Gaivotas eternas


Perdendo o senso
Este camiño dando tumbos
fai que desexe que todo remate;
xa non máis amor na miña vida
nin paixón nin tristura
nin milagres.

Desexo que se acaben
os desexos de loita
que fan erguerse cada mañá
para caer derrotada
cando se fai tarde.

Que xa non haxa máis serán
de ledicia a esgalla,
quero que se acaben as mentiras
e as verdades
coa mesma rapidez coa que
foron creadas
na súa vehemente intensidade.

Non quero motivos para erguerme
porque logo vou apagándome
pasiño a pasiño
ata que xa non ten senso
nin razón o levantarme.

Qué senso ten facer plans
para logo botalos ó vento,
perdelos e con eles a necesidade
de sentirse vivo
por un intre, un estrano momento.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 17-08-2012 09:15
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal