Un corazón que está cheo como un vertedoiro,
Un traballo que te mata lentamente,
Golpes que non se curan.
Sen alarmas e sen sorpresas,
Sen alarmas e sen sorpresas,
Veste tan canso e infeliz,
derrocar ao goberno,
non o fan, non falan por nós.
Vou ter unha vida tranquila,
un apertón de mans de monóxido de carbono,
Sen alarmas e sen sorpresas,
Sen alarmas e sen sorpresas,
Sen alarmas e sen sorpresas ...
Silencio, silencio.
Esta é a miña forma definitiva,
a miña última dor de estómago,
Sen alarmas e sen sorpresas,
Sen alarmas e sen sorpresas,
Sen alarmas e sen sorpresas, por favor.
Esta bonita casa
e un bonito xardín.
Se me dis adeus,
quero que o día sexa limpo e claro,
que ningún paxaro
rompa a harmonía do seu canto.
Que teñas sorte
e que atopes o que che faltou
en min.
Se me dis 'quérote',
que o sol faga o día moito máis longo,
e así, roubar
tempo ao tempo dun reloxo parado.
Que teñamos sorte,
que atopamos todo o que nos faltou
onte.
E así toma, todo o froito que che poida dar
o camiño que, aos poucos, escribes para mañá.
Que mañá, faltará o froito de cada paso;
por iso, a pesar da néboa, hai que camiñar.
Se vés comigo,
non pidas un camiño chairo,
nin estrelas de prata,
nin un mañá cheo de promesas, só
un pouco de sorte,
e que a vida nos dea un camiño
ben longo.
E así toma, todo o froito que che poida dar
o camiño que, aos poucos, escribes para mañá.
Que mañá, faltará o froito de cada paso;
por iso, a pesar da néboa, hai que camiñar.
Estás son as miñas famosas últimas palabras!
¡O meu numero está arriba, as pontes queimaranse!
Ouh non me deixas cambiar a túa fe
Estase facendo un pouco tarde
Pero non quero esperar máis
Ouh podo ter este baile dos días
Pechado no teu abrazo
Aprobado o teu exame de fe.
Outro tempo, outro lugar
Outra líña sobre a túa cara
Outro no teu camiño
Baixando polas escadas tortas e as miradas de lado
Vén o rei das segundas oportunidades
Agora bótano nas lapas.
Todo o que mantén quente na noite
(Todo o que mantén quente na noite)
Todo o que mantén quente o teu interior.
As túas pontes estanse queimando
Todas elas estanse vindo abaixo
Todo está torcéndose
Estalas queimando
Todo está torcéndose
Todas elas estanse vindo abaixo
As túas pontes están queimándose.
Ouh, ¡déixame que te poña no teu lugar!
Encántame cando dis
Estou dando dando todo o que fóra, pero...
Dime que está nisto para min?
Dime agora que está nisto para min?
Ninguén está obtendo isto gratis
Entón dime agora que está nisto para min?
Todo o que mantén quente na noite
(Todo o que mantén quente na noite)
Todo o que mantén quente o teu interior.
As túas pontes estanse queimando
Todas elas estanse vindo abaixo
Todo está torcéndose
Estalas queimando
Todo está torcéndose
Todas elas estanse vindo abaixo
As túas pontes están queimándose.
Reunindo as cinzas
Todo o que tiran
Reunindo as cinzas
Seméntanse cando eles as sopran
Reunindo as cinzas
Todo o que tiran
Reunindo as cinzas
Seméntanse cando eles as sopran.
As túas pontes estanse queimando
Todas elas estanse vindo abaixo
Todo está torcéndose
Estalas queimando
Todo está torcéndose
Todas elas estanse vindo abaixo
As túas pontes están queimándose.
As túas pontes estanse queimando
(Reunindo as cinzas, todo o que tiran)
Todas elas estanse vindo abaixo
(Reunindo as cinzas, seméntanse cando eles as sopran)
Todo está torcéndose
Estalas queimando
(Reunindo as cinzas, todo o que tiran)
Todo está torcéndose
(Reunindo as cinzas, seméntanse cando eles as sopran)
Todas elas estanse vindo abaixo
As túas pontes están queimándose.
Bos días rei asasino. És unha estrela.
É marabilloso. Quédate aí dondequeira que esteas.
O tempo está de pena aí afora,
así que, a que imos xogar?
A Stratocaster colgada ás túas costas.
É unha semiautómatica como a de papá.
Ensinoute como pór pausa e resetear.
E iso é todo o que tes que saber.
Así que, que sentido ten saír aí fóra?
É tan deprimente ver como a xente morre na vida real.
tiven bastante diso onde estaba antes,
mirando as distintas caras da morte.
E podería salvarte, cariño,
pero non merece a pena gastar niso o meu tempo.
E podería facer que me perseguises.
Por un módico prezo estaría ben.
Dás no branco, mais, realmente estás seguro?
Os obxectivos, entre a multitude, aparecen borrosos.
A xente grita despavorida.
Pero non sabes se o fixeches ben.
Así que os atas, e tíraslles area (¡eses negros!)
Intentas convecernos usando as túas mans.
Unha imaxe vale máis que mil palabras,
e desa forma, ninguén sae ferido.
E podería salvarte, cariño,
mais non merece a pena gastar niso o meu tempo.
E podería facer que me perseguises.
Por un módico prezo estaría ben.
Es o meu Guitar Hero
Unha X marca a caixa que está
no buraco que hai no chan,
que desaparece baixo os teus pés nun amén.
Así que ten coidado, e non fagas ruído.
Unha X marca a caixa que está
no buraco que tes na cabeza,
que che fixeches ti mesmo.
Así que agora, escóndete dentro del.
Deixa de falar de toda esa merda tan negativa.
Querías facelo, e conseguíchelo.
Evidentemente, non vas morrer,
así que, por que non aproveitar as túas oportunidades e tentalo.
Como vas parar todo isto.
Non se parece en nada aos da casa.
Pechas os teus ollos, e introduces a cinta,
e é cando comezan os golpes (e disparos).
Que cona pasa con esta merda.
Está claro que non merece a pena amolarse por iso.
As súas mans fóronse xa, do mesmo xeito que parte da súa cabeza.
Xusto cando se estaba mellorando.
E podería salvarte, cariño,
pero non merece a pena gastar niso o meu tempo.
E podería facer que me perseguises.
Por un pequeno anaco de vida.
Cando emprendas a túa viaxe cara a Ítaca
debes rogar que a viaxe sexa longa,
cheo de peripecias, cheo de experiencias.
Non debes temer nin aos lestrigóns nin aos cíclopes,
nin a cólera do airado Poseidón.
Nunca tales monstros acharás na túa ruta
se o teu pensamento é elevado, se unha exquisita
emoción penetra na túa alma e no teu corpo.
Os lestrigóns e os cíclopes
e o feroz Posidón non poderán atoparte
se ti non os levas xa dentro, na túa alma,
se a túa alma non os conxura diante túa.
Debes rogar que a viaxe sexa longo,
que sexan moitos os días de verán;
que che vexan arribar con gozo, alegremente,
a portos que ti antes ignorabas.
Que poidas deterte nos mercados de Fenicia,
e comprar unhas belas mercadorías:
madreperlas, coral, ébano, e ámbar,
e perfumes pracenteiros de mil clases.
Acode a moitas cidades de Exipto
para aprender, e aprender de quen saben.
Conserva sempre na túa alma a idea de Ítaca:
chegar alí, velaquí o teu destino.
Mais non fagas con présas o teu camiño;
mellor será que dure moitos anos,
e que chegues, xa vello, á pequena illa,
rico de canto gañarías no camiño.
Non has esperar que Ítaca te enriqueza:
Ítaca concedeuche xa unha fermosa viaxe.
Sen ela, xamais partirías;
mais non ten outra cousa que ofrecerche.
E se a atopas pobre, Ítaca non te enganou.
E sendo xa tan vello, con tanta experiencia,
sen dúbida saberás xa que significan as Ítacas.
O xoves día 13 de outubro as 20:30 h terá lugar a presentación da novela gráfica Cabana de Baleiros do autor Tokio e editado por Demo Editorial. O acto terá lugar a partir das 20:30 h na Aula Ponte de Rosas, sede do Instituto de Estudos Miñoranos. O acto será presentado polo debuxante Pepe Carreiro, autor de Os Bolechas.
TOKIO (nome artístico de Alfredo López), é un dos debuxantes pioneiros da BD galega durante os anos oitenta, daquela comezou publicando nos fanzines de Vigo (Castrellis, Katarsis, Coyote), despois publicou humor gráfico na Peneira, Faro de Vigo, El Correo Gallego e A Nosa Terra. Traballou como ilustrador científico e como biólogo mariño, actividade que aínda desenvolve. Agora volve á novena arte cunha obra editada por Demo Editorial: Cabana de Balieiros unha obra de intriga ambientada nunha vila mariñeira de finais do século XIX.
CABANA DE BALIEIROS é unha vila imaxinaria, inspirada en varias localidades da Costa da Morte, nos tempos en que os barcos aínda navegaban coa forza do vento. Esta vila é das que agochan segredos. Moitos deles son misterios que levan e traen as mareas. Algúns afúndense, e outros saen á superficie cando ninguén o espera. Un novo párroco, chamado Telmo, chega á vila, e atópase cunha igrexa abandonada e un mundo que se descubre coas historias que fermentan na terra, fillas do salgado vento que trae o mar. Alí atopa a Céltia, unha muller herdeira de todas as sereas que na historia houberon. Ambos son testemuñas dos dramáticos acontecementos que acontecen nunha terra de costumes ancestrais, onde os instintos humanos marcan o ritmo da vida, xeran o destino dos seus habitantes e levan a algúns ao naufraxio da súa propia alma. Unha historia que nos achega ao longo das súas cen páxinas ao contexto social da Galiza do século XIX, desde a mirada dun autor que, fundamentalmente e por riba de todo, é un defensor da natureza e ten alma de mariñeiro.
DEMO EDITORIAL ven de recibir o premio Ourense de BD, outorgado pola Casa da Xuventude, no ámbito das XXIII Xornadas de Banda Deseñada de Ourense recentemente celebradas. O responsable editorial, Manel Craneo, estivo presente no evento para a recollida do premio, unha figura do artista plástico Manolo Figueiras deseñada especialmente para o premio. Entre os galardoados de anos anteriores figuran, entre outros, os debuxantes Xaquín Marin e Miguelanxo Prado. O galardón foi concedido pola aposta da editorial polos autores galegos, entre os que se atopan Brais Rodríguez coa obra A man do diaño, Manolo Poy e Miguel Fernández coa obra O fillo da fúria, Dani Montero coa obra Sen mirar atrás e o propio editor Manel Craneo coa obra Os lobos de Moeche. Cabana de Balieiros ven sumar unha nova obra no catálogo da editorial.
Esta triste porta do Val do Xalima, 2010, lémbrame o estado de ánimo de moit@s b@s e xeneros@s, que dende hai anos e meses levan traballando polo noso país e dende o pasado domingo teñen un baixo estado de ánimo.
Como non hai mal que dure cen anos, dar ánimos para continuar, mentres hai algo de vida hai esperanza.
Nós temos aínda moita vida.
Deixo Atrás da porta de Elis Regina, unha canción de Chico Buarque e Francis Hime.