Gaivotas eternas


Eterna tristura
Tristura amarga
que arranca feridas da gorxa,
que queima as entrañas.

Tristura allea
que arrecende a mel e limón,
a cabeza valeira de pensares.

Tristura infinita
durarás os cen anos da tormenta,
fuxirás cando me afaga a ti.

Tristura, amada tristura
que valeira estaría a vida
sen ti ó meu carón.

E as bágoas tórnanse ácidas,
firen a pel das meixelas,
arañan o corazón,
queiman as entrañas…
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 10-03-2010 15:45
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal