Gaivotas eternas


Noites de cristal
Golpéame o vento xélido da noite
nas paredes invisibles da mente;
fuxen carros de cabalos
a un universo paralelo de realidade doente.

As invisibles tórnanse muros de cristal
fráxiles, esnaquizados
e rasgados por pensamentos valeiros
e igualmente rachados.

Doe no máis profundo do ser,
doe, doe, doe
coa intensidade de non saber,
co abismo da noite,
simplemente...
doe.
Os lectores din... (4) - Categoría: Poesía - Publicado o 19-12-2011 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
Telarañas de cristal afumado
Xa non hai labirintos
de cristal afumado
no xardín
con mil telarañas,
telarañas mil
construindo paredes imposibles,
semellando as paredes da realidade.

Xa non quedan telas de cristal
facendo remuíños
no xardín;
agora, as arañas
agóchanse nas profundidades
da terra,
alimentándose de bichos
e pequenas alimañas,
engordando os seus corpos
coas almas alimentadas
de escuridade.

Telarañas de cristal afumado
que falan de labirintos
enredados de pensamentos
perdidos e roubados;
arañas malditas
que sorrín sen dentes
e miran sen ver
porque a súa ceguera é sombra
e a sombra vóltase inerte
nas profundidades da terra
preñada de barro baldío,
que se amosa sobre sí mesmo
inexpresivo e retorcido.

Xa non hai labirintos de telarañas
no xardín nin cristal nin demos
nin pesadelos nin escuros desexos,
só restos de alimañas,
restos de cadáveres ofrecidos
na profundidade da cova das arañas.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 11-12-2011 13:18
# Ligazón permanente a este artigo
Hai días
Hai días que, simmplemente, non son,
días grises de escuma azul,
doentes e adoecidos,
adormilados, insomnes;
días sen senso, días perdidos.

Hai días que doen cando nin fan
nin son;
días que escupen a súa estupidez
á faciana rota
de arlequíns blancos e negros
de transparentes bágoas
e bágoas sen senso...

Hai días que non son
nin deberían ser,
hai días que perden a cor,
hai días...
hai días...
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 09-12-2011 11:51
# Ligazón permanente a este artigo
Fráxil
Feble como folla de outono,
morteciña como a derradeira
luz do día;
fráxil, rota.
Agora que piden
cabezas altas,
frentes erguidas;
costas fortes,
ás veces, avergoña recoñecer
que o corazón treme,
que os pasos vacilan,
que o corpo se encolle...

Custa recoñecerse feble,
fráxil, sen vida,
coa alma rota por non vivires
máis do vivido
e desexare non ter camiñado
as pegadas impostas
por mans invisibles,
fortes, malvadas,
retorcidas...mortas.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 08-12-2011 17:59
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal