galnarciso



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

OS TEMPOS SON CHEGADOS?
Comeza o curso e imos traballar con "sentidiño".



Bando

Prohíbese, por orde da Alcaldía,
que medren porque si
as rosas do xardín municipal.
Dende agora as pombas teñen
que pedir licencia para voar.
Prohíbeselle á lúa
andar ceiba de noite polo ceo.
A lúa é unha tola que anda espida
dando mal exemplo ás nenas castas
e aos fillos de familia.
Pagarán trabucos os poetas.
Prohíbese soñar de 10 a 11.
Prohíbese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai seca
para que non fiquen baldeiros os pantanos.
Un só se pode emocionar
os Xoves e Domingos
cando toca a Banda do Concello no quiosco.
Están fóra de Lei
as estrelas, a Primavera,
as flores e os paxaros.
Dáse este bando en tal e cal
para que se cumpra
de orde do Alcalde.
Carimbado, firmado e rubricado.


Manuel María, Documentos persoais

A que momento da nosa historia e circunstancias pensas que se están a referir estes versos?

O poeta utiliza a ironía como recurso esencial á hora de poder realizar unha crítica de que cousas?

Intenta elaborar ti un bando semellante cunha crítica dalgún aspecto da sociedade na que vivimos que non te guste. Logo fíxate nesta adaptación dun grupo A Quenlla:

Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 16-09-2014 06:38
# Ligazón permanente a este artigo
DO MITO AO POEMA, DA PALABRA Á SOCIEDADE

Que relación terá Breogán con Irlanda?

Será verdade que Ith fixo unha viaxe de conquista cara o Norte?
Procura algo máis de información, por exemplo na Galipedia, para facer logo unha pequena redacción coas túas conclusións sobre a relación entre o mito de Breogán e Irlanda que é como falar da relación que pode que haxa de vello entre Galicia e Irlanda.

Viaxemos soñadores dende o mito que parte dunha torre, no fogar de Breogán, ata un soño e logo percorramos da mao dos poetas do ESPERTAR, da alborada da nosa cultura, un camiño cara un rico porvir, na procura dunha Terra liberada dun sono que semella un duro inverno. Procuremos un canto á primavera para Galicia e lembremos que ese soño de nos abrir camiños no mundo é posible por obra e graza do noso idioma, saibamos do dereito a pensarmos como pobo e reclamemos o dereito á ser libres, superando atrancos que non impiden soños de irmandade. Descubramos que Galicia sen nosoutros é ben pequena e que pode ser outra cousa, envolvéndose en sabas de mil anos, na fala e en nós teremos que atopala, a porta que é a nosa patria, agárdanos. Sabemos xa que o pobo que ame o bon poema será quen de beber nos soños coas palabras e recuperar os camiños,
pórlle nome ó labirinto,
navegalo.

Galicia é unha terra de torres, de mar e de soños.

ACTIVIDADES

Despois de traballar cos versos dos nosos autores esa mirada sensible cara Galicia, lembrando os versos de Ana Romaní cres que a invitación que ela fai ten algo que ver coa que fan outros poetas? Argumenta a resposta.

O LÉXICO DA SENSIBILIDADE POLA TERRA

1-Non é o mesmo sono que soño, explica en que consiste a diferenza.

2- Significan o mesmo senso e sentimento? Procura unha definición destas palabras e un sinónimo para cadasúa palabra que pertenzan á mesma familia léxica.

3- Busca nun dicionario as distintas acepcións da palabra sensibilidade.

4- Completa as seguintes oracións cas palabras do campo semántico dos sentimentos:

É unha persoa moi.......... non soporta a visión do sangue.
A ............. está a flor de pel. Non soporta un chío.
Cando saíu á rúa ........... como a lentura da noite pousaba sobre a pel.
Con dozura............ a testa do animal transmitíndolle tranquilidade.
Ao lonxe.............. un grupo de rapaces que camiñaban cara nós.
A ................ das persoas que conforman unha nación baséase en compartir unha mesma historia, unha cultura e un idioma.
A rapaciña........... con desconsolo pola perda dunha persoa querida.
............. con pracer os últimos pasteis que estaban enriba da mesa.

5- Asociar a seguinte listaxe de verbos a cadanseu sentido (olfacto, gusto, vista, tacto, oído.
xantar, uliscar, enxergar, apalpar, chiar, cantaruxar, beliscar, axexar, catar, cheirar, ventar, ollar, rañar, relatar, bisbar, acariñar, ver, mirar, palpitar, roncar, saloucar, latexar, impar.

6- Relaciona en dúas columnas os seguintes sinónimos: A) asoar, pular, rosmar, impar, apalpar, catar, observar
B) axexar, degustar, tentar, saloucar, roñar, saltar, fungar.

7- Explica as seguintes expresións e escribe unha oración usándoas:
- Cos cinco sentidos:
- Sentido común:
- Trocar o sentido:
- Andar con sentidiño:
- Sentir a Terra:
- Ser propio de...:
- do país:
- da Terra:
- O noso, -a

8- Investiga a que lugares pertencen cada unha das bandeiras da fotografía.

9- Que sinónimos de redenzón e de aurora podes atopar entre as palabras dos poetas traballados nesta unidade cero?
Que significaba rico porvir?
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 25-09-2013 00:43
# Ligazón permanente a este artigo
Comezamos o Curso 2013-14
Comezamos o curso esta vez nunha nova etapa, a do bacharelato, co que a perspectiva do valor da educación é ben distinto, vai tomando altura e iso ten por forza que reverter na propia transcendencia e importancia que para todos/as os que o cursades ten este ano e o seu aproveitamento didáctico.

Adaptamos o lema do curso á nosa materia:

Esperta do teu sono, fogar de Breogán! ese é o título tirado do himno galego, dous versos de Eduardo Pondal que servirán como punto de arranque dunha nova mirada cara Galicia, esta xa máis adulta, máis formada por saber que asumimos da nosa personalidade coma galegos. Achegarse con sensibilidade a nosa Cultura e a Lingua da nosa Terra será un dos obxectivos centrais deste curso.

Outra mirada sobre Galicia é posible, Pondal invita aos galegos a realizar ese exercicio de sensibilidade cara a nosa Terra. Botaremos man deste e doutros versos para observar galicia con ollos distintos e atentos...

pero antes de seguir leamos este texto adaptado dun autor marinense, Silvestre Gómez Xurxo, sobre:
BREOGÁN e o seu fillo ITH

"É unha tarde fría e clara de inverno. Os ventos do norte que sopran estes días non teñen auga para formaren nubes. Son aires duros que cuartean a pel e queiman os campos. Son aires de xeadas e lobos famentos ouleando na noite. Non é o tempo máis amante, pero Ith vai coma cada tarde á illa e sobe ata o campo da torre. Hoxe vai só. No fondo, é como prefire ir.

Os demais quedaban arredor dunha boa larada, sentados xerarquicamente de vellos a mozos, pois ese era o costume que se seguía de vello, polo respecto e o cariño que se sentía polos maiores.
A caída da tarde nos días de inverno é a hora da fantasía, das palabras graves e das algareiras ó ao agarimo lume. Nesas horas tamén se aprenden as historias que manteñen viva a memoria colectiva do pobo. E así pasan xeración tras xeración formando parte do orgullo de todos e cada un.

A illa da torre está case pegada á aldea, de feito, só é illa a medias, dependendo da marea. Co devalo, ábrese unha lingua clara de area que une a illa á terra; coa chea, vese unha illa ben formada. Desta vez, a marea está baixa e Ith fai a pé o camiño da illa. Ama ese camiño e gústalle sentilo directamente baixo os pés. Coñéceo tan ben que anda treitos cos ollos pechado e sabe, polas sensacións do tacto e do olfacto, o lugar xusto en que está en cada momento.

Para Ith, o campo da torre abre todos os mundos, porque el sabe ben que o mar é o grande camiño que sempre se pisa por primeira vez e que leva a todas partes, ás coñecidas e ás que están por coñecer. Por algo é fillo do sabio e valoroso Breogán, que chegou polo mar a estas terras para darlles nome e fillos que as poboasen. Quizais o seu destino sexa ese: botarse ao mar e atopar novas terras para poboalas e darlles nome.

Ith é un soñador. A aldea e as súas terras forman un mundo importante, pero pequeno de máis para os seus soños. El precisa mirar alto e lonxe para respirar fondo e atopar aire abondo que encha o seu peito afouto e baril.

Os ollos de Ith pérdense outra volta na auga seguindo trazado dos seus soños e avanzan cara o norte, antes de que se consuma totalmente a luz do sol. O seu corazón bate coa forza do presentimento. E CANDO SE ATOPA DE FRONTE Ó NORTE, NON PODE ACREDITAR NO QUE VEN OS SEUS OLLOS. Aló nos confíns, perdida no horizonte, onde só alcanzan os ollos máis agudos e ilusos, porque non é doado diferenciar entre o que se ve e o que se desexa ver, está a luz da terra tanto tempo presentida. Na hora do luscofusco xorde un resplandor que se espella nas augas do océano. Ith refrega os ollos e contén o ánimo. Volve mirar. Aquela é a terra que o chama, que dende rapaz o estivo levando cada tarde ao alto do campo da torre. Permaneceu mirándoa ata que aquela luz se sumiu apagada pola forza da lúa chea. Unha terra que el sabía fermosa e farturenta, a onde levaría a súa estirpe a vivir en paz e prosperidade. A vida dun home, aínda a dun soñador, contida en poucas palabras: torre, terra, mar, soño.”


Repara no léxico e se non coñeces esta palabras búscaas: larada,algareiras, xerarquicamente, devalo,afouto, baril, iluso, luscofusco, doado,...

COMPRENSIÓN: Quen era Breogán? Nacera naquelas terras nas que vivía? Que decidira construír?

En que tempo cres que viven os personaxes deste relato?

Quen era Ith? Que facía cada tarde? que lle ocorre?

Cal era o seu soño?

A sensibilidade de Ith como aparece expresada no texto?

Xogando coas palabras:
-“onde di o trazado dos seus soños“ podería dicirse "o ronsel dos seus soños"?

- Onde di na hora do luscofusco, podería dicirse: na hora do .......

Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 17-09-2013 22:53
# Ligazón permanente a este artigo
A IMPORTANCIA DAS PALABrAS
As palabras son fenómeno de comunicación, pero tamén de saber porque sen elas non temos memoria. O poeta dixo: "Somos o que lembramos". Podemos dicir tamén que a palabra é un instrumento da identidade. Coa palabra facémonos seres humanos:


Algúns homes -galegos tamén- andan a falaren dun idioma universal, único para toda a nosa especie. Son os mesmos que buscan a perfección baixando pola escada zoolóxica, deica sentiren envexa das formigas e das abellas. Son os mesmos que perderon o anceio de chegaren a ser deuses, e renegan das inquedanzas que produce a sabedoría. Son os mesmos que consideran o mito da Torre de Babel como un castigo, e renegan da vida ascendente. Mais eu dígolles que a variedade de idiomas, coa súa variedade de culturas, é o signo distintivo da nosa especie, o que nos fai superiores aos animais. Velaí vai a demostración: Un can de Turquía ouvea igual que un can de Dinamarca; un cabalo das pampas arxentinas rincha igual que un cabalo de Bretaña. ¿E sabedes por que? Porque os pobres animais aínda están no idioma universal.

CASTELAO, Sempre en Galiza



Ademais a palabra, a fala, a lingua ofrécenos unha personalidade, lévanos a falar da Terra con maiúscula e que lle deamos á vez pronomes como "miña" ou " nosa", se cadra sendo por iso máis universais á vez de verdadeiros. Só sendo orixinais poderemos evitar ser unha simple copia:


A nosa lingua é o camiño de ouro da nosa redención e do noso progreso: sen a lingua morreremos como pobo, e nada significaremos endexamais na cultura universal. Se o galego quere ser máis que habitante dun territorio, se arela ser un factor de universalidade e de cosmopolitismo, soamente co emprego da lingua propia, obra da natureza, poderá selo. Arrenegando da lingua terá que avergoñarse sempre de si mesmo. Creando valores na lingua propia, axiña seremos universais…
Eses que viven de costas ás orixes dificilmente poderán redimirse da servidume do mimetismo. ¿Qué cousa máis orixinal que a lingua dun pobo, xerada por accións e reaccións seculares entre o home e a Natureza, para facelo diverso no universo? (...)



ANTÓN VILAR PONTE, Pensamento e Sementeira


Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 24-09-2012 00:07
# Ligazón permanente a este artigo
VIVIMOS COMO GALEGOS?
Este curso imos reflexionar sobre a vida, e que vivimos na terra afirmando que somos de algures.

Somos galegos? que significa iso?

Imos visionar dun xeito crítico estes vídeos:










1- Fai un resumo ( copia) os contidos dos anuncios.
Despois le este poema de Manuel Rivas titulado

FONEMA:
Do máis aló da gorxa,
dun profundo e misterioso fol,
saíannos sons que debiamos matar.
Repitan:
Los pájaros de Guadalajara tienen la garganta llena de trigo.
Pero Lolo o do Rito dicía
que los pajaros de Juadalagara tienen la jarjanta llena de trijo
e o mestre dáballe un pao.
A min custoume algún traballo dicir sen respirar
que había plantas monocotiledóneas
pero non din sabido de que familia era
se é que a tiña
o toxo que douraba os montes de Galicia.

Costa da Morte blues, Manuel Rivas.

2- Que relación podes establecer entre o contido dos vídeos e o poema?
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 16-09-2012 23:38
# Ligazón permanente a este artigo
Día Europeo das Linguas
No día no que toda Europa celebra o Día europeo das linguas, é moi interesante saber ata que punto Europa recoñece que existen linguas como o Galego que sen ser as oficiais en todo o territorio do estado ao que pertencen son consideradas dalgún xeito. Un status que podería ser mellor, pero que tendo en conta documentos importantes para dito recoñecemento como a Carta das Linguas Rexionais e Minoritarias son hoxe obxectivos alcanzados. Consulta esta entrda na Galipedia:
http://gl.wikipedia.org/wiki/Linguas_da_Uni%C3%B3n_Europea

Podemos botarlle un ollo a este material do ecolingüísmo
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 26-09-2011 00:35
# Ligazón permanente a este artigo
DESCUBRE A VERDADE ... A GALICIA QUE LEVAS DENTRO

Chegamos ao Bacharelato e despois de pasar por un proceso longo de socialización que comezou tras o noso nacemento na nosa propia casa na que eramos o centro do mundo onde só parecía importar eu, despois de aprender a andar e a falar, fomos incorporados ao Sistema Educativo onde soubemos da existencia dun nós resultado da suma de moitos eu cos mesmos dereitos, e cos mesmos deberes.
Pasada logo a etapa de Primaria comezamos un proceso se se quere inverso de volta de novo cara ao eu, na procura do eu como adolescentes que deben descubrir quen é cada quen, cal é o seu carácter, a súa identidade. Esa persoa en formación rematada a ESO, está en disposición de asentar a súa personalidade para comezar a responsabilizarse seriamente co seu futuro como persoa adulta.

Fixemos un recordatorio nestes días de como a lingua fainos humanos, a diversidade lingüística que nos caracteriza fronte as restantes especies e mesmo como ser orixinal nun universo tan diverso pasa por non avergoñarse dun mesmo, ser verdadeiro e asumir que a nosa Terra ten unha cultura e unha lingua en boa medida por descubrir.

Hai quen pode crer que somos galegos simplemente por ter nacido en Galicia, pero como nos demostra Castelao no seu relato " Chegou das Américas..." ser galegos significa máis cousas que ser habitante dun territorio.

Nesta unidade inicial temos seguidamente que abordar outra vez, agora con maior profundidade, o tema de cómo nace unha lingua.

Utilizaremos algunhas citas que seguro vos soarán de anos anteriores:

Creando valores na lingua propia, axiña seremos universais… Eses que viven de costas ás orixes dificilmente poderán redimirse da servidume do mimetismo. ¿Qué cousa máis orixinal que a lingua dun pobo, xerada por accións e reaccións seculares entre o home e a Natureza, para facelo diverso no universo? (...)

ANTÓN VILAR PONTE


Un idioma non nace pola vontade xenial dun grupo de homes; nace pola disposición psicolóxica dun pobo, que, en condicións históricas favorables, crea unha cultura e a súa correspondente maneira de expresión.

CASTELAO

“Cada lingua dálle personalidade cultural ao seu pobo e transmítella a cada un dos seus membros. Cada pobo ten a súa. Cada home ten a do seu pobo. Nós, os galegos, temos a nosa.”


RAMÓN PIÑEIRO


Intenta logo deducir e redactar coas túas palabras cómo nace unha lingua.

Finalmente imos pechar esta unidade dándolle un repaso á situación actual da nosa lingua sobre a que imos traballar este curso botándolle unha ollada as últimas estatísticas e comentándoas brevemente. Observa o mapa de uso de galego concello a concello de Galicia ou tamén nesta dirección da galipedia: sobre o uso real da lingua galega. (2001)
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 22-09-2011 18:56
# Ligazón permanente a este artigo
Non sei dicir mentiras...falando de amor
DESCUBRE A VERDADE...A GALICIA QUE LEVAS DENTRO

O noso lema para este curso vai da verdade e imos ir vendo temas compostos por galegos que nos ilustren. Comezamos por este tema de Leilía do seu álbum Madama titúlase Hei de estar alí, a letra é dun autor moi coñecido na literatura actual Suso de Toro. Podería ser unha cantiga de berce, na que unha nai, ocórresenos que Galicia nos agarima coas súas palabras, porque as palabras son a mediciña máis codiciada cando falamos de sentimentos verdadeiros. Tamén poderíamola interpretar como un diálogo entre dous namorados, o amor que fai xirar o mundo e que é unha das esenciais que nos definen, a lingua pode ser tamén coas súas palabras segredas son elementos que permanecen e transcenden. Fanos eternos, orixinais e universais. O agarimo das falas de amor son pois sómbolo de autenticidade.
No título do tema hai unha esperanza permanente de futuro e de lealdade por cariño,ante a adversidade diversa coa que o mundo complexo nos abafa. Lealdade e proxección de futuro moi desexables á hora de establecer unha verdadeira relación coa nosa lingua:
"Mais se ti mo pides , hei de estar alí".

Imaxinade logo que quen nos fala así é a nosa lingua, a nai Galicia que sempre sabe estar alí.




HEI DE ESTAR ALÍ

Non che prometo, amor,
falar do que non sei
mais se as mans che enfrían,
hei de estar alí.

Non sei dicir mentiras
falando de amor
mais se faltan as forzas,
hei de estar alí.

Preguntas polo amor
non me atrevo, non sei,
mais se todos marchan,
hei de estar alí.

queres falas de amor
que eu non sei dicir,
mais se todos calan,
hei de estar alí.

Cantei coplas de amor
con palabras segredas
mais se ti mo pides,
hei de estar alí.
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 18-09-2011 23:03
# Ligazón permanente a este artigo
DIVERSOS NO UNIVERSO

I- AS LINGUAS SON AS QUE NOS FAN HUMANOS

Algúns homes -galegos tamén- andan a falaren dun idioma universal, único para toda a nosa especie. Son os mesmos que buscan a perfección baixando pola escada zoolóxica, deica sentiren envexa das formigas e das abellas. Son os mesmos que perderon o anceio de chegaren a ser deuses, e renegan das inquedanzas que produce a sabedoría. Son os mesmos que consideran o mito da Torre de Babel como un castigo, e renegan da vida ascendente. Mais eu dígolles que a variedade de idiomas, coa súa variedade de culturas, é o signo distintivo da nosa especie, o que nos fai superiores aos animais. Velaí vai a demostración: Un can de Turquía ouvea igual que un can de Dinamarca; un cabalo das pampas arxentinas rincha igual que un cabalo de Bretaña. ¿E sabedes por que? Porque os pobres animais aínda están no idioma universal.

CASTELAO, Sempre en Galiza


II- IGUAIS, PERO DIFERENTES ou COMO SERMOS ORIXINAIS ANTE OS DEMAIS?

A nosa lingua é o camiño de ouro da nosa redención e do noso progreso: sen a lingua morreremos como pobo, e nada significaremos endexamais na cultura universal. Se o galego quere ser máis que habitante dun territorio, se arela ser un factor de universalidade e de cosmopolitismo, soamente co emprego da lingua propia, obra da natureza, poderá selo. Arrenegando da lingua terá que avergoñarse sempre de si mesmo. Creando valores na lingua propia, axiña seremos universais…

O galego culto que hoxe se exprese en galego, por ese só feito demostra levar na alma un nidio sentimento de liberdade; un nobre afán de asolagar a súa intelixencia nas augas vivas do traballo enxebre, co fin de lles dar o tempero preciso para que poidan fecundar mortas terras, cheas de lixos de escravitude, trocándoas en viveiros de vizosa democracia.

Eu penso que as únicas setas que van sempre rectas a furar o branco do futuro son aquelas que se lanzan valéndose do arco da nosa lingua; xa que só entón nos mostramos orixinais. Eses que viven de costas ás orixes dificilmente poderán redimirse da servidume do mimetismo. ¿Qué cousa máis orixinal que a lingua dun pobo, xerada por accións e reaccións seculares entre o home e a Natureza, para facelo diverso no universo? (...)

Se queremos ser nós mesmos temos que cultivarnos en galego, envorcado o noso espírito da infancia e da mocidade no molde redentor do noso idioma. Do noso idioma que nos abre magnánimo e fecundo as portas dos corazóns de moitos millóns de almas que se expresen no portugués irmán… No comezo eramos vinte persoas…hoxe son moitas as Irmandades feitas; no termo destes últimos anos falouse máis galego culto que denantes nun século. Galicia comezou a ser considerada. E aquí tedes como somos uns homes históricos; uns homes a quen o porvir non terá que esixirlles responsabilidade. Porque ofrendaron a Galicia un pensamento propio, unha vontade propia e un sentimento propio.

ANTÓN VILAR PONTE, Pensamento e Sementeira


III- O RESPECTO QUE MERECEMOS: O DEREITO A SER DIFERENTE.

O problema do idioma en Galiza é un problema de cultura. Estamos fartos desa cultura esterilizada que nos fan mamar por biberón. Nós queremos mamar a cultura na propia teta. Pedimos garantías legais para o desenrolo natural do noso espírito, porque queremos volver a presentarnos dignamente no mundo, levando nas mans o ouro da nosa cultura (sabedoría manifestada) para ofrendarllo ao acervo espiritual da Humanidade.

CASTELAO, Sempre en Galiza.


IV- MINITEXTOS

Galicia somos nós:
a xente e maila fala.
¡Se buscas a Galicia,
en ti tes que atopala!
MANUEL MARÍA
Os soños na gaiola


“Non esquezamos que se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma.” A.D.R. CASTELAO

CUESTIÓNS
1-TEXTO I- Por que cres que hai algúns homes que senten envexa das formigas? Por que cres que esas persoas consideran un castigo o mito da Torre de Babel?
2- Segundo Castelao, que caracteriza ao ser humano fronte ás restantes especies animais?

3- TEXTO II Que diferenza existe, segundo Vilar Ponte, entre un galego habitante e un galego falante?
4- Que cres que significa a expresión “redimirse da servidume do mimetismo”?
5- Como nace unha lingua?
6- Por que parece tan importante ser orixinais no universo?
7-Este texto II escribiuse no ano 1918, no contexto da creación das Irmandades da Fala, tendo en conta o seu nome, cal cres ti que é unha das meirandes aportes deste movemento? Segue tendo vigor o punto de vista de Vilar Ponte? Razoa a resposta.

8-TEXTO III A cultura é un alimento dos seres humanos? Cal son os termos reais das metáforas do “biberón” e da “teta”?
9- Que está pedindo Castelao no último texto?

10- Despois de ler todos os textos redacta unha resposta a esta cuestión final: Como podemos ser respectuosos coa nosa identidade, coa nosa cultura e coa nosa lingua?

Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 23-09-2010 16:21
# Ligazón permanente a este artigo
RESPECTO Á DIFERENZA, DEREITO Á IDENTIDADE

Limiar do curso 2010/11

UNIDADE 0

RESPECTO Á DIFERENZA, DEREITO Á IDENTIDADE

A defensa da lingua propia non converte as alleas en inimigas porque o respecto que demandamos para a nosa convértenos en respectuosos e solidarios con todas as demais; ao cabo, a palabra é a produción máis especificamente humana, e mal se pode ser respectuoso co home sen selo coa lingua que fala.

Velaí, logo, que a tolerancia debe ser emblema dos loitadores pola dignificación da lingua, e nunca deben facer súas as actitudes de desprezo das que outros fan uso. Tolerantes, que non febles, nesa loita esperanzada pola dignificación da nosa lingua, é dicir, pola nosa dignificación. Orgullos@s e conscientes da nosa diferenza, esa que nos fai orixinais ante o mundo.

IGUAIS en dignidade, DiFeReNTeS en cultura,
FALAMOS GALEGO!


Lectura:

DEITADO FRENTE AO MAR

Lingoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa nen saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.

Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruis e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...

CELSO EMILIO FERREIRO,
Longa noite de pedra.1963

CUESTIÓNS:
Por que fala galego Celso Emilio, só porque lle gusta?
Quen son os patufos desleigados?
Explica as metáforas "ser, co rostro erguido, mariñeiros, labregos do lingoaxe/ remo i arado, proa e rella sempre".

Que quere dicir Celso Emilio cando di estar "perto dos que sofren longo unha historia contada noutra lingua?
A quen se dirixe Celso Emilio no poema?
Que che di este poema?

Audición: (Este poema tamén podes escoitalo en versión recente de García MC)

Comentarios (1) - Categoría: UNIDADE CERO - Publicado o 21-09-2010 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal