galnarciso



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

PARA SETEMBRO
Deixamos a seguir unha proba modelo da 3ª avaliación:

1- Opción A) Compara a poética de Rosalía coa de Pondal e Curros./Opción B) Explica a EVOLUCIÓN DO GALEGUISMO XIX ata 1936.
2- O mundo poético de Pondal: Poesía cívica e lírica.
3- A Rosalía de “Cantares Gallegos” (temáticas e estrutura do libro)
4- Follas Novas estrutura, temáticas e estilo.
5- O mundo poético de Curros Enríquez. (Temáticas e estilo).
6- X. M. Díaz Castro: Vida e obra.
7- Localiza nos seguintes poemas trazos de estilo que permitan identificar ao autor e a obra á que pertencen:

I)
Un paso adiante e outro atrás, Galiza,
e a tea dos teus soños non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
e en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!,
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante e outro atrás, Galiza!

II) Nobre e armoniosa,
fala de Breogán,
fala boa de fortes
e grandes sin rival.
Ti nos eidos da Celtia
e co tempo serás
un lábaro sagrado
que ao trunfo guiara.
Fala nobre armoniosa,
fala de Breogán!
Seras épica tuba
e forte sin rival que chamarás
os fillos que aló do Miño están.
Os bos fillos o Luso,
apartados irmáns,
cos robustos acentos
grandes os chamarás
!Verbo do gran Camoens,
fala de Breogán!


III) Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.


IV) Un repoludo gaiteiro
de pano sedán vestido,
como un príncipe cumprido,
cariñoso e falangueiro,
entre os mozos o primeiro
e nas cidades sen par,
tiña costume en cantar
aló pola mañanciña,
con esta miña gaitiña
ás nenas hei de enganar.


V) Cando vos oio tocar,
campaniñas, campaniñas,
sin querer torno a chorar.

Cando de lonxe vos oio
penso que por min chamades
e das entrañas me doio.


VI) Velaí ven, velaí ven avantando
comaros e corgas, e vales, e cerros.
¡Vinde vela, mociños e mozas!
¡Saludaina, rapaces e vellos!
Por onde ela pasa
fecunda os terreos,
espértanse os homes,
frolecen os eidos.

VII)
Cando eu me atopare
de donos liberto
i o pan non me quiten
trabucos e préstemos,
e como os do abade
frorezan meus eidos,
chegado habrá estonces
o maio que eu quero.

¿Queredes castañas
dos meus castiñeiros?...
Cantádeme un maio
sin bruxas nin demos;
un maio sin segas,
usuras nin preitos,
sin quintas, nin portas,
nin foros, nin cregos.


VIII) Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Vendéronlle o carro
i as leiras que tiña;
deixárono sóio
coa roupa vestida.
"María, eu son mozo,
pedir non me é dado;
eu vou polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i á Habana me vou...
¡Adiós, adiós, prendas
do meu corazón!"


IX) Ó pé do castro verde,
ben os mira ó pasar;
quen masa escura e informe,
axuntados están,
e na nativa costa,
os escuita fungar:
Parécelle que soan,
intrépido compás,
cuida que do combate,
murmuran o siñal;
en escadron formados,
cal gente de Breogán,
en falange de ferro ben tecida,
que s'aprest' a luitar.

X) Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madalena na Pasión.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-06-2014 05:25
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal