RAG.
Dende logo que, frente a esta posición en relación cos castelanismos léxicos, asumo as cuestións plantexadas no comunicado do BNG:
En primeiro lugar, a forma Galiza é netamente galega, como se pode comprobar ao revisar textos da etapa medieval da nosa lingua, na que estaba plenamente normalizada nos seus usos. Mais non só iso, senón que na época contemporánea foi e segue sendo usada por numerosísimos autores e en multitude de textos. Un exemplo é o Sempre en Galiza de Castelao.
En segundo lugar, a normativa actual, aprobada pola mesma RAG no 2003, lexitima as dúas opcións.
Palabras vivas de Iria Aboi, pronunciadas no panteón dos galegos ilustres o ano pasado na véspera do día da patria. Palabras arroupadas en intervencións chairegas, acuáticas e repichoqueiras.
Voar é desprazarse a traveso dun espazo tridimensional, con movementos vectoriales ou relativos en calqueira sentido.
O voo é a acción de voar: calquera movemento a través do aire xerado por elevación aerodinámica ou flotabilidade aerostática. Tamén recibe o nome de voo o desprazamento das naves espaciais máis aló da atmosfera terrestre, a pesar da carencia de aire e gravidade.
Os paracaidistas durante a caída libre, aínda que van sempre cara abaixo, voan,de forma relativa.
Moverse un animal polo aire sosténdose coas ás ou un aparello por medio doutro sistema
Viaxar nun medio de transporte aéreo.
Elevarse unha cousa no aire e moverse xeralmente a causa do vento.
Ir polo aire unha cousa arroxada con violencia
Desaparecer rápida e inesperadamente unha persoa ou cousa.
Ir a un lugar con gran présa.
Facer as cousas con gran rapidez.
Propagarse as noticias rapidamente.
Facer saltar no aire por medio dunha explosión.
Vo rasante
Aquel que se realiza seguindo o perfil dunha supeicie.
Para este tipo de voo hai que manter moita destreza e coordinación, manter a observación en todo momento anticipándose á orografía do terreo ou aos seus volumes, caso da superficie do mar.
Para mellorar a sustentación hai que ahuecar as áas e así permitir maior cantidade de aire baixo delas xa que se tocamos cunha superficie sólida se o perfil da áa está plana perdemos sustentación de prodúcese unha caída segura.
Margarita recibiu o Premio Nacional da Cultura Galega na modalidade de Cinema e Audiovisual, outros persoeiros e institucións tamén, tod@s moi interesantes. Nos vindeiros días debería estar disponibles nos videos da web da galega.
Pero o discurso de Margarita impresionoume. Nel referiuse a Carlos Velo, como cineasta galego que agardaba unha terra liberada e autosuficiente, normalizada e polo tanto con cine de seu. Antes de morrer Velo pediu que as súas cinzas foran deitadas no mar de Veracruz para, que logo de dar a volta ao océano, arrastradas pola corrente do Golfo, chegaran á finis terra dos celtas.
Gostaría coñecer mellor a obra de Velo, cineasta exiliado em México despois da guerra, e mesmo máis profundamente a de Margarida, teño pendente ver o seu documental sobre Lister.
O caso é que as cinzas de Velo seguen o mesmo camiño que as tartarugas mariñas, e estas tardan entre 7 e 15 anos en chegar, polo que de seguro as cinzas están xa entre nós, ou en calquera outro fisterre celta.
Hai 82 anos que naceu Norma Jeane Mortenson, viviu atormentada por crer que herdara o transtorno psicolóxico que acabou coa vida da súa nai Gladys Monroe.
No ano 1945 un fotógrafo da Marina visitou unha fábrica de avións, donde ela traballaba, para facer unha reportaxe sobre o traballo feminino durante a guerra. Jean foi elixida para se retratar cun hélice na man para a revista militar Yank, pasando inmediatamente a ser modelo.
De infancia dificil, de vida complexa e frustrada, de proxección ilusoria e de morte escura, Marilyn segue a ser unha figura controvertida, repudiada ou desexada, en todo caso non indiferente. Ela que se atreveu a cantarlle o aniversario ao presidente dos yuesey, e quen sabe cantas cousas máis.
En xuño de 2007 falei dos curros unha e dúas veces, agora volven de novo. O pasado domingo estiven no curro de Mougás. Tristeza nos ollos das éguas polo monte arrasado no 2006, poldros famentos e menor número de cabalos nas greas, son as consecuencias do cambio climático e da falta de sensibilidade humana. Algo se move, lentamente pero algo se move. Mentres, a maioría das burras, os garañóns e os poldros voltan paseniñamente as campas.
Na foto amósase o KAOS do curro, onde todas as mandas perden a súa identidade e as burras tratan de mantela a patadas e trabazos. Máis fotos.
Este ano vendéronse moitos máis cabalos ca outros anos, é mal sinal. Aínda quedan outros curros e máis historias neste ano.
Hoxe Nieves Rebolledo, alias Bebe, deume un motivo de ánimo renovado para continuar o anterior post. XD ondandará esta muller!!!.
Facer tomas diarias cada oito horas durante tres días e tres noites seguindo este ritual (probarei eu ao menos unha vez ao día tamén):
Abrir a xanela de par en par, aínda que a chuvia dea na cara ou o vento espeluxe os cabelos, e cantar en alto.
Hoxe vas descubrir que o mundo é só para ti
que ninguén pode facerche dano, ninguén pode facerche dano
Hoxe vas comprender
que o medo pódese romper cun só portazo.
Hoxe vas facer rir
porque os teus ollos cansáronse de ser pranto, de ser pranto
Hoxe vas conseguir
rirte ata de ti e ver que o lograches
Hoxe vas ser a muller
que che dea a gana de ser
Hoxe vaste querer
como ninguén che soubo querer
Hoxe vas mirar pa diante
que pa atrás xa che doeu bastante
unha muller valente, unha muller sorrinte
mira como pasa, Ha!.
