galnarciso



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Outros poemas de Pondal
Nos anos 70 tras da morte de Franco, Juan Pardo editaba un disco con estes dous poemas de Pondal



A FALA

Nobre e harmoniosa
fala de Breogán,
fala boa, de fortes
e grandes sen rival;
ti do celta aos ouvidos
sempre soando estás
como soan os pinos
na costa de Froxán;
ti nos eidos da Celtia
e co tempo serás
un lábaro, sagrado
que ao triunfo guiará,
fala nobre, harmoniosa,
¡fala de Breogán!
Ti, sinal misterioso
dos teus fillos serás
que plo mundo dispersos
e sen abrigo van;
e a aqueles que foran
nunha pasada edá
defensores dos eidos
contra o duro román
e que aínda cobizan
da terra a libertá,
nun pobo nobre e forte,
valente, axuntarás,
¡oh, fala harmoniosa,
fala de Breogán!
Serás épica tuba
e forte sen rival,
que chamarás aos fillos
que aló o Miño están,
os bos fillos do Luso,
apartados irmáns
de nós por un destino
envexoso e fatal.
Cos robustos acentos,
grandes, os chamarás,
¡verbo do gran Camoens,
fala de Breogán!

Eduardo Pondal.

FALADE GALEGO
Miniñas da Cruña,
de amabre despexo,
de falas graciosas
e pasos lixeiros,
deixá de Castela
os duros acentos:
falade, miniñas,
falade galego.
Cando é que vos ouzo,
a patria esquecendo,
falar esas duras
palabras de ferro,
non sei o que sufro,
non sei o que peno:
falade, miniñas,
falade galego.
Mais cando falades
nos patrios acentos,
envoltos no voso
anxélico alento,
parece que escuito
un canto do ceo:
falade, miniñas,
falade galego.

DOS CELTAS ANTIGOS

Dos celtas antigos
gloriosos exempros;
do duro romano
non lixios, non servos:
rompede as cadeas
da patria, dos eidos;
luitade valentes;
luitade, gallegos.


Con rogo e con pranto,
con brandos acentos,
non ben se consiguen
os nobres empeños:
esforzo e constancia
vos peden os tempos:
luitade animosos;
luitade, gallegos.
Luitando se vencen
da sorte os degredos;
quen luita, ese é forte;
quen cede, ese é servo:
oponde aos destinos
un peito de ferro:
luitade, luitade, luitade, luitade,
luitade, gallegos.

Unha recuperación realizada sobre aun poema costumista que retrata unha tradición que o grupo Na Lúa titulou feitizo:



Comentarios (0) - Categoría: PONDAL - Publicado o 11-06-2015 07:16
# Ligazón permanente a este artigo
O Himno de Pondal
ORIXE E AUTORES

Eduardo Pondal compuxo un longo poema de 10 estrofas no seu libro Queixumes do Pinos. Os galegos da Habana en 1907 procurando unha letra para o que sería o Himno de Galicia escolleron as catro primeiras estrofas deste poema ao que logo poría música Pascual Veiga.

Neira Vilas, nun estudo sobre a xénese e a estrea do himno, remarca o papel fundamental do emigrante ferrolán Xosé Fontenla Leal -«home lúcido e apaixonado que amaba a súa patria de orixe, á que lle dedicou de por vida todas as súas enerxías»-, quen primeiro pensou en Curros Enríquez e o mestre Chané para a letra e a música do himno, respectivamente. Pero un enfado entre ambos os dous impediu o proxecto e finalmente serían o poeta Eduardo Pondal e o músico Pascual Veiga os autores. A súa colaboración arranca en 1890, cando o poeta lle envía ao compositor Os Pinos para presentarse ao premio para unha «Marcha Regional Gallega» nun concurso musical celebrado no Recreo de Artesanos da Coruña. Non obstante, a estrea non chegaría ata o 20 de decembro de 1907, na Habana, aínda que nos últimos anos hai investigadores que apuntan que o himno debeu de interpretarse en público con anterioridade.

ORIXINALIDADE DO POEMA

Pondal escribiu o único himno do mundo, que nós coñezamos, que comeza con preguntas e interrogantes.

Pero que se pregunta o noso himno? E quen fala?

O recurso fundamental será o símbolo dos Pinos.

Imos logo descubrir que é o que nos di o noso himno:



OS PINOS

Que din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais só os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

BOTEMOS LOGO UNHA OLLADA INICIAL AO LÉXICO DO HIMNO:
-os rumorosos: ruidoso, adxectivo referido aos pinos.
- luar:nunha noite de lúa.
- arume arpado: a folla en forma de arpa do pino.
- monótono fungar: un ruído ou son uniforme.
- cinguido: que rodea.
- confín: terra do lindeiro.
- castros:construción da cultura prerromana.
- inxuria: insulto
- rudo: bruto
- encono: rancor
- Breogán: rei celta de Galicia
- arroubo: admiración
- féridos: cruel
- bardos: cantor da memoria da tribo
- vaguedades: imprecisión.
- pregoa: anuncia
- redenzón: liberación
- nazón: pobo, xentes

RECURSOS (exercicio de clase)

Cales son os seus principais recursos:

SEMÁNTICOS (do contido e significado das palabras)

No épiteto "rumorosos" hai unha metonimia, como a explicas?

O símbolo dos pinos, que pode significar?

A personificación, en que versos a podes atopar?

Onde ves algunha antítese?

Galicia aparece evocada como termo real dunha fermosa metáfora, sabes cal?

MORFOSINTÁCTICOS (da forma e o ritmo)

O Hiperbato neste poema é frecuente no estilo de Pondal, sinala un exemplo?

Viches algunha anáfora? Dinos onde.

FONÉTICOS (da musicalidade e dos sons)

Localiza un exemplo de aliteración

Nos versos 18 e 19 hai unha paronomasia, cal é?
Comentarios (0) - Categoría: PONDAL - Publicado o 11-06-2015 06:39
# Ligazón permanente a este artigo
O ADN de Breogán
Un artigo para rematar o curso e repensar aquilo de vivimos como galegos!. Trátase dunha investigación que documenta a nosa relación atlántica coas illas de Irlanda e, mesmo cos ingleses, sería unha intuición de Pondal ou habería algo máis?. Paga a pena botarlle unha ollada ao artigo que aparece no Faro de Vigo co título "O ADN de Breogán" .
Comentarios (0) - Categoría: PONDAL - Publicado o 26-06-2013 19:34
# Ligazón permanente a este artigo
LECTURA ATENTA DO HIMNO GALEGO
Para realizar unha lectura atenta do Himno, debemos coñecer ben o texto e o seu simbolismo así como tamen o conxunto de estrofas do poema do que foran parte inicial as catro escollidas para ser o himno de Galicia:

Que din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.





Colocamos a continuación as 6 estrofas restantes do poema titulado Os Pinos, nas que podemos identificar outros elementos interesantes para coñecer a intención do poeta á hora de escribir o texto que en sintese está exposto nas 4 primeiras estrofas, presentando á vez outro strazos para entender en conxunto a obra de Pondal:


Teus fillos vagorosos
en que honor só late,
a intrépido combate
dispondo o peito van;
se, por ti mesma, libre
de indigna servidume
e de oprobioso alcume,
rexión de Breogán.

Á nobre Lusitania
os brazos tende amigos
aos eidos ben antigos
con un punxente afán;
e cumpre as vaguidades
dos teus soantes pinos
duns máxicos destinos,
ouh, grei de Breogán!

Amora da terra verde,
da verde terra nosa,
acende a raza briosa
de Ousinde e de Froxán;
que aló nos seus garridos
xustillos, mal constreitos,
os doces e albos peitos
das fillas de Breogán;

que á nobre prole ensinen
fortísimos acentos,
non mólidos concentos
que ás virxes só ben están;
mais os robustos ecos
que, oh, patria!, ben recordas
das sonorosas cordas
das harpas de Breogán.

Estima non se alcanza
cun vil xemido brando;
calquer requer rogando
con voz que esquecerán;
mais cun rumor xigante,
sublime e parecido
ao intrépido sonido
das armas de Breogán.

Galegos, sede fortes,
prontos a grandes feitos;
aparellade os peitos
a glorioso afán;
fillos dos nobres celtas,
fortes e peregrinos,
luitade polos destinos,
dos eidos de Breogán.
Comentarios (0) - Categoría: PONDAL - Publicado o 05-06-2011 09:41
# Ligazón permanente a este artigo
PONDAL VERSUS ROSALÍA

MACHISMO-FEMINISMO: PONDAL e ROSALÍA

Eduardo Pondal :
Pondal naceu en Ponteceso o 8 de febreiro de 1835.
En 1856 asiste ao Banquete do Conxo. En 1860 remata os seus estudos de Medicina e en 1862 aparece no Álbum de la Caridad o seu primeiro poema galego: “A campana de Anllóns”.
En 1863 ingresa no Corpo de Sanidade Militar, o que deixa ao pouco tempo, abandonando a medicina para se dedicar só á poesía.
En 1867 coñece, por medio de Murguía, os poemas ossiánicos de James Macpherson. A partir de aquí, Galicia empezará a ser o eixe da súa poesía e el converterase no bardo do pobo galego.
Na Cova Céltica, Pondal era considerado o Bardo, pois estes homes compartían o amor á fala e a cosmovisión poética de Pondal.
En 1886 publica Queixumes dos pinos, colección de 21 poemas que están escritos todos en galego agás dous deles.
Outra obra de Pondal é Os Eoas que é un poema épico no cal se enxalza a conquista de América por parte do pobo ibérico.
Pondal morre no ano 1977 na Coruña.

Pondal caracterizase por escribir unha poesía chea de contrastes, xa que nela podemos diferenciar diversas palabras antónimas que se refiren a conceptos propostos por Pondal. A súa poesía pode dividirse en dúas temáticas diferentes: poesía de carácter político e poesía lírica. Nesta última cabe destacar que aquí atópanse as súas poesías máis “polémicas”, xa que neste apartado aparecen as poesías dedicadas as mulleres e a súa visión delas.

Para descifrar a poesía pondaliana cómpre saber as definicións e as relacións que o autor establece coas diversas palabras e adxectivos que utiliza nas súas poesías:
Pondal establece unha relación machista entre os conceptos que se refiren ao feminino e os conceptos que se refiren ao masculino.
Para Pondal o masculino relacionase co viril, co heroe, co férreo, forte, xeneroso e bo, duro... mentres que o feminino caracterízase por ser brando, doce, silencioso, estúpido, mórbido... incluso fai referencia que todo o relacionado á muller implica escravitude pois estas non son máis ca un obxecto sexual para os homes, un agasallo (ilotas, escravas en Grecia).
Pondal crese como un Bardo para Galicia pois pensa que él é o salvador e quere ser como os grandes heroes gregos tan ben descritos nas súas poesías do bardismo:
“Oh! Quen morrer puidera,
Coma o forte Leónidas;
Envolto en duro ferro,
Noutras duras Thermópilas;
Por unha patria escura,
De escravos e de ilotas.”

Pondal, ademáis de considerarse un dos máis importantes escritores galegos do século XIX, é considerado como un dos poetas máis misóxinos e racistas galegos, xa que en contadas ocasión alude á muller como algo cariñoso, bonito... e considera aos de outras especies como meros obxetos inferiores.

O machismo de Pondal observase na maioría das súas poesías.
Moitas delas ao home descríbese como: agre, agreste, altivo, audaz, bravío, duro, erguido, patrio, salvaxe, traballoso, valente, valeroso, xigante...
Mentres que a muller considérase como algo negativo: vulgares propósitos, brandos, cousas muliebres, afectos mórbidos...´
Os atributos femininos son: aleve, brando, escravo, covarde, pequeno, estreito, submisa, vil, engreido...
Claros exemplos destes conceptos son os que aparecen nestas poesías:
“E pois eu aborrezo
Os vulgares propósitos;
E o fin do meu traballo
Certo, é non remoto;[...]”

“Non, non está nos brandos
Regalos ociosos,
Nin nas cousas muliebres,
Nin nos afectos mórbidos,
A meta escrarecida
Do ánimo glorioso;
Máis só nas cousas fortes
E nos férreos propósitos;
E en caer con fragor, como caera
Brásidas Valeroso.”

O adxectivo muliebres equivale a escravas, infames, lento...
A consideración da superioridade do home fronte a muller é un elemento fundamental do pensamento patriarcal e pondaliano.
Segundo Pondal o home non ten que facer nada para ser superior a unha muller, pois iso xa lle ven dado dende que naceu.
A pesar da súa visión machista, xa que a muller é algo inferior, Pondal é capaz de igualar a un home con unha amazona. Isto é curioso xa que as amazonas, aínda que sexan guerreiras e loitadoras, na súa substancia seguen sendo mulleres.
Pondal describe as amazonas como algo con valor positivo, xa que as mulleres só conseguían ser valoradas positivamente cando adoptaban os valores positivos ou masculinos. É por isto polo que Pondal apreciaba a estas mulleres.
Pondal considera a Virxe Moroñas, intrépida amazona, como unha cazadora valente, igualándoa aos fillos dos nobres celtas e enterrada como tales.
Malia ao seu machismo, Pondal non concibe a sexualidade como unha forma de dominio e submisión, xa que o termo erótico dás relacións de poder e de violencia que se establecen na súa poesía é inadecuada.
A pesar disto, nos poemas pondalianos, onde se fai referencia as violacións, son tan abundantes como evidentes:
“ Non te poñas a tembrar,
Meniña, non teñas medo
Que ninguen te quer matar...

Gandra esquiva de Moureda,
¡quen poidera, entre as túas irtas uces,
Falar a soas con ela!”
Nestas poesías, Pondal é consciente de que a rapaza lle ten medo:
“Ias gozando no meu tormento,
Ías fuxindo,
Por medo a min;”
A rapaza rógalle que a deixe. Pero hai un sadismo manifesto que o autor transmite ao lector debido a descrición detallada do pánico da rapaza. Pondal non se avergoña da súa conduta se non que se mostra satisfeito:
“Abonda xa de oración...
Porque de min non che libran
Nin Dios nin o demo, non.”

Nestes poemas, PILLAR significa sorprender e agarrar, non se trata de abrazar con tenrura. A rapaza atópase soa, sen axuda. Nestas poesías non se trata dun pracer conxunto nin agradable, senón que simboliza unha fame que só se pode saciar rudamente e con rapidez.
“Pilleina entre os pinos soa,
Alba de medo tornou;
Quixo fuxir, máis non pudo,
(quen sabe que peixe eu son).

Rogárame de rodillas;
De rodillas me rogou;
Tembrou como a vara verde
Que estremece a virazón.

Cal quen teme ser oída,
Dixo:-...pídocho por Dios...!

-¡Estás fresca!,- lle contesto-
Vente a min con oracións:”

A rapaza quere escapar pero o autor (que peixe eu son) síntese orgulloso de ser violador, de ter ese “poder”. A rapaza humillase e roga en baixo por medo do que dirá a xente, pois a violación significa unha mancha social.


Aínda que Pondal escribira algúns poemas nos que se refire a muller como unha idealización á que se lle ten que dar culto, pois son o amor e a tenrura personalizadas e Pondal un galante cabaleiro:
“Eu sei dunha doce meiga
Por quen teño admiración,
Que decote me ten preso
Na súa doce prisión.”

Sempre están máis presentes os seus poemas nos que o home é superior a muller, pois estas son obxectos sexuais sen valor, que co tempo, os fortes téñenas que “tomar” como mera diversión, pois son homes fortes e virís.
Aínda que a visión de Pondal dos homes sexa como algo forte e duro, estes teñen que tomar as mulleres covardemente, as agachadas, xa que nunca as collen na súa casa, nin na aldea, senón que as toman lonxe onde ninguén poida miralos.
Pondal caracterízase por ser un poeta misóxino, racista, despectivo, capaz de sentirse orgulloso de ser un violador e considerándose como un bardo(cantor) que salva a Galicia e axuda aos “nobres fillos dos celtas”.



Rosalía de Castro :
Rosalía naceu en Santiago de Compostela o 24 de febreiro de 1837. a súa nai era unha fidalga e o seu pai un membro do clero.
Rosalía estará baixo a custodia da súa tia paterna na aldea de Ortoño. A estes primeiros anos débelle Rosalía o coñecemento e a vivencia do mundo rural galego que tanto peso ten en Cantares Gallegos.
En 1856 vai vivir a Madrid onde publica o seu primeiro libro de poemas, La flor, e onde coñece a Murguía con que casará a finais de 1858.
Morreu na súa casa de Matanza o 15 de xullo de 1885.

Rosalía caracterízase por facer unha poesía chea de elementos polisemánticos, xa que teñen varios significados que fan difícil a tradución dos seus poemas.
Os poemas de Rosalía céntranse no amor que sinte cara Galicia. Pero tamén aluden as vivencias das mulleres que como deberían ser algo máis que obxetos.
En Cantares Gallegos atopamos diversos núcleos temáticos fundamentais como, por exemplo, a temática amorosa, pois é aquí onde Rosalía escribe as coitas amorosas que forman o eixo central dunha serie de poemas. Estes poden aparecer en forma de diálogo ou en forma de monólogo, posto en boca dunha muller ou dun home. Rosalía escribe as diferentes relacións amorosas partindo do popular.
“«Quíxente tanto, meniña,
tívenche tan grande amor,
que para min eras lúa,
branca aurora e craro sol;
augua limpa en fresca fonte,
rosa do xardín de Dios,
alentiño do meu peito,
vida do meu corazón».
Así che falín un día
camiñiño de San Lois,
todo oprimido de angustia,
todo ardente de pasión,
mentras que ti me escoitabas
depinicando unha frol,
porque eu non vise os teus ollos
que refrexaban traiciós.”

Na poesía de Rosalía aparecen conceptos positivos cando se fala da muller. Os homes que expresan o seu amor fano de forma cariñosa, con tenrura, imitando aos galantes cabaleiros.
Nalgunhas das súas obras en prosa reivindicase o papel da muller como parte da cultura.
As súas obras axudan ao Rexurdimento de Galicia, intentando que o galego sexa o idioma do seu pais. Neste tempo no que as mulleres non eran consideradas como apropiadas para a cultura, Rosalía deixa claro que unha muller é tan importante como un home e que ten a mesma capacidade para a cultura.
O amor nas obras de Rosalía non se considera como gozo, xa que non significa xamais felicidade nin alegría. Isto debeuse a tráxica persoal do seu matrimonio e o amor dos seus pais, considerado como amoral.
Rosalía foi unha adiantada para a súa época xa que se considera como unha das mellores defensoras da muller. Isto é moi importante xa que é moi difícil ser unha defensora dos dereitos da muller nunha sociedade machista que non considera a muller como digna para a cultura.

Rosalía de Castro escribe Follas Novas coa intención de pagar a débeda que tiña coa xente despois de escribir Cantares Gallegos. Tamén o fai polas mulleres tan presentes nas súas poesías.

Rosalía de Castro convértese na figura centrada nosa literatura, mitificada polo pobo galego e obxecto dunha abundante bibliografía no estranxeiro.
Rosalía caracterízase por ser unha das máis importantes escritoras do noso pais. De ser unha muller avanzada a súa época, denunciando as inxustizas, como a emigración, o desprezo ao galego e a Galicia, reivindicando o dereito das mulleres a ter unha boa educación e non ser depreciadas.
A poesía de Rosalía supuxo, xunto coa de Gustavo Adolfo Bécquer, o inicio da poesía española moderna.

Aínda que Pondal e Rosalía loitaban por un idioma e unha nación que se respectase, os dous o fan de forma moi diferente, con claros conceptos que os caracterizan e que fan que a Rosalía se lle considere como unha autora moderna, reivindicativa e con claros valores positivos. Mentres que Pondal quede ao marxe debido as súas duras poesías, con claros valores negativos pero que sexa coñecido polo seu poema Os pinos.


Patricia Fernández Palleiro
Comentarios (1) - Categoría: PONDAL - Publicado o 30-05-2008 05:42
# Ligazón permanente a este artigo
O HIMNO GALEGO

OS PINOS

¿Que din os rumorosos
na costa verdecente,
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?


Do teu verdor cinguido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.


Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.


Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a rendezón da boa
nazón de Breogán.


COMENTARIO DO TEXTO
1. Localización.
Dentro do amplo cadro do Rexurdimento pondaliano, poderiamos clasificar esta obra dentro da etapa da poesía cívica, como se comproba pola presenza continua dos elementos celtas. O autor, Eduardo González-Pondal Abente naceu en Ponteceso, fillo dun rico emigrante. Fixo en Compostela a carreira de medicina, que apenas exerceu. Era aínda estudante cando se deu a coñecer como poeta cun vibrante brinde (pronunciado con Aurelio Aguirre, no Banquete de Conxo, 1856), que estivo a punto de lle costar o desterro.

Retirado á sua casa natal, adicouse por enteiro á poesía, publicando "Rumores de los pinos" (1877), obra bilingüe, sen precedentes no galego. E "Queixumes dos pinos" (1886) -libro no que figura a poesía "Os pinos", adaptadas as catro primeiras estrofas como himno galego, coa música que para él escribíu Pascual Veiga-. Daquela xa saíran "Follas novas" e "Aires da miña terra" (ámbolos dous de 1880), dos dous poetas, Rosalía e Curros, que forman con Pondal a xa tópica triloxía máxima do Rexurdimento.
Morreu Pondal na Coruña, solteiro, ós oitenta e dous anos.
O contexto histórico-social no que Pondal escribe era moi complicado, unha fase escura na que o lento agromar da conciencia nacional como resposta aos males do país (explotación, marxinación, atraso económico, emigración…) medra parello á reivindicación lingüística, de xeito que o simple emprego do galego na literaura xa constituía unha clara opción ideolóxica e a mellor maneira de prestixiar un idioma é utilizalo como vehículo dunha grande obra literaria.

2. Interpretación.
a) Asunto → O poeta vese a sí mesmo coma un bardo que guía ao pobo sometido, e pretende facelo coñecedor do seu heroico pasado celta a fin de que procure a súa redención e liberación política. Nos seus versos opóñense por un lado dous períodos positivos referidos tanto ao pasado celta como a un futuro de gloria e esplendor, e polo outro un negativo representado polo presente. Esta oposición exprésase así mesmo mediante unha adxetivación tamén positiva no primeiro caso e negativa no segundo. O punto de vista lírico expresa moi firmemente os sentimentos nacionalistas e patrióticos do autor.

b) Linguaxe
• Nivel Semántico → As cadeas léxicas referidas ao sons nas que destaca a abundante adxetivación e verbos de dicción ( rumorosos, arpado, din, pregoan, voz...)xunto ao da paisaxe natural e do céltico/mítico onde volve a estar moi presente a adxectivación ( costa verdescente, verdes castros, altas copas, escuro arume arpado,bardos, Breogán...). Os cultismos contribúen a crear un ton aristocrático, pero melancólico e reflexivo. O poeta adoita utilizar simboloxías, a relación connotativa da copa da árbore co futuro, por exemplo.
Os recursos estéticos de Pondal, están condicionados pola súa formación clásica en función da concepción da poesía. Na obra, predominan as oracións aseverativas, reflexo do seu mundo de afirmacións, e desbota o emprego de diminutivos por non cadrar o seu matiz afectivo co espírito enérxico e nobre do bardo. O símil e a lítote aparecen tamén nesta obra, revelando a pegada de literatura clásica.
● Nivel Morfosintáctico → En relación cos elementos gramaticais, o longo da obra predominan as oracións simples. O dinamismo expresivo é negativo, lento, debido á presenza de numerosos paralelismos e outras figuras de repetición coma o polisíndeton.
● Nivel Fónico → Cada unha das dez estrofas que hai no poema, presenta oito versos heptasílabos de rima consoante.

3. Valoración → Pondal consegue plasmar na súa querida obra patriótica os sentimentos e o cariño que pola súa nación sente, a pesar dos grandes problemas que Galicia vivía nesta etapa. Cabe destacar que unha das intencións coas que o autor escribe o poema era criticar o escaso emprego que algúns galegos facían da súa lingua, ademais da vergoña que por eles sentía.
Tendo en conta o aspecto lingüístico, tenta converter o galego nun idioma literario moi traballado e culto. Dentro do aspecto literario pretende crear unha literatura verdadeira. Pondal elabora literariamente o mundo en que vive e, asi mesmo, a súa poesía popularizante é unha realización erudita sobre temas populares.

IVÁN CACHAFEIRO


NO seu 100 aniversario:




Comentarios (0) - Categoría: PONDAL - Publicado o 22-05-2008 18:11
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal