Unha folerpa con outras, ás veces calla e fai neve

Defensa do Ensino Público


De Viñetas

"A historia dunha lingua debería ser coma a dunha longa cadea, onde cada xeración fora un elo que lla transmitira á seguinte"

GALEFAS
aferrer@mundo-r.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O CUPÓN ROTO
Non se trata do fermoso conto que con este mesmo título escribiu León Tolstoy. Non, señor. Trátase do procedemento que usaban os capitostes do franquismo para lograr que fora xente ás manifestacións de adhesión ao réxime.

Os xefes dos sindicatos controlados pola Falanxe, entregan aos delegados de fábricas, talleres, oficinas e demais, un cupón roto co nome de cada obreiro, ás súas ordes e unha longa numeración. A metade do cupón dáselle ao individuo e a outra metade quédaselle o xefe. O obreiro ou empregado debe recuperar o resto do cupón na manifestación, como testemuño de que concorreu a ela. Se ao día seguinte non o presentaba cos dous anacos, era automaticamente privado do seu racionamento, no mellor dos casos; no peor, ía ao cárcere ou se lle excluía das listas de traballo.

Así eran de espontáneas? as manifestacións de adhesión ao réxime de Franco en España.


Fonte de Suárez Picallo en A.C. Irmáns Suárez Picallo
Categoría: Historia xeral - Publicado o 12-12-2009 09:28
# Ligazón permanente a este artigo
Israel

Videos tu.tv
Categoría: Historia xeral - Publicado o 06-12-2009 13:13
# Ligazón permanente a este artigo
A fortuna dos Franco
Categoría: Historia xeral - Publicado o 06-12-2009 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
Historia da muller. Dereitos


Veño desde onte desde o pasado escuro e esquecido coas mans atadas polo tempo coa boca selada desde épocas remotas.
- Veño cargada de dores antigas, recollidos por séculos, arrastrando cadeas longas e indestrutibles.
- Veño desde a escuridade, do pozo do esquecemento co silencio ao lombo, co medo ancestral que ha corroído a miña alma desde o principio dos tempos.
- Veño de ser escrava por milenios, escrava de xeitos diferentes: sometida ao desexo do meu raptor en Persia, escravizada en Grecia baixo o poder romano, convertida en vestal nas terras de Exipto, ofrecida aos deuses en ritos milenarios vendida no deserto ou trocada como unha mercancía.
-Veño de ser apedrada por adúltera nas rúas de Xerusalén por unha turba de hipócritas, pecadores de todas as especies que clamaban ao ceo o meu castigo.
-Fun mutilada en moitos pobos para privar o meu corpo de praceres e convertida en animal de carga, traballadora e parideira da especie.
Violáronme sen límite en todos os recunchos do planeta sen que conte a miña idade madura ou tenra ou importe a miña cor ou a miña estatura.
- Debín servir onte aos señores, prestarme aos seus desexos, entregarme, doarme, destruírme, esquecerme de ser unha entre miles.
- Fun barrigana dun señor en Castela, esposa dun marqués e concubina dun comerciante grego, prostituta en Bombai e en Filipinas e sempre foi igual o meu tratamento.
- Duns e doutros sempre escrava, duns e doutros dependente, menor de idade en todos os asuntos, invisible na historia máis afastada e esquecida na historia máis recente.
- Eu non tiven a luz do alfabeto. Durante longos séculos abonei coas miñas bágoas a terra que debín cultivar desde a miña infancia.
- Percorrín o mundo en milleiros de vidas que me foron entregadas unha a unha .
- E coñecín a todos os homes do planeta. Os grandes e pequenos, os bravos e covardes, os viles, os honestos, os bos, os terribles.
- Mais case todos levan a marca dos tempos. Uns manexan vidas como amos e señores, asfixian, aprisionan e aniquilan.
- Outros deixan almas comercian con ideas, asustan ou seducen, manipulan e oprimen.
- Eu coñézoos a todos, estiven preto duns e doutros, servindo cada día, recollendo migallas, baixando a cerviz a cada paso, cumprindo co meu karma.
- Percorrín todos os camiños rabuñei paredes e ensaiado silencios tratando de cumprir co mandato de ser como eles queren mais non o conseguín.
- Xamais se permitiu que eu escollese o rumbo da miña vida. camiñei sempre nunha disxuntiva ser santa ou prostituta.
- Coñecín o odio dos inquisidores que a nome da santa nai igrexa condenaron o meu corpo ao seu servizo e ás infames chamas da fogueira.
- Chamáronme de múltiples xeitos: bruxa, tola, adiviña, pervertida, aliada de satán, escrava da carne, sedutora, ninfómana, culpable dos males da terra.
- Pero seguín vivindo, arando, cultivando, cosendo, construíndo, cociñando, tecendo, curando, protexendo, parindo, criando, aleitando, coidando e sobre todo amando.
- Poboei a terra de amos e de escravos, de ricos e esmoleiros, de xenios e de idiotas, pero todos tiveron a calor do meu ventre, o meu sangue e o seu alimento e levaron un pouco da miña vida.
- Logrei sobrevivir á conquista brutal e desapiadada de Castela nas terras de América pero perdín os meus deuses e a miña terra e o meu ventre pariu xente mestiza despois que o amo tomoume pola forza.
- E neste continente mancillado proseguín a miña existencia cargada de dores cotiás, negra e escrava no medio da facenda vinme obrigada a recibir ao amo cantas veces quixese sen poder expresar ningunha queixa.
- Despois fun costureira, campesiña, serventa, labradora, nai de moitos fillos miserables, vendedora ambulante, curandeira, coidadora de nenos ou de anciáns, artesá de mans prodixiosas, tecedora, bordadora, obreira, mestra, secretaria, enfermeira.
- Sempre servindo a todos, convertida en abella ou sementeira cumprindo as tarefas máis ingratas moldeada como cántaro polas mans alleas.
- E un día doínme das miñas angustias un día canseime dos meus traxíns, abandonei o deserto e o océano, baixei da montaña, atravesei as selvas e confíns e convertín a miña voz doce e tranquila, en bucina do vento en berro universal e toleado.
- E convoquei á viúva, á casada, á muller do pobo, á solteira, á nai angustiada, á fea, á recentemente parida, á violada, á triste, á calada, á fermosa, á pobre, á aflixida, á ignorante, á fiel, á enganada, á prostituída .
- Viñeron miles de mulleres xuntas a escoitar as miñas arengas, falouse das dores milenarias, das longas cadeas que os séculos cargáronnos ao lombo.
- E formamos con todas as nosas queixas un caudaloso río que empezou a percorrer o universo afogando a inxustiza e o esquecemento.
O mundo quedou paralizado os homes e mulleres non camiñaron paráronse as máquinas, os tornos, os grandes edificios e as fábricas ministerios e hoteis, talleres e oficinas, hospitais e tendas, fogares e cociñas.
- As mulleres, por fin, descubrímolo. ¡Somos tan poderosas como eles e somos moitas máis sobre a terra! ¡Máis que o silencio e máis que o sufrimento! ¡Máis que a infamia e máis que a miseria!
- Que este canto resoe nas afastadas terras de Indochina nas areas cálidas do África, en Alasca e América Latina, chamando á igualdade entre os xéneros a construír un mundo solidario distinto, horizontal, sen poderíos- a conxugar tenrura, paz e vida, a beber da ciencia sen distingos.
- A derrotar o odio e os prexuízos, o poder duns poucos, as mesquiñas fronteiras, a amasar coas mans de ambos os sexos o pan da existencia.
A Axencia de Noticias Coránicas de Irán destacaba nunha entrevista co teólogo islamita Musa Gunes, quen afirmaba que Occidente trata de desviar as mulleres do seu papel principal e real na sociedade, presionándoas con lemas vans sobre liberdade e igualdade; tamén engadiu que unha das tácticas que utilizan é apartar aas mulleres das súas familias, atraéndoas ó mercado laboral. QUE ESTE TIPO DE COMENTARIOS NUNCA MÁIS SE VOVAN A ESCOITAR.

XahOlg

Categoría: Historia xeral - Publicado o 24-10-2009 08:27
# Ligazón permanente a este artigo
Historia de Rosa Park
Agustín Fernández Paz, na inaguración da Plataforma Prolingua, falou de Rosa Park, unha muller que se cansou de ceder continuamente ante as inxustizas racistas. Aquí vos deixo a súa historia.

Estados Unidos, o paradigma da igualdade entre as persoas, non sempre foi así. Non o é na actualidade... e moito menos fai uns anos, cando os negros tiñan que pór na parte traseira dos autobuses, e levantarse do seu asento se chegaba un branco e quería sentar alí...

En 1955, Rosa Parks tiña 42 anos. Afroamericana, natural de Montgomery, Alabama, e filla dun carpinteiro e unha mestra de escola. De profesión, costureira. Pero ademais, secretaria e axudante na Asociación Nacional para o Avance do Pobo de Cor.

Naqueles anos, os negros sufrían en EEUU a humillación -especialmente no sur- de non poder compartir cos brancos os mesmos lugares públicos: escolas, restaurantes, salas de espera... a segregación chegaba ao momento de que nos baños mostrábanse letreiros de "só brancos" ou, directamente, "negros non". As leis Jim Crow, herdadas da escravitude do século XIX, foron deseñadas para que os afroamericanos se sentísense inferiores e así mantelos marxinados da sociedade.

Pero xente como Rosa Parks tiña claro que as cousas podían cambiar. O 1 de decembro de 1955, colleu un autobús público para volver á súa casa. Por entón, os vehículos estaban sinalizados cunha liña: os brancos adiante e os negros detrás. Así, a xente de cor subía ao autobús, pagaba ao chofer, baixábase e subía de novo pola porta traseira.

Parks sentou nos asentos do medio, que podían usar os negros se ningún branco o requiría. Cando se encheu esa parte, o chofer ordenoulle, xunto a outros tres negros, que cedesen os seus lugares a un mozo branco que acababan de subir. "Este nin sequera pedira o asento", dixo despois Parks nunha entrevista á BBC. Os outros levantáronse, pero ela permaneceu inmóbil.

O chofer tratou de disuadila. Debía ceder o seu asento, é o que marcaba a lei. "Vou facer que che arresten", díxolle o chofer. "Pode facelo", respondeu ela. Cando a policía lle preguntou que por que non se levantaba, contestou con outra pregunta: "Por que todos vostedes están empuxándonos por tódolos lados?".

"Mentres máis obedeciamos, peor nos trataban", asegura Parks nas súas memorias. "Aquel día estaba fatigada e cansa. Farta de ceder". Polo lance do autobús, Rosa Parks pasou a noite no calabozo, acusada de perturbar a orde pública e pagou unha multa de catorce dólares. Con todo, o caso transcendeu e acabou por dar voz aos movementos polo fin da segregación que xa comezaran a facerse notar.

Indignado e farto, un mozo e descoñecido pastor bautista chamado Martin Luther King organizou unha onda de protestas contra a segregación nos autobuses públicos de Montgomery que durou 382 días. Os trinta mil afroamericanos que participaron fixeron marchas de ata nove quilómetros, e cando lles preguntaban como se sentían, algúns respondían: "Os meus pés, cansados. A miña alma, ¡liberada!".

Mentres, o caso Parks chegou á Corte Suprema do país, que declarou que a segregación era unha norma contraria á constitución estadounidense, que declara iguais a todos os individuos da nación. Un ano despois, o goberno aboliu calquera tipo de discriminación nos lugares públicos.
Parks, que faleceu en 2005 aos 92 anos, continuou loitando durante o resto da súa vida polos dereitos civís dos afroamericanos. En 1999, recibiu a Medalla de Ouro do Congreso dos EEUU. Por certo, a foto superior é dela, da propia Rosa, no autobús que habitualmente utilizaba para desprazarse.

Espero que che gustara a historia de Rosa Parks, non cres?... e sobre todo que ogallá nunca tivese que ser noticia algo así, porque significaría que por fin se mira ás persoas polo seu interior, e non pola cor da súa pel.
Categoría: Historia xeral - Publicado o 06-10-2009 16:20
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Estadisticas Gratis


Este blogue forma parte da Rede de Blogueiras/os en defensa do Galego
Chuzame! chúzame -