<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?> 
<rss version="2.0"> 
<channel> 
<title>Caladiños</title> 
<link>http://www.blogoteca.com/heladio/</link> 
<description> Don Aurelio, Cuntis</description> 
<language>ga</language> 
<webMaster>soporte@blogoteca.com</webMaster> 
<docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs> 
 <item>
   <title>Vídeos sobre a proclamación e as mulleres na II República</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>A II República abriu unha etapa de grandes esperanzas para o pobo español, axiña frustradas polo golpe de Estado franquista, apoiado polas forzas dominantes, temerosas de perder o control social e político que exercían desde sempre. No primeiro vídeo podemos comprobar o entusiasmo con que foi recibido o novo réxime despois do triunfo das candidaturas republicanas nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931. Este vídeo permaneceu agochado durante 73 anos baixo unha tella, envolto nunha bandeira republicana, na cidade natal de Alcalá Zamora (presidente da República), e recolle imaxes e voces inéditas do Goberno provisional de 1931.<br />
<br />
<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/njDUd4Pl--s&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/njDUd4Pl--s&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object><br />
<br />
Cando se proclamou a II República as mulleres padecían unha evidente discriminación legal e social. Coas medidas tomadas no primeiro Bienio, partindo da propia Constitución de 1931 onde se proclamaba que “todos os españois son iguais ante a lei”, as mulleres viviron un avance sen precedentes na conquista da igualdade. A consecución do sufraxio feminino estivo chea de polémica entre os propios partidos da coalición de esquerdas. Deputadas como Victoria Kent e Margarita Nelken (as mulleres non tiñan dereito a votar pero podían ser elixibles) opúñanse á concesión do voto ás mulleres pois consideran que aínda non estaban preparadas para exercelo e serían manipuladas polos curas e outros elementos reaccionarios. Fronte a elas alzouse Clara Campoamor que, case en solitario, conseguiu que as Cortes aprobasen o sufraxio feminino en outubro de 1931. Ademais do voto houbo outras melloras lexislativas moi transcendentes: igualdade xurídica, matrimonio civil, divorcio, educación igualitaria, acceso a calquera cargo público, etc. Co triunfo dos franquistas na Guerra Civil todos estes avances abolíronse e as mulleres volveron a ser tratadas como seres inferiores.<br />
O segundo vídeo é unha das edicións do programa de Canal Sur, TOMA NOTA. Rodado con motivo do 70 aniversario do alzamento contra a República, no 2006, nel con imaxes e comentarios de expertos, se nos presentan os avances cara a igualdade que supuxeron as leis republicanas.</div><br />
<br />
<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Wr4kISinMvg&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Wr4kISinMvg&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=65905</link>
   <category>Segunda República</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=65905#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=65905</guid>
   <pubDate>Tue, 30 Jun 2009 22:27:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>XENOCIDIO INDÍXENA NA AMAZONÍA</title>
   <description><![CDATA[<div align=center><b>Bagua</b></div><br />
<br />
Hugo Blanco- <a href=http://www.rebelion.org/noticia.php?id=87059 target=_blank class=tEnlac>Rebelión</a><br />
<div align=justify><br />
Comienzo señalando una diferencia entre la “modernidad” y la cosmovisión indígena:<br />
El mundo civilizado ve el pasado como algo superado. “Primitivo” tiene implicancia peyorativa. Lo moderno, lo último, es lo mejor.<br />
En mi idioma, el quechua, “Ñaupaq” significa “adelante” y a la vez “pasado”. “Qhepa” significa “posterior”, en el lugar y en el tiempo. No miramos con desprecio el pasado, aprendemos mucho de su ética.<br />
Ahora vemos que “el progreso” está llevando a la extinción de la especie humana a través del calentamiento global y de muchas otras formas de ataque a la naturaleza.<br />
<br />
¿Qué son los pueblos amazónicos?<br />
La población amazónica peruana abarca al 11% de la población. Habita la más extensa de las tres regiones naturales del Perú (costa, sierra y selva), ocupa el norte, centro y sur orientes. Habla decenas de lenguas y está compuesta de decenas de nacionalidades.<br />
Los habitantes de la selva sudamericana son los indígenas menos contaminados por la “civilización”, cuya etapa actual es el capitalismo neoliberal.<br />
No fueron conquistados por el incanato, tampoco los invasores españoles los dominaron. El indígena serrano rebelde Juan Santos Atawallpa, al ser acosado por las tropas españolas, se replegó a la selva, al seno de esos pueblos, una de cuyas lenguas había aprendido, las fuerzas coloniales no consiguieron vencerle.<br />
En la época de la explotación del caucho ingresó el capitalismo a la selva donde redujo a la esclavitud y masacró a poblaciones nativas, por esa razón muchas de ellas se mantienen hasta hoy en aislamiento voluntario, no desean ningún contacto con la “civilización”.<br />
Los hermanos amazónicos no comparten los prejuicios de origen religioso del “mundo civilizado” de cubrirse el cuerpo con trapos aunque haga un calor intenso. La fuerte ofensiva moral de los misioneros religiosos y las leyes que defienden esos prejuicios han conseguido que algunos de ellos deban cubrirse partes del cuerpo, especialmente cuando van a las ciudades.<br />
Se sienten integrantes de la Madre Naturaleza y la respetan profundamente. Cuando tienen que cultivar no hacen sembríos de un producto. Despejan un lugar del bosque, ponen en él diferentes plantas de distinta contextura, de diferente ciclo vital, juntas, imitando la naturaleza. Un palto o aguacate y enredado en él una calabaza, al lado un plátano, maíz, yuca (mandioca), una palmera de frutos comestibles. Luego de un tiempo devuelven ese lugar a la naturaleza y abren otro lugar para el cultivo.<br />
Salen de cacería y recolección, cuando ven algo digno de ser cazado lo hacen, pasan por su cultivo, si ven que algo está maduro, lo recogen, si notan que hay que hacer algún arreglo lo hacen, después de un tiempo regresan a su vivienda, no se puede afirmar si han estado paseando o trabajando.<br />
Beben el agua de ríos y arroyos y también se alimentan de peces. Inclusive los indígenas serranos, más contaminados por la “civilización” les califican de ociosos, no quieren “progresar”, sólo quieren vivir bien.<br />
Habitan chozas colectivas. No hay “partidos” ni votaciones, su organización social y política es la comunidad. No manda el jefe, manda el personaje colectivo, la comunidad.<br />
Ellos han vivido ahí desde milenios antes de la invasión europea, milenios antes de la constitución del Estado Peruano que jamás les consultó para elaborar sus leyes con las cuales ahora les ataca pretendiendo exterminarlos.<br />
<br />
Las empresas multinacionales<br />
Esa vida apacible como parte de la naturaleza ahora se ve agredida por la voracidad de las empresas multinacionales: Extractoras de petróleo, gas y minerales, depredadoras de los bosques.<br />
A esas empresas, como reza la religión neoliberal, no les importa la agresión a la naturaleza ni la extinción de la especie humana, lo único que les interesa es la obtención de la mayor cantidad de dinero posible en el menor tiempo posible.<br />
Envenenan el agua de los ríos, arrasan los árboles convirtiéndolos en madera: Matan la selva amazónica, madre de los nativos amazónicos. Eso es también matarlos a ellos.<br />
Hay abundante legislación peruana que los protege, entre otras el convenio 169 de la Organización Internacional de Trabajo (OIT) que es ley de nivel constitucional pues fue aprobada por el Congreso. Ese convenio estipula que cualquier disposición sobre los territorios indígenas debe ser consultada con las comunidades. También existen leyes de protección del medio ambiente.<br />
Pero la legislación peruana es apenas un pequeño obstáculo para las grandes compañías que mediante el soborno logran poner a su servicio a todo el Estado Peruano: Presidente de la República, mayoría parlamentaria, Poder judicial, Fuerzas Armadas, Policía, etc. Los medios de comunicación también están en sus manos.<br />
Al servicio de esas empresas que son sus amos, Alan García ha elaborado la teoría del “perro del hortelano”. Señala que los pequeños campesinos o las comunidades indígenas, como no tienen grandes capitales que invertir, deben dejar el paso libre a las grandes compañías depredadoras de la naturaleza como las compañías mineras en la sierra y las extractoras de hidrocarburos en la selva. En todo el territorio nacional deben dejar el paso libre a las grandes compañías agroindustriales que matan el suelo con el monocultivo y los agroquímicos y que trabajan productos de exportación y no para el mercado interno. Según él esa es la política que se necesita para que el Perú progrese.<br />
Para implementar esa política obtuvo del Poder Legislativo la autorización para legislar, según dijo para adecuarnos al Tratado de Libre Comercio (TLC) con EEUU.<br />
Esa legislación fue una catarata de “Decretos Ley” contra la organización comunal de indígenas de la sierra y de la selva, pues la organización colectivista estorba el saqueo imperialista y abrió las puertas a la depredación de la naturaleza con el envenenamiento de los ríos, la esterilización del suelo con el monocultivo agroindustrial con el uso de agroquímicos y el arrasamiento de la selva con la extracción de hidrocarburos y madera. Aunque la depredación ya lleva tiempo, los D.L la legalizan y agudizan Por falta de espacio no he de hacer un análisis de esos decretos leyes, quien lo requiera que busque otras fuentes.<br />
<br />
Reacción indígena<br />
Naturalmente indígenas de la sierra y la selva reaccionaron contra ese ataque y realizan muchas valientes luchas.<br />
Pero es indudable que los indígenas menos contaminados, los que mejor conservan los principios indígenas de amor a la naturaleza, de colectivismo, de “mandar obedeciendo”, del “buen vivir”, son los amazónicos, quienes están a la cabeza de las luchas.<br />
La mayor organización de los indígenas amazónicos es la Asociación Interétnica de la Selva Peruana (AIDESEP) que tiene bases en el norte, centro y sur de la amazonía peruana. Exigen la derogatoria de los D.L. que afectan su vida impulsando la contaminación de ríos y la tala de bosques.<br />
Su método de lucha consiste en interrupción de vías de transporte terrestre, interrupción del transporte fluvial, muy usado por las empresas multinacionales, toma de instalaciones, toma de un campo de aviación. Cuando viene la represión se repliegan denunciando que el gobierno lo que quiere es represión y no diálogo.<br />
En agosto del año pasado obtuvieron un triunfo logrando que el congreso derogara dos decretos ley antiamazónicos. Este año iniciaron su lucha el 9 de abril. El gobierno con maniobras evitó debatir con ellos. Y con más maniobras evitó que el parlamento discutiera la inconstitucionalidad de un decreto ley que la comisión parlamentaria encargada de estudiarlo encontró anticonstitucional.<br />
<br />
5 de junio<br />
El 5 de junio, día mundial del medio ambiente, fue elegido por Alan García para desfogar su rabia anti-ecológica contra los defensores de la amazonía.<br />
Usó al cuerpo policial especializado en la represión a los movimientos sociales, la Dirección de Operaciones Especiales (DIROES).<br />
Fueron atacados los hermanos awajun y wampis que bloqueaban la carretera cerca de la población de Bagua. A las 5 de la mañana comenzó la masacre desde los helicópteros y desde tierra. No se sabe cuántos son los muertos. Los policías no permitían la atención a los heridos, a quienes tomaban presos, ni el levantamiento de los cadáveres por los familiares.<br />
Paso la palabra a Juan, quien estuvo en Bagua:<br />
<i>Por asuntos netamente laborales, el día de ayer tuve la oportunidad y el “privilegio” de estar por algunas horas en las ciudades de Bagua Chica y Bagua Grande, el ambiente que se respira es tenebroso, las “historias” que se cuentan son macabras y hasta inverosímiles, pero las personas que lo cuentan son personas que vivieron el terror, son testigos privilegiados de la otra realidad que el Perú oficial, los medios de comunicación, están tratando de ocultar, porque tuve la oportunidad de ver a varios reporteros de canales como el 2, 4, 5, 7, 9 etc. etc. pero no se dice nada de lo que la gente, testigos presenciales, repiten con insistencia y hasta el cansancio de la matanza que se produjo el viernes 05.<br />
Dicen los bagüinos, prácticamente el 100% con los que conversé, producidos los enfrentamientos, controlada la situación, los cadáveres de los nativos quedaron regados por toda la carretera próxima y en las inmediaciones de la Curva del Diablo, la policía tomó el control, de inmediato se declaró el toque de queda, empezó el apilamiento de los cadáveres, la cremación en plena carretera, otros fueron traslados a lugares no determinados, ni ubicados, embolsados y trasladados a los helicópteros de la policía que en un número de hasta 3 apoyaron el operativo. Muchos de estos cadáveres de humildes peruanos fueron arrojados a los ríos Marañón y Utcubamba. Los mestizos de Bagua Chica y Bagua Grande estiman en un mínimo de 200 a 300 muertos de civiles.<br />
Dicen que los hombres no lloran o no deben de llorar, soy un hombre hecho y derecho, en mi vida adulta sólo lloré en tres oportunidades, cuando fallecieron mis padres y dos de mis hermanos mayores, pero anoche viendo el reportaje de enemigos íntimos y recordando lo que en el día y la tarde de ayer fui testigo, les confieso que me puse a llorar como un niño.<br />
Para mí no hay distinción entre los muertos buenos y malos, tanto los nativos y los policías, son seres humanos, los únicos culpables de este horrendo crimen contra la humanidad son los políticos, muy especialmente el APRA, y los fujimoristas.<br />
Amigos y compatriotas, no seamos indiferentes al dolor de nuestros hermanos nativos amazónicos, hagamos llegar nuestra protesta a los medios de comunicación que manipulan, esconden y tergiversan la información, pidamos que los responsables políticos del gobierno aprista sean sancionados, que los decretos en su totalidad sean derogados ¡¡¡¡Ahora!!!!<br />
Muchas gracias por haber leído mi experiencia.<br />
</i><br />
La Asociación Pro Derechos Humanos (APRODEH) relata: "Familiares y amigos buscan personas que podrían encontrarse refugiadas. Van a buscarlos a Bagua Grande, Bagua Chica y al cuartel Militar El Milagro y no los encuentran". Llama la atención sobre "la poca o nula información que dan las autoridades a los familiares". Además, Aprodeh informó de la existencia de 133 detenidos y 189 heridos.<br />
Mencionó también que las personas detenidas en el cuartel El Milagro se hallan en esta instalación militar desde hace 7 días sin una papeleta de detención que respalde esta privación de la libertad. Se comprobaron maltratos hacia algunos detenidos.<br />
Los hermanos amazónicos se defendieron con lanzas y flechas; luego usaron las armas arrebatadas a los agresores. La ira hizo que tomaran una instalación petrolera en la que capturaron a un grupo de policías a quienes condujeron a la selva, ajusticiaron a algunos de ellos.<br />
La población mestiza urbana de Bagua indignada por la masacre asaltó el local del APRA, el partido de gobierno y oficinas públicas, quemando sus vehículos. La policía asesinó a varios pobladores, entre ellos niños.<br />
El gobierno decretó suspensión de garantías y toque de queda a partir de las 3 p.m. Amparados por estas medidas los policías entraban a las casas a capturar nativos refugiados en ellas. Muchos de ellos debieron refugiarse en la iglesia.<br />
No se sabe el número de presos y éstos no pueden tener el auxilio de abogados. Se menciona centenares de desaparecidos.<br />
<br />
Solidaridad<br />
Afortunadamente la solidaridad es conmovedora. En el Perú se ha organizado un frente de solidaridad. El día 11 hubo manifestaciones de protesta por la masacre en varias ciudades del país: En Lima, que tradicionalmente se encuentra de espaldas al Perú profundo se menciona 4,000 personas, que hicieron la marcha bajo la amenaza de 2,500 policías, hubo enfrentamiento cerca del local del Congreso de la República.. En Arequipa más de 6 mil, en la zona de La Joya hubo bloqueo de la carretera Panamericana. En Puno hubo paralización de actividades, se atacó la sede del partido de gobierno. Hubo manifestaciones en Piura, Chiclayo, Tarapoto, Pucallpa, Cusco, Moquegua y muchas otras ciudades.<br />
En el exterior son numerosas las acciones de protesta frente a las embajadas peruanas, tenemos noticias de Nueva York, Los Ángeles, Madrid, Barcelona, París, Grecia, Montreal, Costa Rica, Bélgica, entre otras.<br />
Ha levantado su voz de protesta la encargada de asuntos indígenas de la ONU. También se ha manifestado la Corte Interamericana de Derechos Humanos. Hay periódicos del exterior que denuncian la masacre, como La Jornada de México. La cólera aumenta por las declaraciones de Alan García a la prensa europea de que los nativos no son ciudadanos de primera categoría.<br />
<br />
La lucha continúa<br />
La selva sigue movida: En el norte,Yurimaguas. En el centro, Chanchamayo, Satipo. En el sur la zona Machiguenga del Cusco. Y otras regiones.<br />
Los hermanos amazónicos y quienes les apoyan exigen la derogatoria de los decretos leyes 1090, 1064 y otros, que abren las puertas a la depredación de la selva.<br />
A pesar de que la comisión del parlamento encargada del tema dictaminó la derogatoria de algunos decretos leyes por ser anticonstitucionales, la cámara optó por no discutirlos y declararlos “en suspenso” como quería el APRA. A 7 congresistas que protestaron por esta irregularidad los suspendieron por 120 días, de modo que la ultraderecha del parlamento (APRA, Unidad Nacional y el fujimorismo) tendrá en sus manos la elección de la próxima mesa directiva del parlamento.<br />
El gobierno ha creado una “mesa de diálogo” en la que se excluye al organismo representativo de los indígenas amazónicos, AIDESEP, cuyo dirigente ha tenido que refugiarse en la embajada de Nicaragua pues el gobierno lo acusa de los crímenes del 5 de junio ordenados por Alan García.<br />
La lucha amazónica ha de continuar, exigiendo el respeto a la selva. Los nativos amazónicos saben que lo que está en disputa es su propia supervivencia. Esperamos que la población mundial tome conciencia de que ellos están luchando en defensa de toda la especie humana, ya que la selva amazónica es el pulmón del mundo.</div><br />
<br />
<div align=center>Vídeo que conta a historia da explotación petroleira no Río Corrientes no norte da Amazonía Peruana, coa complicidade do goberno peruano.</div><br />
<br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=1789624491349502624&hl=es&fs=true" style="width:400px;height:326px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> ]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=65084</link>
   <category>América Latina</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=65084#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=65084</guid>
   <pubDate>Thu, 18 Jun 2009 00:53:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>AS LINGUAS SUMAN</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>A Coodinadora Galega de Equipos de Normalización Lingüística vén de publicar un tríptico informativo sobre o artificial conflito que estamos a sufrir arredor na nosa lingua. Podédelo baixar <a href=http://www.coordinadoraendl.org/doc/linguassuman.pdf target=_blank class=tEnlac>aquí</a>.<br />
<br />
Este trítico informativo está destinado á comunidade educativa: ENDL, ANPAS, direccións de centros ou calquera persoa da comunidade educativa ou relacionada co mundo do ensino, e mesmo da sociedade en xeral.<br />
<br />
O seu obxectivo é ofrecer información rigorosa sobre a aprendizaxe de linguas no noso ensino nun escenario problemático como o actual, determinado por intereses alleos aos estritamente pedagóxicos e que están ameazando a convivencia nos centros. Á falta dunha campaña informativa institucional e ante a inminente distribución por parte da administración educativa dunha enquisa ás familias carente de rigorosidade científica e de fiabilidade, a CGENDL quere apostar polo dereito dos nenos e nenas a ser igualmente competentes en galego e castelán abrindo un debate real sobre as medidas que temos que adoptar para conseguir que dominen plenamente as dúas linguas, tal e como establece a LOE.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=64391</link>
   <category>Educación</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=64391#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=64391</guid>
   <pubDate>Tue, 09 Jun 2009 19:51:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>A CLASE, de François Bégaudeau</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><i><a href=http://images.google.es/imgres?imgurl=http://xerais.files.wordpress.com/2008/12/xg00156301.jpg&imgrefurl=http://xerais.wordpress.com/2008/12/29/%25C2%25ABa-clase%25C2%25BB-de-francois-begaudeau-primeira-novidade-2009/&usg=__5G0f6OXVNTkAmhX_3ZmNSMcY8Kc=&h=305&w=200&sz=27&hl=gl&start=43&um=1&tbnid=IJUnRxoHK4Y3UM:&tbnh=116&tbnw=76&prev=/images%3Fq%3DA%2Bclase%2Bxerais%26ndsp%3D18%26hl%3Dgl%26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dorg.mozilla:es-ES:official%26sa%3DN%26start%3D36%26um%3D1 target=_blank class=tEnlac>A clase</a></i> é un libro editado por Xerais que acadou moita sona despois de que <a href=http://www.golem.es/laclase/ target=_blank class=tEnlac>a película</a> homónima acadase a Palma de Ouro no Festival de Cannes 2008. O seu autor, François Bégaudeau, é un home polifacético, ademais de profesor de Lingua Francesa é xornalista deportivo, escritor, cantante e actor. El mesmo interpretou a película premiada en Cannes. Esta é a súa terceira novela, publicada en Francia no 2006 co título orixinal de <i>Entre le murs</i>, moito máis acaído co seu contido co pouco significante de <i>A clase</i>.<br />
<br />
Cóntanos a propia experiencia de François como profesor nun instituto de Secundaria dos arrabaldes de París. A narración é crúa, descarnada. Aparentemente non sucede nada, pero alí se manifestan todos os problemas de convivencia entre os membros dunha comunidade educativa multicultural asfixiada polos muros que limitan o espazo do centro. Non hai acción, non hai progreso, só se nos presentan unha serie de escenas que discorren entre a aula, o patio e a sala de profesores.<br />
<br />
Non é fácil de ler, porque estamos acostumados a novelas cun comezo, un desenvolvemento e un desenlace. Aquí non, aquí só hai pequenas historias, cun punto de vista moi persoal. O autor escribe a través dos seus propios ollos e sentimentos, nunha especie de diario sen concesións. Nada resulta divertido nin fascinante, nada nos intriga nin nos entretén. E isto é todo o que ocorre entre os muros dun colexio? Non, non só.<br />
<br />
A pesar do pesimismo e do aburrimento 'funcionarial' que destila o libro, a min a resultoume moi interesante e evocador. Lembroume moitos dos momentos que eu mesmo vivín, e vivo, no colexio. Púxome en alerta sobre o perigo de caer na cómoda frustración: 'con este/s alummo/s non hai nada que facer, eu non podo facer nada, a culpa é do sistema e da sociedade, dos pais'. Nunca tiven alumnos con tantas dificultades de integración e de aprendizaxe coma os de François, pero eu tamén teño pasado ás veces máis tempo procurando manter a orde e a atención na clase que transmitindo coñecementos. Cala! Atende! Senta! Fai as actividades! Falta de orde! son exclamacións máis habituais do que sería desexable nunha aula.<br />
<br />
En cantas ocasións 'temos durmido mal' e agudizamos os conflitos co alumnado enfrontándonos a eles como se nos ofenderán persoalmente, esquecendo que nós somos os profesores! Cantas veces, por cansazo e/ou impotencia, recorremos aos regulamentos legais para aplicar sancións, que máis que cambiar actitudes serven só para tapar a nosa incapacidade e o noso fracaso como educadores!<br />
<br />
A min, as escenas que me pareceron máis ilustrativas foron as da sala de profesores. Aí condénsase o fracaso, nun grupo de persoas simples, fartas de trasfegar co alumnado, sen ilusión, sen ganas nin coñecementos para mellorar o seu traballo, que só teñen en común o espazo que comparten unhas horas ao día. De que falan os profesores? Falan mal dos que eles consideran malos alumnos, da estúpida burocracia, de que non funciona a fotocopiadora, das vacacións, dos castigos... Non falan de como mellorar a convivencia e o ensino, diso a penas hai nada que dicir porque xa se renderon.<br />
<br />
<i>Kantara era a seguinte na lista. As opinións comezaron a correr ao longo das mesas en forma de U. -Un trimestre para nada. -Non fai nada, pero nada de nada. -Sobre todo é o comportamento. -É insoportable. -Pasa o tempo a falar seguido. (...) -Daquela que facemos? Advertímolo? Unha aprobación colexiada percorreu a mesa en forma de U e o director agarrou o seu bolígrafo. -Advertencia en traballo ou en conduta? A mesa dividiuse de novo. -Traballo é o mínimo. -Si, traballo. -Econduta tamén. -Si, conduta, é o mínimo. -Traballo e conduta, xa está. O bolígrafo do director estaba suspendido riba do boletín. -Adevertencia en traballo e advertencia en conduta? Unha aprobación colexiada percorreu a mesa e o bolígrafo caeu sobre o boletín. -Advertencia en traballo e en conduta, anotado. Pasamos a Salimata.</i><br />
<br />
Pero eses mesmos profesores son quen de organizar unha colecta e acudir a un xuízo para axudar a familia dun alumno. Porque, entre as persoas que formamos ese mundo surrealista que é un colexio, pasan un montón de cousas positivas, cheas de bos sentimentos froito dunha aprendizaxe compartida. A clase é un bo libro, orixinal, que todos aqueles interesados en coñecer o que acontece detrás dos muros debería ler, pero que non conta toda a realidade. Moitos de nós nos erguemos pola mañá sentíndonos uns privilexiados, contentos de poder ensinar, con gañas de aprender e mellorar e, sobre todo, capaces de botar máis dunha risa cos alumnos e cos compañeiros.</div><br />
<br />
<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/A_DIx70DxgM&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/A_DIx70DxgM&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=64004</link>
   <category>Educación</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=64004#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=64004</guid>
   <pubDate>Thu, 04 Jun 2009 20:01:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>FRANQUISMO O FASCISMO</title>
   <description><![CDATA[<a href=http://blogs.publico.es/dominiopublico/1308/franquismo-o-fascismo/ target=_blank class=tEnlac>http://blogs.publico.es/dominiopublico/1308/franquismo-o-fascismo/</a><br />
<br />
<div align=justify>Una de las mayores sorpresas que experimenté a la vuelta de mi exilio fue encontrarme con la percepción, bastante generalizada en los medios de comunicación españoles, de que la dictadura que existió en España había sido un régimen autoritario dirigido por un caudillo, el general Francisco Franco (de ahí que se la llamara dictadura franquista), que con el tiempo fue convirtiéndose en una dictadura blanda que, en su evolución (dirigida por el rey), llegó a ser un régimen democrático, homologable a cualquier otra democracia en Europa. Esta percepción de la dictadura representa el éxito de un proyecto político-intelectual promovido por los vencedores de la Guerra Civil.<br />
Un intelectual que jugó un papel clave en la promoción de esta visión histórica fue Juan J. Linz, procedente de la nomenclatura de aquel régimen (y más tarde catedrático de Ciencias Políticas de Yale University, en EEUU), quien, en un libro prologado por Manuel Fraga Iribarne (que fue ministro de aquella dictadura), escribió que, aun reconociendo que aquel régimen no era democrático, tampoco se le podía definir como una dictadura totalitaria, es decir, una dictadura que impusiera una ideología totalizante que intentara configurar todas las dimensiones de la sociedad y del ser humano. Era, pues, un régimen autoritario (que Linz definió como “católico, social y representativo”), pero en absoluto una dictadura totalitaria, distinguiéndosela así de las dictaduras comunistas, en las cuales el Estado sí que imponía una ideología totalizante –el comunismo– a todos los ciudadanos.<br />
El régimen dictatorial español, sin embargo, fue mucho más que un régimen autoritario dirigido por un caudillo: fue una dictadura de clase que intentó imponer a toda la sociedad una ideología totalizante, que conjugaba un nacionalismo españolista extremo (promovido por el Ejército golpista) y un catolicismo profundamente reaccionario (promovido por la jerarquía de la Iglesia católica), invadiendo todas las esferas del ser humano –desde la lengua hablada al sexo–, todas ellas normatizadas, cuya desviación era brutalmente reprimida. Tal nacionalismo esencialista y misticista (en este caso religioso) tenía también un componente racista, al promover la superioridad de la raza hispana, lo que le otorgaba el derecho de conquista y sometimiento sobre otras razas inferiores, entre las cuales se incluía la raza de los republicanos “rojos” (considerando como tales a todos aquellos que fueron críticos de la ideología dominante).<br />
El hecho de que el concepto de raza no tuviera un componente étnico (aunque tuvo dosis de antisemitismo) sino político-religioso no niega que el régimen se viera a sí mismo, y así se promoviera, como racista. El día nacional que celebraba la conquista y el genocidio de América Latina se llamaba el Día de la Raza. Y la única película que hizo el dictador la tituló <i>Raza</i>. Vallejo Nájera, director de los Servicios Psiquiátricos del Ejército y nombrado por el dictador jefe de los Servicios de Promoción Ideológica del régimen, combinó elementos del nazismo alemán (del cual fue un fuerte admirador) con una concepción católica-nacionalista extraordinariamente oprimente y excluyente (ver su libro <i>Eugenesia de la hispanidad y regeneración de la raza</i>). Según Nájera, “la raza española se caracterizaba por su masculinismo, disciplina, canto a la fuerza, nacionalismo sublime y profundo catolicismo”. Según tal ideología, un objetivo del régimen era precisamente “purificar la raza”, lo cual justificó, según los dirigentes de aquel régimen, el asesinato de más de 200.000 personas (desde 1939 a 1945).<br />
En base a estos hechos, negar que la ideología de aquel régimen fuera totalizante, presentándola como meramente autoritaria, es absurdo. Fue una ideología que cumplía todos los requisitos de lo que es el fascismo: nacionalismo extremo, caudillismo, misticismo (religión católica en el caso español), que controlaba todos los medios para promover una ideología totalizante, con una visión imperialista y racista que justificaba su dominio y represión en base a la purificación de la raza. Se dirá que el régimen fue evolucionando y, aún siendo fascista al principio, fue cambiando, y que al final era sólo una cáscara de lo que había sido, dirigida por gente oportunista carente de cualquier ideología. Sin negar que ello fuera así, lo cierto es que tanto la narrativa como los símbolos fueron fascistas hasta el último día.<br />
El símbolo fascista –el yugo y las cinco flechas– estaba en la entrada de todos los pueblos de España, y el juramento de lealtad al Movimiento (fascista) Nacional era condición de empleo público hasta el último año de la dictadura, en 1978. El hecho de que los que dirigían aquel régimen no se creyeran la ideología oficial también ocurrió en las dictaduras comunistas, sin que por ello se les dejara de definir como comunistas. En realidad, había más diferencias entre un Gorbachov (en 1991) y un Stalin (en 1924) que entre un Franco del 1975 y un Franco del 1936. ¿Por qué se definió entonces al régimen de la Unión Soviética como comunista hasta el último día de su existencia y al régimen español no se le definió como totalitario y fascista? Y ¿por qué se utiliza el término fascismo y nazismo para definir las dictaduras fascista italiana y nazi alemana y aquí en España se habla sólo de franquismo?<br />
La causa de esto último fue que el fascismo y el nazismo fueron derrotados en aquellos países, pero el fascismo español no lo fue en España. En realidad, elementos importantes de aquella ideología fascista, como el nacional catolicismo, persisten en las derechas españolas, que nunca condenaron explícitamente aquella dictadura, siendo el último caso el del Parlamento Europeo, cuando el portavoz del PP, Jaime Mayor Oreja, se opuso, junto con la ultraderecha europea, a que se condenara tal régimen. Esta es la causa de que la derecha española no sea homologable a la derecha democrática europea.</div><br />
<br />
<div align=right><i>Vicenç Navarro</i> es Catedrático de Ciencias Políticas de la Universidad Pompeu Fabra y profesor de Estudios Políticos en The Johns Hopkins University.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=63411</link>
   <category>Franquismo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=63411#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=63411</guid>
   <pubDate>Thu, 28 May 2009 18:50:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>VALS con BASHIR, de Ari Folman y David Polonsky</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><a href=http://www.golem.es/valsconbashir/index.php target=_blank class=tEnlac>Vals con Bashir</a> é ao tempo unha película de animación e un cómic (novela gráfica dise agora) realizado coas propias imaxes do filme. Hai xa algún tempo que merquei o libro e resistín a tentación de lelo durante unhas semanas, agardando a facelo seguindo o mesmo proceso de creación. Desgraciadamente, a película non se estreou en Santiago e as espléndidas referencias obrigáronme a lelo sen demora, encantoume. Onte, vin a película en DVD, aínda me gustou máis.<br />
<br />
Trata da memoria, de como agochamos no subconsciente os feitos do pasado que non fan difícil vivir o presente. E trata da guerra, cando os seres humanos amosamos o peor do nós mesmos. O protagonista (o mesmo director, Ari Folman) reconstrúe a súa actuación como soldado do exército israelí durante a invasión do Líbano en 1982 e a <a href=http://www.nodo50.org/csca/palestina/sharon-7_dias_de_horror.html target=_blank class=tEnlac>matanza nos campos de refuxiados palestinos de Sabra e Chatila</a>, apoiándose nas testemuñas doutros compañeiros de armas.<br />
<br />
Non hai respiro, nada sobra pero tampouco falta. Isto é a guerra, medo, moito medo, sen heroes, só xente derrotada pola indignidade da violencia que, vinte anos despois, comproban que é imposible fuxir do pasado, que os atormenta.<br />
<br />
O cómic, editado por <a href=http://www.salamandra.info/titulos.php?titol=583 target=_blank class=tEnlac>Salamandra</a>, é magnífico, pero a película é excepcional. A animación case mecánica, os colores e, sobre todo, a música e o son, que teñen un papel dramático de primeira orde fannos estremecer. É unha obra (ou dúas) auténtica, verdadeira, redonda e á vez chea de matices, directa ao estómago e á cabeza. A guerra nos converte a todos en vítimas, pero para facer a guerra fan falta soldados, uns séntense heroes e outros, como Ari Folman, miran cara atrás con perplexidade e tristura: onde estaba eu durante a matanza de Sabra e Chatila? Lede o cómic e vede a película, non vos arrepentiredes.</div><br />
<br />
<object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ECi_IlHstL4&hl=es&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ECi_IlHstL4&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=62963</link>
   <category>Palestina</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=62963#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=62963</guid>
   <pubDate>Sun, 24 May 2009 13:04:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>OTAN NON, BASES FÓRA</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>A <a href=http://www.historiasiglo20.org/GLOS/OTAN.htm target=_blank class=tEnlac>OTAN</a> fundouse en 1949 para enfrontarse ao bloque militar soviético (Pacto de Varsovia). Unha alianza militar controlada por Estados Unidos que interveu durante a <a href=http://usuarios.lycos.es/nyssv/Guerra%20Fria.htm target=_blank class=tEnlac>Guerra Fría</a> como forza disuasoria para frear o comunismo e expandir o ‘mundo libre’.<br />
<br />
Cando caeu o Muro de Berlín en 1989 e despois a propia URSS, a Alianza Atlántica continuou adiante coa súa misión de gardacostas do mundo capitalista. En teoría xa non había inimigo pero... Hai un mes celebrou o seu 60 aniversario sen que <a href=http://www.altermundo.org/content/view/2265/59/ target=_blank class=tEnlac>case ninguén</a> levantase a voz. Hoxe serve para invadir (mal) Afganistán despois do 11-S, e intentar controlar unha área tan importante como Oriente Próximo, e para ameazar a Rusia. Unha Rusia herdeira da URSS, pero xa non comunista, e cuxo déspota réxime político se beneficia da rivalidade entre galos da mesma pelaxe. As súas accións militares intentan ampararse no chamado intervencionismo humanitario, que só serve para crear máis morte e destrución. Por que intervén en Afganistán e non en Darfur, Palestina, ou calquera outro dos lugares onde por desgraza fai falta unha verdadeira intervención humanitaria?<br />
 <br />
España non puido entrar na OTAN durante a ditadura, anatematizada pola alianza do franquismo coas potencias do <a href=http://www.historiasiglo20.org/GLOS/eje.htm target=_blank class=tEnlac>Eixe</a> durante a II Guerra Mundial. Cando o goberno de Calvo Sotelo decidiu a entrada de España na OTAN en 1981 para domesticar a un exército que que acababa de protagonizar o intento de golpe de Estado do <a href=http://gl.wikipedia.org/wiki/Golpe_de_estado_de_23_de_febreiro_de_1981 target=_blank class=tEnlac>23-F</a>, milleiros de persoas se manifestaron contra esa decisión e, tamén, contra a presenza de bases militares de EE UU en solo español. Bases que formaron parte do <a href=http://www.cervantesvirtual.com/servlet/SirveObras/00369430999903840757857/p0000001.htm target=_blank class=tEnlac>acordo</a> que lexitimou ao réxime de Franco en plena Guerra Fría.<br />
<br />
O PSOE aproveitou a mobilización anti OTAN para gañar apoios cun lema inquietante<i>: OTAN, de entrada no</i>. Así, cando se fixo co poder non modificou o status de España e non convocou o <a href=http://www.monografias.com/trabajos10/otan/otan.shtml target=_blank class=tEnlac>referendo</a> prometido ata 1986. Agora, o lema foi <i>En interés de España, si</i> e cunha intensa e tramposa campaña conseguiu o triunfo do Si. Para moitos esa triste xornada significou a culminación da castrante transición, do desencanto.<br />
<br />
Nos anos posteriores só unha minoría foi quen de manter a oposición a OTAN e as bases. España integrouse na estrutura militar sen a penas ruído e as bases e aeroportos españois son utilizados para bombardear Iraq ou transportar persoas secuestradas cara o campo de concentración de Guantánamo e os zulos da CIA.<br />
<br />
Hoxe coma sempre, relacionámonos con bombas e nos sentimos confortablemente amparados baixo o escudo da Alianza, nun mundo cada vez máis militarizado, con máis e ‘peores’ armas. Que nos importan as persoas que morren nesas terras afastadas? Pero se conservamos un pouco de humanidade e de esperanza nun mundo máis xusto, seguro, en paz, deberiamos seguir berrando, como hai máis de dúas décadas: <b>OTAN non, bases fóra</b>.<br />
</div><img src=http://www.diagonalperiodico.net/IMG/jpg/04diagonal47-web_Pagina_1_Imagen_0005.jpg align=left vspace=10 hspace=10 border=0>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=62064</link>
   <category>España</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=62064#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=62064</guid>
   <pubDate>Thu, 14 May 2009 11:15:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>...y tu en tu corazón estás llorando otra vez...</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>Cando souben esta mañá da morte da Antonio Vega sentinme moi triste, como se fose un amigo, unha persoa próxima. As fermosas cancións de Nacha Pop, cheas de melancolía, formaron parte da banda sonora da miña mocidade nos anos oitenta. Foron os anos da Universidade, das cintas gravadas de Radio 3, dos amigos para sempre, dos ligues que remedaban o amor, da procura dun lugar no mundo.<br />
<br />
Vinos varias veces en directo e foron moitísimas as ocasións en que cantaruxei, case sempre cunha cervexa na man, as letras dunhas cancións poéticas, cheas á vez de saudade e de esperanza. Saudade da felicidade que non atopaba no labirinto da realidade, e esperanza de atopar un camiño cara o verdadeiro amor. Non sabía (e non sei) que quería dicir Antonio Vega, pero estaba claro que falaba de min, das miña (falsa?) soidade, da miña (falsa?) infelicidade, da miña impaciencia por VIVIR. Abur Antonio, que difícil é a vida.</div><br />
<br />
<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4xU12NYLj4k&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4xU12NYLj4k&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=61848</link>
   <category>Opinión</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=61848#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=61848</guid>
   <pubDate>Tue, 12 May 2009 15:10:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Otra idea de Galicia, de Miguel-Anxo Murado</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>En pouco tempo teño lido dous libros do meu admirado <a href=http://www.miguelmurado.com/index_gl.htm target=_blank class=tEnlac>Miguel-Anxo Murado</a>. Xa escribín aquí do magnífico <a href=http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=56467 target=_blank class=tEnlac>Fin de Século en Palestina</a> e agora vouno facer de Otra idea de Galicia, publicado pola editorial <a href=http://www.megustaleer.com/me_gusta_leer/Sellos/Division-1/Debate target=_blank class=tEnlac>Debate</a> no ano 2008. Son dous libros moi distintos, que teñen en común a escritura limpa, a erudición e a retranca do autor, conseguindo que a lectura sexa sempre áxil, nunca nos decepciona.<br />
<br />
Otra idea de Galicia forma parte dunha serie de ensaios sobre as Comunidades ou territorios do Estado español cos que se pretende desmontar algúns dos mitos, dos estereotipos, que reinan no imaxinario colectivo, tanto dentro como fóra deses territorios. Todos tendemos á xeneralizar, a obviar as diferenzas e os matices, cando queremos definir e particularizar a un determinado pobo ou país. Esas xeneralizacións, sen embargo, só son útiles para debates de radio ou de taberna, e carecen de rigor intelectual. É dicir, son mentiras. É moito o que compartimos todos os galegos, pero non existe un carácter galego único. Non somos unha única árbore con moitas gallas, senón moitas árbores distintas que medran distintas e distantes nun espazo común (o mapa de Domingo Fontán), co que todos dunha ou outra maneira nos identificamos (algúns mesmo se caracterizan por desprezar a súa propia condición de galegos, o que é colmo da ignorancia).<br />
<br />
Neste libro, Murado non escribe sobre o carácter dos galegos, el sabe ben que non existe, senón que recorre a súa ampla formación histórica para desmontar os tópicos que se teñen acuñado sobre Galicia. A Historia é a única ferramenta que pode axudarnos a comprender o presente. Unha Historia que analizada con criterio xamais é lineal, non hai un único camiño pechado que nos conduce inevitablemente ao presente (a ao futuro), senón que existen moitas corredoiras que levan a moitos camiños e eses a súa vez rematan hoxe en múltiples cruces que inician outros vías, algúns con orixes distantes. A Historia explica o presente pero non o xustifica, e así o entende o autor. Neste libro, de lectura obrigada para todos aqueles que queiran coñecer o noso pasado, non só reafirmar as ideas preconcibidas, atoparemos unha sinxela e evocadora interpretación do pasado de Galicia que nos ilustra sobre o presente.<br />
<br />
Nunha entrevista en <a href=http://www.anosaterra.org/nova/as-nacins-tamn-inventan-a-sa-infancia-.html target=_blank class=tEnlac>A Nosa Terra</a> sobre o libro, Murado di: '<i>Non temos datos para saber desde cando exactamente a xente fai determinado ritual. O que si podemos deducir é que canto máis se defende a “eternidade” dunha tradición máis probábel é que esta nacera hai pouco tempo. Por exemplo, as romarías naceron logo da recatolización de Galiza, en plena Contrarreforma após o Concilio de Trento (1545-1563). En calquera caso, que as tradicións sexan inventos non significan que non sexan reais. É dicir, se unha sociedade toma por bos trazos de identidade e dálles rango de verosimilitude, ao final eses conceptos inflúen nas súas vidas e na súa autopercepción colectiva. Non hai que esquecer que cada un de nós inventa o seu pasado, reconstruímos o noso pasado, convertemos as lembranzas en mitos. Pois as nacións tamén inventan a súa infancia</i>'.<br />
<br />
En definitiva, un libro máis que recomendable (ogallá se publique en galego) que non pretende adoutrinarnos desmontando uns tópicos e reforzando outros, que non pretende adoutrinarnos senón que nos fai formular máis preguntas, que non é un libro de Historia pero que nos ensina a Historia, un libro optimista que rexeita o tópico da decadencia de Galicia e que, ademais, está moi ben escrito.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=61657</link>
   <category>Galicia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=61657#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/heladio/index.php?cod=61657</guid>
   <pubDate>Sun, 10 May 2009 18:02:00 +0100</pubDate>
 </item> 
</channel> 
</rss> 
