galnarciso



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Imos comezar cun romance o de DON GAIFEROS
Que é un romance?

Unha fórmula de poesía de carácter tradicional, habitual en certos cantos de transmisión oral que presenta un número de versos octosilábicos indeterminado e con rima asonante nos versos pares.

Quen cantaba os romances en feiras e rúas?

Era costume que os cegos cantasen para gañarse a vida romances e acontecidos acompañados con algún instrumento (zanfona, violín) e interpretando melodías de corte tradicional.

O romance aínda que está en verso realmente conta unha historia, é dicir, ten elementos claramente narrativos cos seus personaxes, nun espazo e nun tempo, mesmo pode haber diálogos entre os personaxes.

Escoitaremos un romance dos máis antigos que se conservan en Galicia. está cantado por un home que investigou a fondo este tipo de música que cantaban os cegos. O romance é o de Don Gaiferos de Mormaltán un peregrín que viña dende Francia a Compostela e se estades atentos a historia seberedes o que lle pasou:



ROMANCE DE DON GAIFEROS DE MORMALTÁN

I onde vai aquil romeiro, meu romeiro a donde irá,
camiño de Compostela, non sei se alí chegará.
Os pés leva cheos de sangue, xa non pode máis andar,
malpocado, probe vello, non sei se alí chegará.
Ten longas e brancas barbas, ollos de doce mirar,
ollos gazos leonados, verdes como a auga do mar.
-I onde ides meu romeiro, onde queredes chegar?
Camiño de Compostela donde teño o meu fogar.
-Compostela é miña terra, deixeina sete anos hai,
relucinte en sete soles, brilante como un altar.
-Cóllase a min meu velliño, vamos xuntos camiñar,
eu son trobeiro das trobas da Virxe de Bonaval.
-I eu chámome don Gaiferos, Gaiferos de Mormaltán,
se agora non teño forzas, meu Santiago mas dará.
Chegaron a Compostela, foron á Catedral,
Ai, desta maneira falou Gaiferos de Mormaltán:
-Gracias meu señor Santiago, aos vosos pés me tes xa,
si queres tirarme a vida, pódesma señor tirar,
porque morrerei contento nesta santa Catedral.
E o vello das brancas barbas caíu tendido no chan,
Pechou os seus ollos verdes, verdes como a auga do mar.
O bispo que esto oíu, alí o mandou enterrar
E así morreu señores, Gaiferos de Mormaltán.
Iste é un dos moito miragres que Santiago Apóstol fai



Deixamos aquí unha versión moderna do grupo Luar na Lubre.



Comentarios (0) - Categoría: HISTORIA DA LINGUA - Publicado o 18-09-2014 08:20
# Ligazón permanente a este artigo
OS TEMPOS SON CHEGADOS?
Comeza o curso e imos traballar con "sentidiño".



Bando

Prohíbese, por orde da Alcaldía,
que medren porque si
as rosas do xardín municipal.
Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia para voar.
Prohíbeselle á lúa
andar ceiba de noite polo ceo.
A lúa é unha tola que anda espida
dando mal exemplo ás nenas castas
e aos fillos de familia.
Pagarán trabucos os poetas.
Prohíbese soñar de 10 a 11.
Prohíbese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai seca
para que non fiquen baldeiros os pantanos.
Un só se pode emocionar
os Xoves e Domingos
cando toca a Banda do Concello no quiosco.
Están fóra de Lei
as estrelas, a Primavera,
as flores e os paxaros.
Dáse este bando en tal e cal
para que se cumpra
de orde do Alcalde.
Carimbado, firmado e rubricado.


Manuel María, Documentos persoais

A que momento da nosa historia e circunstancias pensas que se están a referir estes versos?

O poeta utiliza a ironía como recurso esencial á hora de poder realizar unha crítica de que cousas?

Intenta elaborar ti un bando semellante cunha crítica dalgún aspecto da sociedade na que vivimos que non te guste. Logo fíxate nesta adaptación dun grupo A Quenlla:

Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 16-09-2014 06:38
# Ligazón permanente a este artigo
PARA SETEMBRO
Deixamos a seguir unha proba modelo da 3ª avaliación:

1- Opción A) Compara a poética de Rosalía coa de Pondal e Curros./Opción B) Explica a EVOLUCIÓN DO GALEGUISMO XIX ata 1936.
2- O mundo poético de Pondal: Poesía cívica e lírica.
3- A Rosalía de “Cantares Gallegos” (temáticas e estrutura do libro)
4- Follas Novas estrutura, temáticas e estilo.
5- O mundo poético de Curros Enríquez. (Temáticas e estilo).
6- X. M. Díaz Castro: Vida e obra.
7- Localiza nos seguintes poemas trazos de estilo que permitan identificar ao autor e a obra á que pertencen:

I)
Un paso adiante e outro atrás, Galiza,
e a tea dos teus soños non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
e en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!,
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante e outro atrás, Galiza!

II) Nobre e armoniosa,
fala de Breogán,
fala boa de fortes
e grandes sin rival.
Ti nos eidos da Celtia
e co tempo serás
un lábaro sagrado
que ao trunfo guiara.
Fala nobre armoniosa,
fala de Breogán!
Seras épica tuba
e forte sin rival que chamarás
os fillos que aló do Miño están.
Os bos fillos o Luso,
apartados irmáns,
cos robustos acentos
grandes os chamarás
!Verbo do gran Camoens,
fala de Breogán!


III) Castellanos de Castilla,
tratade ben ós galegos;
cando van, van como rosas;
cando vén, vén como negros.


IV) Un repoludo gaiteiro
de pano sedán vestido,
como un príncipe cumprido,
cariñoso e falangueiro,
entre os mozos o primeiro
e nas cidades sen par,
tiña costume en cantar
aló pola mañanciña,
con esta miña gaitiña
ás nenas hei de enganar.


V) Cando vos oio tocar,
campaniñas, campaniñas,
sin querer torno a chorar.

Cando de lonxe vos oio
penso que por min chamades
e das entrañas me doio.


VI) Velaí ven, velaí ven avantando
comaros e corgas, e vales, e cerros.
¡Vinde vela, mociños e mozas!
¡Saludaina, rapaces e vellos!
Por onde ela pasa
fecunda os terreos,
espértanse os homes,
frolecen os eidos.

VII)
Cando eu me atopare
de donos liberto
i o pan non me quiten
trabucos e préstemos,
e como os do abade
frorezan meus eidos,
chegado habrá estonces
o maio que eu quero.

¿Queredes castañas
dos meus castiñeiros?...
Cantádeme un maio
sin bruxas nin demos;
un maio sin segas,
usuras nin preitos,
sin quintas, nin portas,
nin foros, nin cregos.


VIII) Vendéronlle os bois,
vendéronlle as vacas,
o pote do caldo
i a manta da cama.
Vendéronlle o carro
i as leiras que tiña;
deixárono sóio
coa roupa vestida.
"María, eu son mozo,
pedir non me é dado;
eu vou polo mundo
pra ver de ganalo.
Galicia está probe,
i á Habana me vou...
¡Adiós, adiós, prendas
do meu corazón!"


IX) Ó pé do castro verde,
ben os mira ó pasar;
quen masa escura e informe,
axuntados están,
e na nativa costa,
os escuita fungar:
Parécelle que soan,
intrépido compás,
cuida que do combate,
murmuran o siñal;
en escadron formados,
cal gente de Breogán,
en falange de ferro ben tecida,
que s'aprest' a luitar.

X) Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que eu día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madalena na Pasión.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-06-2014 05:25
# Ligazón permanente a este artigo
A Penélope de Díaz Castro


Imos realizar un comentario en profundidade do poema máis cioñecido deste autor non sen antes botar unha ollada a biografía e a obra de Díaz Castro a través desta Exposición.



A primeira vez que se publicou este poema de Penélope de Díaz Castro foi en Alba, a revista de poesía da posguerra que dirixía o tamén poeta Ramón González-Alegre. Foi no ano 1952. Unha versión do poema que logo depurará, actualizando a ortografía, o propio poeta na edición que se fixo de Nimbos no ano 89, e quedando así:

PENÉLOPE

Un paso adiante e outro atrás, Galiza,
e a tea dos teus soños non se move.
A espranza nos teus ollos se esperguiza.
Aran os bois e chove.

Un bruar de navíos moi lonxanos
che estrolla o sono mol coma unha uva.
Pro tí envólveste en sabas de mil anos,
e en sonos volves a escoitar a chuva.

Traguerán os camiños algún día
a xente que levaron. Deus é o mesmo.
Suco vai, suco vén, Xesús María!,
e toda a cousa ha de pagar seu desmo.

Desorballando os prados coma sono,
o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
Vaise enterrando, suco a suco, o Outono.
Un paso adiante e outro atrás, Galiza!


Xosé María Díaz Castro, Nimbos


Reparemos agora no léxico do poema

Reparemos agora nos dous carteis da Exposición antes citada que se lle dedican ao único libro de poemas en galego editado por Díaz Castro en vida. Sobre Nimbos, faise unha referencia á complexidade da estrutura e estilo da obra, ademais das temáticas da mesma, información que nos pode axudar para abordar ese comentario que queremos realizar. O poema Penélope está incluído no grupo de catro poemas que aparecen baixo epígrafe xeral da ESPRANZA. Penélope é o segundo, xusto despois destoutro poema:

TERRA SUCADA

Terra sucada, poema
de cen versos, na outonía!
Orballa na cal, no escuro
camiño de tantas vidas...

Ferve o grao, pulo enterrado
da espranza, nena dormida.
Terra do ceo arrincada!

Chora a terra desterrada,
terra arada, nai perdida.


Comentarios (0) - Categoría: DÍAS DAS LETRAS - Publicado o 15-05-2014 06:46
# Ligazón permanente a este artigo
DÍAZ CASTRO
No ano 2014 dedícase o Día das Letras a un poeta de Guitiriz chamada Xosé María Díaz Castro. Despois de visitar a súa Exposición situada na Biblioteca de Secundaria, e de realizar unha breve a proximación a súa vida e a súa obra realizaremos un comentario na aula do seu poema máis coñecido.

Para contribuír ao este tema específico que cada ano traballamos na Semana das Letras seleccionamos unha serie de enlaces que podes consultar para saber máis sobre este poeta da posguerra, autor de Nimbos.





Un poeta que este ano recibe homenaxes tan fermosos coma este:

Comentarios (0) - Categoría: DÍAS DAS LETRAS - Publicado o 14-05-2014 06:53
# Ligazón permanente a este artigo
A miña Rosalía
Trátase dunha proposta de traballo persoal de coñecemento, estudo, lectura, análise e comentario da vida e da obra de Rosalía de Castro. Procurando saber que me transmite a min Rosalía.O carácter persoal debe quedar patente na totalidade do traballo porque o obxectivo é realizar un achegamento propio á figura de Rosalía como alumno/a de bacharelato no que se inclúa un coñecemento dos datos máis relevantes da biografía, afondando no posible naqueles aspectos que máis nos chamen á atención. Descubrir como era en realidade Rosalía resulta por veces complexo porque non deixa de ser un mito, podemos caer na mitificación ou nos erros que se teñen sinalado recentemente sobre as diversas visións da autora segundo a época. Por exemplo, a deformación da súa ideoloxía, mesmo do carácter de Rosalía e das súas intencións poéticas que se intentaba trasladar durante o Franquismo nos libros de textos e publicacións realizadas resulta hoxe en día algo bastante evidente. Pero non deixa de haber diversos enfoques á hora de xulgar unha vida e unha obra que nunca poderán cinguirse a unha lectura única, e aínda que se dean comentarios dos seus estudosos unánimes acerca de diversos aspectos da unha ou da outra, Rosalía segue sorprendéndonos polo vigor e relecturas que é capaz de provocar con cada tempo. Unha boa mostra do que dicimos é o número considerable de publicacións, investigacións e comentarios que xerou a recente celebración do 150 aniversario da edición dos Cantares gallegos.

O traballo deberá conter os seguintes apartados:

Título que reflicta e transmita esa nosa visión persoal do mundo rosaliano.

A miña reflexión sobre a vida de Rosalía, o seu carácter e ideoloxía: conceptos que deben aparecer serán ademais dos espazos e as persoas que deixaron a súa pegada na autora ( a súa nai o seu pai, a súa tía paterna, Padrón, Compostela, Aurelio Aguirre, Pondal, Murguía, os fillos de Rosalía ... tradición, oralidade, independencia, feminismo, saudade, visión de Galicia e dos galegos, da nosa lingua...

Hai aspectos que tamén deberían aparecer de xeito ineludible, antes ou despois da nosa reflexión tras ler os dous prólogos o dos Cantares e o de Follas Novas. A partir deles tocaremos a relación de Rosalía coa literatura e/ou coas mulleres literatas. Unha reflexión sobre a orixinalidade ou peculiaridade do seu discurso literario tendo en conta o contexto no que se produce e os distintos traballos e visións que a crítica literaria veu realizando sobre estas obras.

Outro elemento esencial do traballo é a lectura e selección de poemas a recomendar co seu imprescindible comentario a modo de xustificación da elección feita. Os 10 poemas de Cantares que eu escollería, os 10 de Follas novas e un par de comentarios en profundidade de dous deses poemas seleccionados. A selección debe cumprir varios requisitos, incluír temáticas variadas,as máis representativas dos dous libros e encher as espectativas propias que cada quen procure no seu traballo.

Que dirías da prosa de Rosalía?

Finalmente, unha síntese da visión que tiñamos e da temos de Rosalía ao concluír o traballo.

Prazo de entrega en formato dixital ou papel: 7 de maio.

Recomendamos a visualización dun documental sobre Rosalía e a consulta dalgún dos seguintes libros ou enlaces:

- Rosalía de Castro: Cantares Gallegos Edición de Anxo Angueira (Xerais)2013.
- Cantares gallegos, hoxe: Unha lectura actualizada de Rosalía de Castro de Pilar García Negro (Alvarellos, 2013)

- Cartas de Rosalía online

- Fundación Rosalía

- Manuscritos inéditos de Rosalía
Comentarios (0) - Categoría: ROSALÍA - Publicado o 10-04-2014 06:10
# Ligazón permanente a este artigo
DE SARMIENTO A XOÁN MANUEL PINTOS
CAUSAS QUE PROVOCAN O REXURDIMENTO

O Rexurdimento foi consecuencia dunha serie de factores que se van dar no século XIX en Galicia:

- A influencia dos Ilustrados, especialmente Sarmiento e os seus escritos na defensa do galego, mesmo ao crear un modelo de literatura contemporánea coas súas 1200 coplas.
- A repercusión da Guerra da Independencia que vai provocar unha firme conciencia de pobo que precisaba o autogoberno.
- A difusión dos postulados políticos do liberalismo,fronte ao absolutismo centralista, descentralización e defensa das peculiaridades de Galicia.
- As ideas do romanticismo movemento que se estende por toda Europa exaltando a liberdade e as culturas autóctonas.

Temos que ter en conta que o ambiente intelectual de Galicia eclosiona co Provincialismo políticamente falando, pero como consecuencia da represión exercida (os mártires de Carral 1846) produciuse un desprazamento das reivindicacións cara ao terreo da cultura e da literatura que contribuirá á maduración do movemento literario que denominamos o Rexurdimento.

OS CHAMADOS PRECURSORES
Aínda que hoxe podemos considerar a Sarmiento como o primeiro dos Precursores, este termo acuñado por Manuel Murguía relacionase con aqueles escritores do século XIX anteriores ao Rexurdimento e foron uns dos primeiros que fixeron grandes progresos na dignificación de Galicia, dos galegos e da lingua galega. Estes precursores nacen de dous movementos político-sociais da época, que son o Provincialismo e o Rexionalismo.
O Provincialismo foi un movemento político e cultural que xurdiu en Galicia arredor do 1840 e constituíu un dos antecedentes para os grupos políticos e culturais do galego que terían lugar no século XX.
Este movemento naceu principalmente en Santiago de Compostela grazas aos estudantes desta cidade. Xurdiu como consecuencia do ambiente político da época, para defender os intereses dos galegos e para dignificar Galicia do desprestixio que tiña. De feito, debe o seu nome á oposición por parte dos provincialistas á división de Galicia en provincias, de forma incoherente, pola administración en 1833. O Provincialismo pretendía que se vise Galicia como unha soa provincia e fose chamada como era no pasado, como Reino de Galicia.
A este primeiro movemento que se divide en dous períodos (o primeiro de 1840 ata 1846, que tivo moita actividade política e literaria e o segundo desde 1854, que sobre todo tivo actividade literaria) pertencen numerosos precursores, que publicaban as súas obras en xornais e facían poemas e concursos ou grupos de intelectuais a favor da lingua galega. Os principais precursores desta época son:
-Francisco Añón: Foi poeta e tratou temas como os costumes galegos (como a obra ``Alma en pena´´) ou a morriña e o amor por Galicia, póndoa como un lugar idílico cunha lingua idílica, intentando borrar así os antigos prexuízos que tiñan os estranxeiros sobre Galicia (como en ``Recordos da infanza´´). Ademais fomentou a lingua galega a través de xornais nos que participou activamente como no El Idólatra de Galicia. Serviu como referencia para autores do Rexurdimento como Curros, que o representa nunha das súas obras (O divino sainete).
-Antonio Neira: Foi basicamente xornalista, e fixo un gran traballo para promover o uso do galego mediante os xornais nos que participou activamente, como, por exemplo, en El recreo compostelano, La Situación de Galicia, ou El Idólatra de Galicia.

-Antolín Faraldo: Foi escritor galego e xornalista no xornal de El Recreo Compostelano. Realizou, sobre todo, unha grande activdade política, incitando aos mozos galegos a que se deran conta da mala situación na que vivía Galicia e mediante as súas obras alentaba os levantamentos provincialistas.

O precursor máis importante da época do Provincialismo e dos que virían máis tarde co Rexionalismo foi Xoán Manuel Pintos (Pontevedra 1811-Vigo, 1876). Pintos, escritor, poeta e lexicógrafo, estudou filosofía na Coruña, fixo a carreira de dereito en Santiago de Compostela (1829-1835), exerceu como avogado na Coruña (1837-1840), foi xuíz en Cambados e Pontevedra (1840-1844) e rexistrador da propiedade en Vigo (1862).
Casou en 1841 con Serafina Amando, coa que tería catorce fillos. Sabía tocar o violín e participou na Real Academia Galega en 1906. Pertenceu ao segundo grupo provincialista e defendeu a lingua e cultura galega e aos galegos mediante as súas obras poéticas e literatura.

PINTOS EDITOR DE SARMIENTO E POETA

A obra de Sarmiento era coñecida nos ambientes intelectuais de Galicia, pero sería Pintos quen en 1859 prepara unha edición e publica o Coloquio das 1200 coplas de Sarmiento, instaurado así como modelo literario a seguir polo poetas da época como o propio Pintos, Morales e Rosalía.

Foi o primeiro poeta importante do Rexurdimento, ou se se prefire, do Prerrexurdimento. As súas obras reflicten o seu estudo para a recuperación do galego e a súa preocupación pola eliminación dos defectos que puidese haber no galego, escribindo así, con dozura, sonoridade e sen defectos. Tamén, en moitas das súas obras, podemos ver como incita aos galegos ao uso da lingua propia de maneira correcta.


Esta preocupación pola normativización da lingua, vémola na súa obra Breve diccionario gallego, escrito por un tamborileiro para facilitar a comprensión de A Gaita Gallega, de feito axudou á Real Academia Galega co seu Glosario.
A maioría dos seus poemas e dalgunhas das súas obras foron publicadas en xornais ou revistas como no xornal pontevedrés El Circulador.
A súa obra máis importante e coa que se centrou máis na lingua galega foi A Gaita Gallega, publicada en 1853 e da que xa se publicaran algunhas partes no xornal pontevedrés Los Misterios de Pontevedra. Os personaxes fundamentais desta obra son Cristus que é un gaiteiro galego que fala da súa lingua e dos seus costumes galegos e Pedro Luces, tamborilero non galego que é o destinatario do contado por Cristus. Este, vaille ensinando que o galego non é una mala lingua e vaille desmentindo os prexuízos que teñen os casteláns sobre os galegos. Nesta obra, Pintos defende notablemente a nosa lingua e dignifícaa, combatendo os prexuízos sobre ela dos pasados séculos escuros. Esta obra servirá de referencia para moitos autores do Rexurdimento xa que é unha das primeiras grandes obras que defenden o uso da lingua galega e a Galicia.
Ademais destas obras Pintos escribiu outras vinte composicións poéticas e, antes de morrer estaba escribindo unha ao xa defunto Vesteiro Torres, que fundara en Madrid a agrupación Galicia Literaria.
Máis tarde, Pintos será un escritor de referencia non só para os poetas do Rexurdimento, senón tamén para os posteriores, polo seu labor na defensa da lingua galega. Un exemplo deste respecto que sentirán por el os escritores do Rexurdimento pódese observar na obra de Curros Enríquez O divino sainete, na que fai referencia, ademais de a outros autores do Provincialismo como é Añón [interpreta nesta obra un dos papeis de protagonista] a Pintos que tamén aparecerá nesta obra.

Volvendo ao resto dos precursores, cabe destacar aos dous últimos máis importantes, pertencentes xa ao Rexionalismo: Alfredo Brañas e Manuel Murguía.
-Alfredo Brañas foi un escritor do Rexionalismo, que fixo numerosos estudos sobre a sociedade e lingua galega. Defendía que a tradición e a sociedade galega non merecían o esquecemento no que estaban e incitaba a que se seguise loitando polo galego.
-Manuel Murguía (marido de Rosalía) foi un escritor, poeta e xornalista do Rexionalismo que estivo en contacto con moitos dos outros precursores. Entre as súas obras destacan algunhas como Historia de Galicia. Tampouco debemos esquecer o seu labor animando á súa muller Rosalía para que escribise en galego. Foi un dos intelectuais que máis traballou polo galego e por Galicia.

Todos estes Precursores anteriormente nomeados, incluído Pintos, realizaron un gran labor de dignificación da nosa lingua e da nosa cultura. Fomentaron o uso da lingua galega entre os galegos, trataron de dignificala demostrando que non era un dialecto, como se pensaba, e que tamén valía para escribir literatura. Grazas a eles foron posibles os grandes movementos literarios, socias e políticos como o Rexurdimento ou o nacionalismo galego, porque estes personaxes, mediante diferentes métodos (revistas, poemas, novelas, conferencias…) intentaron e conseguiron fomentar a nosa lingua e que os nosos costumes non se perdesen e, sobre todo, prepararon o camiño para o avance dos que viñeron despois deles.
Comentarios (0) - Categoría: OS PRECURSORES - Publicado o 04-04-2014 07:05
# Ligazón permanente a este artigo
De onde saíron certos tópicos sobre o galego:
Los gallegos vinieron al mundo para descanso de los animales" (Tirso de Molina)

, "Bien es que seas gallega/ Como sardina arencada…/ Y tienes tan grande gala/ En el mal, que no se iguala/ Ninguna en tus malas tretas" (Jaime Orts 1594)

"Hay gallega, rolliza como un nabo/ entre puerca y mujer, que baja al río/ y lava más gualdrapas que un esclavo/ cantando como un carro en el estío" (Lope de Vega)


Estamos indagando de onde xorden os tópicos que os galegos e o galego tivo e aínda ten para moitos galegos ou casteláns...







Na rede podemos atopar máis textos semellantes dos clásicos da Literatura castelá:

ou tamén aquí e dun xeito máis completo e detallado no PDF Galicia y los gallegos en la literatura del siglo de oro
Comentarios (0) - Categoría: HISTORIA DA LINGUA - Publicado o 03-04-2014 08:29
# Ligazón permanente a este artigo
MANUEL ÁLVAREZ TORNEIRO: O Soño
Comezabamos o curso falando da sensibilidade como esoutra mirada posible. O poeta que traemos entre marzo e abril deixou escrito así o seu soño no derradeiro poema do seu último e galardoado poemario:

O SOÑO
Viaxa nese tren que cruza os días.

A el subiu un home co fulgor dunha rosa,
unha calma inmadura,
certa sabedoría que non dá para glorias
e un proxecto radiante: ser feliz.

Leva un soño trazado como un río,
soña con ese soño,
cerra os ollos e goza
toda unha vida que non vai vivir,
ese futuro: campo de vislumbres.

Pensa como será a primavera,
que viño afervoado vivirá nas palabras,
que resposta confortará,
que esquecemento.

El, o asombrado un día,
alzado en monumento de memoria,
oíndose en voz baixa.

Qué deus será máis deus, quizais máis home
onde o home só quixo ser humano.

Ese home que de nada se despide.

O que,ás veces, desexa
que esa viaxe non remate nunca.


MANUEL ÁLVAREZ TORNEIRO
Os ángulos da brasa
Comentarios (0) - Categoría: POETAS E POEMAS - Publicado o 27-03-2014 21:36
# Ligazón permanente a este artigo
27 de marzo Día mundial doTeatro
Todos os anos hai unha declaración con motivo desta xornada mundial do teatro, este ano é unha declaración dun home de teatro sudafricano: Brett Bailey.

Imos ver como funciona o teatro: Ese xénero literario que xera polo seu contido: un conflito que se traslada ao público sobre un escenario baixo a forma dun diálogo de personaxes:

Vexamos un exemplo:



Cuestións:
1- Cales son os personaxes que interveñen nesta trama?
2-Describe brevemente como son.
3- En que lugar e en que tempo se atopan?
4- Cal é o conflito que xorde entre eles?
5- Ao se tratar dun resumo dunha representación o final queda aberto, cal cres que será o final da historia? Sera comedia ou traxedia?
Comentarios (0) - Categoría: TEATRO EN GALEGO - Publicado o 27-03-2014 07:32
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal