GALEGOXXI



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

COMENTAR textos de COUSAS de Castelao.
QUE É COMENTAR UN TEXTO?

Identificar un tema central ou idea que pretende comunicar un autor e argumentar cos recursos significativos do texto esa idea escollida.
Identificar o autor con respecto a un texto polo seu estilo e temática.

Un exemplo:

1-Identificar cal é o tema central dun texto
- Os recursos máis significativos que na primeira lectura nos chaman á atención, axúdannos:

"Chámanlle a "Marquesiña" e os seus peíños endexamais se calzaron. Vai á fonte, depelica patacas e chámanlle a "Marquesiña". Non foi á escola por non ter chambra que pór e chámanlle a "Marquesiña". Non probou máis lambetadas que unha pedra de zucre e chámanlle a "Marquesiña".
A súa nai é tan probe que traballa de xornaleira na casa do Marqués.

¡E aínda lle chaman a "Marquesiña"!


Argumentos: Neste texto o contraste entre a palabra Marquesa e todo o que non ten (antítese e ironía) esa meniña - iña, un personaxe central pobre e inocente/ indefenso, destacado polo diminutivo.
Tema : a inxusta división social.

2-Na procura da identificación do autor texto anterior reparamos na temática e no estilo:

A temática: A preocupación polos problemas das clases humildes e co contexto galego (conflito de clase entre a fidalguía e labregos-mariñeiros de 1º terzo do século XX).
O estilo: O lirismo e humorismo no tratamento dos personaxes para retratar a Galicia real da súa época. Prosa sinxela sen adornos,pero coidados finais.

Trátase dunha “cousa” de Castelao.



CALES SON AS PARTES DUN COMENTARIO?

1-Lectura e información (se é preciso consultar palabras no dicionario)

2-Localización (xénero, autor, obra, data e contexto social e literario do texto a comentar)

3-Interpretación ou núcleo (o máis importante do comentario, mellor seguir esta orde):
a) Asunto ou resumo, tema central e punto de vista (lírico ou narrativo)
b) Estrutura (partes, relacións e elementos que as vertebran. Na narrativa: personaxes, espazo, tempo e discurso)
c) Linguaxe (por niveis: o semántico: o ton/ contido, o morfosintáctico: o ritmo/ forma e, no caso de ser poesía, o fónico: rima/sonoro)

4-Valoración (Reunir todos os argumentos e conclusións).

Exemplo de Comentario do texto: Chamámbanlle a Marquesiña.

I-LOCALIZACIÓN
Trátase dun relato de Cousas de Castelao, un conxunto de ilustracións e textos que procuran reflectir dun xeito entre realista e crítico a Galicia de comezos do XX. Atopamos temas como o mundo labrego, mariñeiro e o da emigración, tamén o da fidalguía.
O contexto literario das Irmandades da Fala e a Xeración Nós que traballan arreo polo desenvolvemento da prosa e da narrativa en galego.

II-INTERPRETACIÓN
a)Asunto:(resumo)Retrato da desigualdade imperante a través dunha meniña pobre á que chaman “a Marquesiña” porque axuda a súa nai que traballa na casa do Marqués.
Tema: a inxusta división social da
Galicia do 1900.
Punto de vista: Un narrador en 3ª persoa omnisciente.

b)Estrutura (partes e elementos do texto):
Introdución: (L.1) o contraste rotundo entre o nome e andar descalza
Nó:Descrición selecticva da vida da meniña pobre.
Desenlace: Descúbrese o motivo do nome co que se coñece a rapaciña. Engádese un epifonema exclamativo

Personaxes: Protagonista “a Marquesiña” (antagonista o Marqués, secundario a nai da rapaciña).
Espazo: a Galicia de comezos do XX na praza dunha vila.
Tempo Relatado: momentos precisos da infancia da “Marquesiña”.
Tempo do Discurso: visión non lineal retrospectiva e volta ao presente.

c) A Linguaxe:( o apartado máis importante onde debemos non só citar recursos existentes,senón tamén argumentar a súa función no texto con respecto ao tema).
Nivel semántico ou de contido:
- Cadeas léxicas: Insistente “Marques-iña” (idea de meniña) fronte léxico e accións negadas por adverbios que evidencian pobreza, a escaseza aínda máis inxusta e cruel ao tratarse dunha persoa non adulta.
-Recursos: Contraposición ou antíteses (rico/ pobre), Enumeración, diminutivos (debilidade e inocencia do protagonista), epíteto (probe) epifonema (ironía tráxica)
Do que deducimos ou argumentamos o seu ton crítico e emotivo para provocar un sentimento solidario cos que sofren a inxustiza.

Nivel morfosintáctico ou de forma:
- Recursos: Repetición como se dun paralelismo, anáfora se tratase “chámanlle marquesiña” intensificación por repetición. Polisíndeton.
Do que deducimos e argumentamos un ritmo lento que incide na mirada sobre a pobre e inocente rapaza que sofre unha inxusta situación.

III- VALORACIÓN:
Trátase dun texto narrativo da prosa galeguista de comezos do XX, neste caso de corte realista e crítico, cun fondo humorismo emotivo, denuncia da desigualdade social, un dos problemas socias da Galicia que Castelao retrata colocándose ao carón dos humildes.

Trátase dun texto de Cousas, cuxo estilo une maxistralmente unha ilustración a un texto de curta extensión, cargado de lirismo e intención cunha narrativa sinxela, estrutura coidada, moi característica e persoal.
Comentarios (0) - Categoría: CASTELAO - Publicado o 08-11-2018 05:28
# Ligazón permanente a este artigo
Próxima proba
Unidade O:Sementar a esperanza dun futuro mellor

-Repaso da Historia da Lingua.
- Como afrontar o comentario dun texto
- Repaso de Gramática:
Tipos de palabras: distinguir as distintas
categorías.
Colocando os pronomes átonos no seu sitio.

UNIDADE 1 (seguindo o libro):O TEMPO DAS IRMANDADES: Ramón Cabanillas.
- O texto narrativo.
- A formación de palabras.
- O plurilingüísmo no mundo: As linguas da península.
- A fonética e a fonoloxía. Vocalismo.
- Unha nova idea de Galicia (1900-1936)
- As Irmandades da Fala.
- Antón Vilar Ponte e o teatro nas Irmandades.
- A poesía das Irmandades:
- Ramón Cabanillas.
- Textos para comentar.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-10-2018 12:27
# Ligazón permanente a este artigo
Un comentario sobre un texto de Cabanillas, o poeta das Irmandades
Acción Gallega (Hino). Ramón Cabanillas

¡Irmáns! ¡Irmáns gallegos!
¡Dende Ortegal ó Miño
a folla do fouciño
fagamos rebrilar!

Que vexa a Vila podre,
coveira da canalla,
á Aldea que traballa
disposta pra loitar.

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns gallegos!
que corra o sangue a regos
dende a montaña ó mar.

¡Ergámonos sin medo!
¡Que o lume da toxeira
envolva na fogueira
o pazo siñorial!

Xa o fato de caciques,
ladróns e herexes, fuxe
ó redentor empuxe
da alma rexional.

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns gallegos!
que corra a sangre a regos
dende a montaña ó val.

Do libro Vento Mareiro

Pasos a seguir para comentar un texto:
1-Lectura (consultar o léxico que non se coñeza)
2- Localización do xénero, autor, obra e contexto social e literario no que se realizou.
3- Interpretación do texto:
a) Asunto ou resumo, tema central e punto de
vista (narrativo ou lírico)
b) Estrutura ou partes nas que se divide.
c) Linguaxe, análise por niveis semántico
(ton), morfosintáctico (ritmo) e fonético (no
caso dun texto lírico a rima ou os elementos
sonoros do mesmo).
4-Valoración ou conclusións finais.

Tras da lectura deste texto e asegurar que non hai palabras das que descoñecemos o seu significado pasamos ao segundo punto.

2.LOCALIZACIÓN: Trátase dun texto de xénero lírico, está escrito en verso, coñecemos ao autor e a obra, Vento mareiro un libro que presenta tres direccións temáticas:a intimista, a costumista que desbotamos pois este texto presenta unha temática social ou combativa de carácter agrarista e anticaciquil. Precisamente o contexto deste poema sitúase nas loitas agrarias pola redenzón do foro, e como se pode ver no título se indica que é un himno para un dos sindicatos agrarios dirixidos polo cura Basilio Álvarez. No tocante ao contexto literario Cabanillas é un poeta que serve de ponte entre a poesía do Rexurdimento e a das Vangardas do 1º terzo do século XX, de feito vai introducir a estética modernista nos seus poemas.

3. Interpretación do texto:
a) Asunto ou resumo: O poeta fai un canto de irmandade dirixido aos galegos que levan a fouce, aos labregos para que loiten contra a clase señorial, a fidalguía que vive na vila e nos pazos, fai un chamamento a que sen medo con violencia (lume e sangue)sexan expulsados da terra antes que seguir sendo servos asoballados polos caciques.

Tema: Chamamento á unión do labregos contra a explotación dos caciques.

Punto de vista: O poeta usa unha voz en primeira persoa de plural (fagamos) expresando así a fortaleza dun nós e ademais a intención de formar parte do combate ao que chama.

b) A estrutura do texto presenta tres partes que se poden ver marcadas polo verso que se repite en tres ocasións, trátase do primeiro verso e a primeira estrofa dunha introdución, un chamamento á unidade dos labregos. Unha segunda parte que tería dúas estrofas, a segunda e a terceira que establecen o obxectivo do chamamento : a loita contra os canallas que os escravizan. Finalmente a terceira parte ten tres estrofas nas que presenta con maior claridade ao inimigo a derrotar na loita e anuncia a desexada fuxida dos caciques ladróns.

c) Análise da Linguaxe por niveis.
No nivel semántico chama a atención a reiteración da palabra irmáns, que é subliñada por la exclamación. A folla da fouce é un símbolo metafórico asociado a unha sinestesia (sensación lumínica porque brilla) coa que se quere identificar aos labregos.
A referencia a topónimos ou a elementos da paisaxe de Galicia (de Ortegal ao Miño, da montaña ao val) establece dúas coordenadas na xeografía galega coa idea de reunir a toda Galicia de norte a sur do Oeste interior da montaña ao Leste da costa, na mesma loita, a unión a que se aspira esta ligada a palabra irmáns que se reforza co epíteto "gallegos".

A carón da cadea de palabras que nos invocan á unidade dos galegos, hai outra cadea léxica relacionada co chamamento que parte dos verbos en primeira persoa plural "fagamos, ergámonos" (invocar aos irmáns á loita:con verbos e expresións: que vexa, que corra o sangue, tamén tras da metáforada loita o redentor empuxe da alma rexional que ten carácter espiritual (alma) reforzado polo adxectivo rexional (evocación do rexionalismo unha ideoloxía que defendía a dignificación de Galicia).

A antítese ou contraposición é un dos recursos semánticos máis destacables do poema Vila podre/ tamén chamada coveira da canalla fronte a Aldea que traballa... ou máis adiante os escravos fronte ao pazo señorial ou aos caciques, ladróns e herexes caciques. O adxectivo "podre" é claramente despectivo como o son a metáfora da vila, que pasa a ser coveira ( unha cova, como se se falase dunha besta á que se lle engade o epíteto "canalla" negativo e despectivo, máis aínda se contrastramos co digno verbo "traballa", dando a entender un non traballa asociado cos caciques da vila podre.

Debemos sinalar tamén o comparativo "antes de ser escravos (onde podemos ver tamén unha hipérbole ou esaxeración dado que non eran escravos en si os labregos da época, por moi malas que fosen as condicións, podían emigrar, por exemplo cousa que os escravos non podían facer).

Dos elementos relacionados coa loita que reforzan esa idea a hipérbole ou esaxeración "que corra ao sangue a regos" (ten valores sinestésicos e simbólicos tamén asociados aos ríos de sangue ou ao valor purificador do lume no pazo (metonimia da clase da fidalguía señorial que se pretende abolir.

Finalmente a meta evocada en metáforas como o redentor empuxe, loita liberadora, ou o emprego do verbo esperanzador que sexa o fato de cacique que fuxa!!

O ton do texto que se deduce dos recursos anteriormente comentados en relación co tema é combativo, exaltado axeitado a un himno que invita á rebelión.

O nivel morfosintáctico está ligado a recursos referidos á forma do texto na procura do ritmo do mesmo. Os paralelismos dos versos que se reiteran para marcar as tres partes, a repetición dunha especie de estribiño dunha das coplas a terceira que logo volve a ser la sexta, crean un ritmo pausado ou lento co qu se quere incidir por un lado na importancia da unión, da irmandade e polo outro a loita necesaria para a liberación.

c) O nivel fonético ou sonoro fai referencia á rima e a outros recursos que repercuten na musicalidade do poema. Unha rima popular para evocar un canto sinxelo propio do mundo labrego, aínda que non responde exactamente a copla tradicional coa rima nos versos pares.

4- Valoración: Concluímos poñendo en relación uns apartados do comentario cos outros.

Por exemplo, a suma do ton combativo e exaltado co ritmo lento e reiterativo, propio dun himno no que se procura realizar un chamamento á loita contra o caciquismo, típica reivindicación do agrarismo e das Irmandades da Fala , onde e enmarca e fda que participa a poesía de Ramón Cabanillas, sendo un dos seus máis destacados representantes.
Comentarios (0) - Categoría: COMENTANDO TEXTOS - Publicado o 17-10-2018 06:42
# Ligazón permanente a este artigo
TEMPO DE IRMANDADES: UNHA NOVA IDEA DE GALICIA

Seguindo o programa que abordaremos no presente curso, tras unha panorámica xeral que nos enmarque o traballo a realizar e nos lembre o visto en anos anteriores, entraremos de cheo a traballar sobre o século XX en Galicia, o tempo das Irmandades da Fala no que xorde unha nova idea de Galicia.

-Botémoslle unha ollada ao libro de texto páxinas 26-27 nas que nos fala do Agrarismo e outras transformacións sociopolíticas que favorecen o nacemento desa nova idea de Galicia no primeiro terzo do século XX.
- As Irmandades da Fala.
- Ramón Cabanillas, o poeta das Irmandades.
- Antón Vilar Ponte e o teatro das Irmandades.
- As mulleres nas Irmandades.
Comentarios (0) - Categoría: TEMPO DE IRMANDADES - Publicado o 07-10-2018 14:28
# Ligazón permanente a este artigo
Un repaso á historia da lingua
Para entrar no curso e poder entender en profundidade cal é a Galicia do XX, como se asenta a Galicia da actualidade na que vivimos, é indispensable botar unha ollada cara ao pasado:

1- As raíces da Lingua.

Un par de apuntamentos mitolóxicos a ter en conta:
- BREOGÁN e ITH
-O RÍO DO ESQUECEMENTO E MONTE MEDULIO

2- Unha panorámica da historia do Galego.
Comentarios (0) - Categoría: HISTORIA DA LINGUA - Publicado o 01-10-2018 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
Sementar a esperanza dun futuro mellor.

A MULLER QUE VIVÍA NO FUTURO
Hai moito tempo sucedeu algo.
Naceu unha nena que vivía no futuro.
Puxéronlle de nome Manhá e a xente non se explicaba como sucedera aquilo.
Manhá chegaba á primavera antes que as flores.
E antes de que chegase o inverno, as mans de Manhá xa estaba frías.
Como ela vivía no futuro, toda a xente era como dunha época pasada.
Ela daba as respostas antes de saber as preguntas.
E dicía cousas que ninguén nunca imaxinara.
Cando Manhá ollaba cara atrás, todo estaba moi lonxe.
E a sombra da muller que vivía no futuro ía varias horas de sol adiantada.
As casas novas volvíanse antigas cando pasaba ao seu lado.
As mazás oxidábanse nas súas mans.
Manhá nunca estaba aquí e agora.
O día que Manhá morreu, a xente deixou de vivir no pasado.


Trátase dun conto de Séchu Sende un autor dos nosos días, Made in Galiza

Sobre as técnicas do conto en Rafael Dieste:
Lede a continuación esta introdución maxistral ao seu libro "DOS ARQUIVOS DO TRASNO"(1926) na que define a súa técnica narrativa.

Introdución

A unidade emotiva consíguese no conto pola obsesión do que ten de sobrevir.

O remate ha de ter a virtude de facer simultáneas no espírito as imaxes que foron sucesivas.

A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en todos os currunchos do relato.

O remate é unha imaxe que fai estoupar o conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente.

O conto é unha pelica na que se sente o pulso dunha imaxe contida.

O conto é o remuíño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz.


CUESTIÓNS: Quen pode ser esta muller?
1- Analiza o texto: tema, personaxes, espazos e tempos.
2- Comentario dos principais recursos e da función destes no texto. Por exemplo, intenta explicar por que Manhá é unha muller no relato cando o mañá (referido ao futuro), substantivado, adoita ser masculino. Lembra a transcendencia simbólica da mañá e da alborada na literatura universal e, sobre todo, na galega (dende Rosalía a Celso Emilio).
3- Proposta creativa: Realiza un pequeno conto seguindo as pautas que Rafael Dieste (un autor da narrativa de vangarda do primeiro terzo do século XX) recomenda e aplicando as técnicas de alteración da temporalidade como neste texto. Logo remíteo ao correo do blog.
Comentarios (0) - Categoría: UNIDADE 0 - Publicado o 11-09-2018 12:06
# Ligazón permanente a este artigo
Probas modelo para setembro
1ª AVALIACIÓN:

1-COMPRENSIÓN LECTORA/ LITERATURA: Le o seguinte texto de Vicente Risco e define brevemente os trazos vitais, a evolución e os principios ideolóxicos da Xeración Nós usando especialmente as afirmacións do texto: “Eu caracterizaría os homes de meu tempo preocupados polas cousas do espírito, dicindo que eramos- e somos-individualistas, inadaptados, antisociais, antigregarios, introvertidos... os auténticos vencidos da vida…vencidos por inadaptados…Efectivamente: introvertidos fomos ata non chegar a nós o galeguismo. Os inadaptados son por definición os insatisfeitos do mundo sensible, os inimigos da realidade cotiá, os que procuran fuxir do medio que os rodea… Peregrinamos polas cosmogonías, metafísicas e estéticas, despois de moitas viaxes polo mundo ,despois de tantas voltas e reviravoltas e trasvoltas polas lonxanías do espazo e do tempo, en procura de algo inédito que nos salvara do habitual e vulgar, viñemos dar na sorprendente descuberta de Galicia, a nosa Terra oculta ao noso ollar por un espeso estrato de cultura allea, falsa e ruín, vulgar e filistea, ofrecíanos un mundo tan extenso, tan novo, tan inédito, tan descoñecido, como os que andabamos a procurar por aí adiante…”
2- CASTELAO: Características da súa prosa.
3- Enumera os títulos máis destacados da obra narrativa, ensaística e teatral de Otero Pedrayo.
4- Valores e obra de Vicente Risco.
5- HISTORIA DA LINGUA: Que sabes das Irmandades da Fala? Que sabes sobre Ramón Cabanillas?

6- Cal é a importancia do Grupo Nós para a cultura galega? Responde esquematicamente.
7- LÉXICO : Define e identifica as distintas linguas de substrato e superestrato do galego:
8- LINGUA E SOCIEDADE: Explica que son: O Estatuto, a Lei de Normalización e a Carta Europea de Linguas Rexionais e Minoritarias.
9- A LINGUA POR DENTRO: Pon 5 exemplos de prefixos e 5 sufixos gregos e outros tantos latinos:

10- Escribimos ben: Explica nun texto breve e coherente as transformacións sociais, económicas e ideolóxicas e culturais que sofre Galicia neste 1º terzo de século.

2ª AVALIACIÓN:
1- Historia social do galego de 1936-1976
2- Historia social do galego dende 1976
3- A poesía da Posguerra.
4- A xeración das Festas minervais.
5- Celso Emilio Ferreiro: vida e obra (temáticas)
6- Uxío Novoneyra : obra estilo e temáticas

7- GRAMÁTICA: Colocación dos pronomes átonos
8- Pronomes: Substitúe o OD e OI polos pronomes átonos que correspondan:
Botei o sal ás lentellas.
Como non ensinaches os deberes aos profesores?
Latexaba o corazón ás rapazas na alborada
Teu pai mercou un piso para vós.
Saúda a Xurxo da miña parte.
Nunca mercarei unha bicicleta para ti.
Coloca nas seguintes oracións te/che (fíxate se son OD ou OI):
…..busquei …. o libro
Non …… lanzaron …. o balón.
…. esperei….. na rúa a que …. deran ….. o coche.
Sempre…. chegaron….. os cartos.
Que ……dixo ….. que ….. quería …. ver….. onte?

9-Autor, tema e funcionalidade dos principais recursos do poema:


Lingoa proletaria do meu pobo
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa nan saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.

Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.

Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruís e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...

10- Autor, tema e funcionalidade dos principais recursos do poema:

LETANÍA DE GALICIA
GALICIA digo eu ún di GALICIA
GALICIA decimos todos GALICIA
hastr’os que calan din GALICIA
e saben sabemos
GALICIA da door chora á forza
GALICIA da tristura triste á forza
GALICIA do silencio calada á forza
GALICIA da fame emigrante á forza
GALICIA vendada cega á forza
GALICIA tapeada xorda á forza
GALICIA atrelada queda á forza
libre pra servir libre pra servir
libre pra non ser libre pra non ser
libre pra morrer libre pra morrer
libre pra fuxir libre pra fuxir
GALICIA labrega GALICIA nosa
GALICIA mariñeira GALICIA nosa
GALICIA obreira GALICIA nosa
GALICIA irmandiña
GALICIA viva inda
recóllote da TERRA estás mui fonda
recóllote do PUEBLO estás n’il toda
recóllote da HISTORIA estás borrosa
recóllote i érgote no verbo enteiro
no verbo verdadeiro que fala o pueblo
recóllote pros novos que vein con forza
pros que inda non marcou a malla d’argola
pros que saben que ti podes ser outra cousa
pros que saben que o home pode ser outra cousa

sabemos que ti podes ser outra cousa
sabemos que o home pode ser outra cousa.

3ª AVALIACIÓN:
1-Conxuga os seguintes tempos verbais : Presente, pretérito e antepretérito de indicativo
Presente, pretérito e futuro de subxuntivo dos verbos: HABER, IR , SABER e SER.
2- Historia do galego: Das linguas de substrato e superestrato do galego ata o seu nacemento.
3- Historia do Galego: O galego dende principios do século XX ata hoxe.
4- Cunqueiro narrador.
5- Variedades xeográficas da lingua.
6- A escoller: A) Nova Narrativa Galega ou B) X. L. Méndez Ferrín: un antes e un despois.
7- A escoller: María Xosé Queizán ou Xohana Torres.
8- María Victoria Moreno : Letras galegas 2018.
9-10 TEXTOS / EXPRESIÓN Comenta brevemente dous dos seguintes textos ( tema, recursos principais e funcionalidade, deducir o autor/a e corrente á que pertence argumentándoo a partir do texto):
A) A voz do Suso chegou a min fortemente, como unha corneta que rinchase: -Manolito baixa, baixa! ...
…O rapaz afogado tiña os ollos de animal de baixoterra. Tiña os ollos do Suso. Tiña a admirada cara do Suso. O rapaz afogado era o Suso. Botei un berro liso e longo coma unha lombriga. A néboa espesara. O vento quería Fender os canavais. Volvín berrar e o berro foi outravez longo e repulsivo. Caín. Erguínme. Iniciei unha carreira cega. Ao final da miña fuxida de pequena besta horrorizada, estaba a miña casa. E metínme na cama acorado e molladísimo.
Pasou o tempo. Pasou o que quedaba de noite, nun estado de semi-inconsciencia. E toda a rapazallada do barrio comezou a berrar baixo da miña fiestra: Manolito, Manolito, o Suso afogou onte no río.

B) O señor Merlín asegún se sabe polas historias, era fillo de solteira e de nación allea, e veu herdado para Miranda por unha tía segunda por parte de nai, pro facía disto tanto tempo que ninguén se lembraba do feito. … iba don Merlín vestido de negro, agás unha gran bufanda colorada, e xa daquela tiña mi amo a barba branca. Por don Merlín non pasaban os anos, e disto queixábase como dunha horamá.
A primeira na casa, despoixas de don Merlín era mi ama doña Ginebra. Tampouco era do país e prendía algo na fala. Tiña un pelo loiro mui fermoso e longo,… decían que era viúva dun grande rei que morreu na guerra, e que tivo a noticia por un corvo cando estaba en Miranda probando un peite de ouro.

C) PENÉLOPE
Declara o Oráculo:
"Que a banda do solpor é mar de mortos, incerta, última luz, non terás medo.

Que ramas de loureiro erguen rapazas.
Que cor malva se decide o acio.

Que acades disas Patrias a vendima.
Que amaine o vento, beberás o viño.

Que sereas sen voz a vela embaten.
Que un sumario de xerfa polos cons.

Así falou Penélope:
Existe a maxia e pode ser de todos.
A que tanto novelo e tanta historia?

EU TAMEN NAVEGAR"

Xohana Torres.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-07-2018 07:18
# Ligazón permanente a este artigo
Xuño 2017-2018
1ª Avaliación

- Historia do galego
- Xeración Nós e Castelao.

2ª Avaliación:

- Comentario de textos
- Celso Emilio Ferreiro

3ª Avaliación:
Lembra os catro pasos esenciais para facer un comentario:
Procurar o tema, indicar a funcionalidade dos recursos principais en relación sempre ao tema do texto, deducir o autor/autora e contexto ou corrente á que pertence a través de elementos que aparezan no propio texto.

Proba con algún destes textos poéticos para comentar
Comentarios (0) - Categoría: A Lírica entre o 1936-76 - Publicado o 08-06-2018 06:58
# Ligazón permanente a este artigo
Para 3ª avaliación
Gramática: repaso dos verbos e perífrases
Literatura:
-CUNQUEIRO,
-FERRÍN
-DA NARATIVA DE POSGUERRA
-NOVA NARRATIVA GALEGA

Mulleres na Literatura:
María Xosé Queizan, Xohana Torres, Mª Victoria Moreno (Letras galegas 2018)

SOCIOLINGÜÍSTICA: AS VARIANTES XEOGRÁFICAS DA LINGUA

EXPRESIÓN
Textos líricos (comentarios)
TRABALLO: O Celtismo na literatura galega
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 11-05-2018 06:06
# Ligazón permanente a este artigo
MARÍA VICTORIA MORENO: LETRAS GALEGAS 2018


Un par de exposicións:
Paisaxes e personaxes

Exposición Secundaria: Letras Galegas 2018
Guía didáctica
Comentarios (0) - Categoría: LETRAS GALEGAS - Publicado o 10-05-2018 19:03
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal