GALEGOXXI



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

SERMOS HUMANOS, SERMOS GALEGOS
CHEGOU DAS AMÉRICAS


Chegou das Américas un home rico e trouxo consigo un negriño cubano, coma quen trai unha mona, un papagaio, un fonógrafo... O negriño foi medrando na aldea, onde deprendeu a falar con enxebreza, a puntear muiñeiras, a botar aturuxos abrouxadores.

Un día morreu o home rico e Panchito trocou de amo para gana-lo pan. Co tempo fíxose mozo comprido, sen máis chatas que a súa coor... Aínda que era negro como o pote, tiña gracia dabondo para facerse querer de todos. Endomingado, con un caravel enriba da orella e unha ponla de malva na chaqueta, parescía talmente un mozo das festas.

Unha noite de estrelas xurdeu no seu maxín a idea de saír polo mundo á cata de riquezas. Tamén Panchito sinteu, como tódolos mozos da aldea, os anceios de emigrar. E unha mañán de moita tristura gabeou polas escaleiras dun trasatlántico.

Panchito ía camiño da Habana e os seus ollos mollados e brilantes esculcaban no mar as terras deixadas pola popa.

Nunha rúa da Habana o negro Panchito tropezou cun home da súa aldea e confesoulle saloucando:

—Ai, eu non me afago nesta terra de tanto sol; eu non me afago con esta xente. ¡Eu morro!

Panchito retornou á aldea. Chegou probe i endeble; pero trouxo moita fartura no corazón. Tamén trouxo un sombreiro de palla e mais un traxe branco...


(de “Cousas” A.D. R. Castelao)

CUESTIÓNS
1-Identifica as partes nas que podemos dividir este texto atendendo a estrutura do mesmo.
2-Fíxate na contraposición que ofrece o autor entre a "aldea" e a "Habana" Cal cres que será o motivo? De cal dos dous lugares cres que se sentía o protagonista? Por que?
3- Cal sería o tema ou a idea central do texto?


As palabras son fenómeno de comunicación, pero tamén de saber porque sen elas non temos memoria. O poeta dixo: "Somos o que lembramos". Podemos dicir tamén que a palabra é un instrumento da identidade. Coa palabra facémonos seres humanos:

Algúns homes -galegos tamén- andan a falaren dun idioma universal, único para toda a nosa especie. Son os mesmos que buscan a perfección baixando pola escada zoolóxica, deica sentiren envexa das formigas e das abellas. Son os mesmos que perderon o anceio de chegaren a ser deuses, e renegan das inquedanzas que produce a sabedoría. Son os mesmos que consideran o mito da Torre de Babel como un castigo, e renegan da vida ascendente. Mais eu dígolles que a variedade de idiomas, coa súa variedade de culturas, é o signo distintivo da nosa especie, o que nos fai superiores aos animais. Velaí vai a demostración: Un can de Turquía ouvea igual que un can de Dinamarca; un cabalo das pampas arxentinas rincha igual que un cabalo de Bretaña. ¿E sabedes por que? Porque os pobres animais aínda están no idioma universal.

Castelao, Sempre en Galiza

CUESTIÓNS
4- Por que cres que pode haber algúns homes que poidan sentir envexa das formigas?.
5- Por que cres que esas persoas consideran un castigo o mito da Torre de Babel?
6- Segundo Castelao, ¿que caracteriza ao ser humano fronte ás restantes especies animais?
7- Quererías ti que existise un idioma universal ou conformaríaste con saber idiomas? Razoa a resposta.




LINGUA, IDENTIDADE e TERRA

Ademais a palabra, a fala, a lingua ofrécenos unha personalidade, lévanos a falar da Terra, con maiúscula, e que lle deamos á vez pronomes como "miña" ou " nosa", se cadra sendo por iso máis universais á vez de verdadeiros. Só sendo orixinais poderemos evitar ser unha simple copia:


A nosa lingua é o camiño de ouro da nosa redención e do noso progreso: sen a lingua morreremos como pobo, e nada significaremos endexamais na cultura universal. Se o galego quere ser máis que habitante dun territorio, se arela ser un factor de universalidade e de cosmopolitismo, soamente co emprego da lingua propia, obra da natureza, poderá selo. Arrenegando da lingua terá que avergoñarse sempre de si mesmo. Creando valores na lingua propia, axiña seremos universais…
Eses que viven de costas ás orixes dificilmente poderán redimirse da servidume do mimetismo...


Antón Vilar Ponte, Pensamento e sementeira

O problema do idioma en Galiza é un problema de cultura. Estamos fartos desa cultura esterilizada que nos fan mamar por biberón. Nós queremos mamar a cultura na propia teta. Pedimos garantías legais para o desenrolo natural do noso espírito, porque queremos volver a presentarnos dignamente no mundo, levando nas mans o ouro da nosa cultura (sabedoría manifestada) para ofrendarllo ao acervo espiritual da Humanidade.

Castelao, Sempre en Galiza

CUESTIÓNS
8- Segundo Vilar Ponte somos galegos só por nacer en Galicia? Razoa a resposta botando man dos seus argumentos.
9- Cres que Castelao e Vilar Ponte defenden a mesma idea? Argumenta a resposta.

COMO NACE UN IDIOMA?:
A terra e a natureza condicionan á sociedade que fai posible madurar unha diferenza: a cultura é unha forma distinta de ver o mundo. Castelao dío así:

Un idioma non nace pola vontade xenial dun grupo de homes; nace pola disposición psicolóxica dun pobo, que, en condicións históricas favorables, crea unha cultura e a súa correspondente maneira de expresión.

E Antón Vilar Ponte afirmaba:
Que cousa máis orixinal que a lingua dun pobo, xerada por accións e reaccións seculares entre o home e a Natureza, para facelo diverso no universo ? (...)

10- Despois de ler estes textos que elementos dirías ti que interveñen no nacemento dun idioma?
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE 0 - Publicado o 24-09-2012 23:30
# Ligazón permanente a este artigo
VIVIMOS COMO GALEGOS?
Este curso imos reflexionar sobre a vida, e que vivimos na terra afirmando que somos de algures.

Somos galegos? que significa iso?

Imos visionar dun xeito crítico os seguintes vídeos que son vídeos publicitarios moi coñecidos:
1- Resume (ou copia) o contido fixándote especialmente no texto dos anuncios.









Despois le este poema de Manuel Rivas titulado FONEMA:
Do máis aló da gorxa,
dun profundo e misterioso fol,
saíannos sons que debiamos matar.
Repitan:
Los pájaros de Guadalajara tienen la garganta llena de trigo.
Pero Lolo o do Rito dicía
que los pajaros de Juadalagara tienen la jarjanta llena de trijo
e o mestre dáballe un pao.
A min custoume algún traballo dicir sen respirar
que había plantas monocotiledóneas
pero non din sabido de que familia era
se é que a tiña
o toxo que douraba os montes de Galicia.

Costa da Morte blues, Manuel Rivas.

2- Que relación podes establecer entre o contido dos vídeos e o poema?
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE 0 - Publicado o 16-09-2012 23:31
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal