Gaivotas eternas


Xardín de arañas
Familia de arañas,
nós fríos na gorxa;
nós mariñeiros,
corda de angustia
atrapando as palabras.

Labirinto invisible
de tecido experto
labrado por mans novas.
Quero saír e non podo;
queres entrar,
pero xa estás atrapado.

O xardín da casa
é un invisible laberinto
de fíos de tela de araña.
Se gritas, taponan a túa boca;
se falas, abafas,
converten en tristura
o pracer sagrado da túa gorxa.

Labirinto de tela de araña,
xa non hai fin
para o principio da morte
nas túas entrañas.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 17-03-2009 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal