Gaivotas eternas


Xa non sei
Xa non sei
diferencia-la realidade
do soño,
soñar cos pensamentos
que me dan ás de liberdade,
vivir na escravitude de
corpos mortos.

Xa non sei
onde atoparei a verdade
da sinrazón
que non queda, que non fuxe
no corazón
dos vagalumes amantes.

Xa non sei
quen é de que
nin que foi de quen,
aínda que xa non pregunto.
Zicais ese sexa o problema:
a falta de busca,
a dor do martirio,
o sacrificio da rosa,
o amargor do clavel,
a dozura envenenada do lirio.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 21-09-2010 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Como parte do silencio
Coma o voo dunha gaivota
escapando na lonxanía
da miña escura fiestra,
das plegarias vellas
de mulleres de escura vestimenta;
como a choiva acariciando
os gritos e as envexas,
as tellas das casas,
así podo sentir hoxe…

“Fuxida” retumba entre as paredes
do meu antigo cuarto,
estalido de ilusións perdidas,
¿poderei ir buscalas sobre as ás
desas gaivotas?

A través de nubes grises,
hoxe o vento quedou durmido,
as pólas secas das árbores
xa botan en falta ó seu amigo,
¿pódese saber qué fago en
medio desa fantasía da natureza?
Interrumpi-lo silencio con palabras
inútiles;
suspirar
lentamente e a modiño,
como se cada gota
de alento
fose unha alma valeira
vagando nun espazo descoñecido.

Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 20-09-2010 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
Desexo na alma do transparente
Tan só un desexo do meu corpo á miña alma,
tan só un desexo de que abra as súas ás
e poda saír voando baixo terra,
onde se atope a soedade
vagando polas pedras.

Tan só un desexo da miña alma ó meu corpo,
tan só un desexo de acaricia-lo ceo
e prohibi-los sentimentos e sensacións
que abarcaron gotas de suor e escalofríos,
percorrendo novas nacións.

Tan só un desexo, tan só un desexo
da miña vida á miña desexada morte:
Vida, xa non te quero ó meu carón,
pídelle á túa irmá que me leve lonxe.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 19-09-2010 12:30
# Ligazón permanente a este artigo
Sen mirar atrás
Pecha os seus ollos ó sentilo preto, o seu corpo estremécese con só senti-lo seu alento rozando os seus oídos, e non quere abri-los ollos porque sabe que se o fai, él non estará alí. E perde a vida en soños imposibles, e esperta cando o ve noutros brazos, pero continúa bailando nese raio de lúa, no luar que a transporta igual que a música transforma ó máis duro ser. Na melodía perfecta. Entón, cando atopa á soedade como única compañeira, asústase e se pregunta canto máis poderá seguir andando polo mesmo camiño de baldosas esbaradizas.
Tropeza e cae, pero sempre atopa na maxia a forza suficiente para erguirse e seguir coas súas mesmas pisadas cautelosas e rápidas, paseniñas; a sensibilidade dun vello sentimento a acompañará en cada acción; por iso, xa non esperará contestación, tan só pedirá perdón e marchará. Sabe ben que, por esta vez, non irá detrás de ela, pero o seu paso fíxose firme, o seu corpo enfriou, e a súa mirada intenta seguir naquel lugar onde ninguén a vexa chorar.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 14-09-2010 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
Mírame
Necesito que me mires
sen afasta-los ollos;
que sorrías co teu iris,
que atravése-lo meu ollar.

Necesito que me mires
dentro da ialma,
moi dentro,
xusto onde o espíritu
di "te quero".

Necesito que me mires,
quérote moi preto,
onde os beizos
escorregan suaves
notas do vento.

Necesito que me mires
e, a modiño te achegues,
acarície-las meixelas
e, ó meu carón, quedes.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 11-09-2010 09:35
# Ligazón permanente a este artigo
A través de Gaia
¡Qué grande Gaia
coa súa cor verde e azul
mixturada no derradeiro
co laranxa;
difuminada no primeiro
co dourado sol!

¡Qué fermosa a terra
co seu arrecendo a auga
de nubes preñada
e risas agochadas
nos buracos das árbores antigas!

¡Qué deliciosa e viva
a vida da natureza
cos seus ríos cristaíños,
as ondas infinitas
nos estanques por pedras
arroxadas e frías!

Bendita a vida en Gaia.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 09-09-2010 09:49
# Ligazón permanente a este artigo
Simplemente non podo
Quixera erguerme pola mañá
desexando abri-los ollos,
cheira-lo arrecendo das flores,
contemplando a choiva na fiestra…

Quixera erguerme pola mañá
desexando vivir un novo día,
bicando o sol, o arco da vella,
abrazando a terra.

Pero, non quero,
tan só desexo non voltar
abri-los ollos,
pechalos para sempre,
descansar en paz
deste esgotamento de sentir,
vivir, pensar.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 04-09-2010 17:05
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal