Gaivotas eternas


De pó e de terra
Mixtúranse as mans coa terra,
embadúrnase a pel con pó
e con bágoas,
sangue de quen xa marchou
e non mirou atrás.

Desfanse os ósos
coas silveiras,
volta o barro á beira dos ríos
cheos de maxia sutil
e inexperta.

Choran os cadáveres
nos ataúdes valeiros,
coa pel fina pegada ó corpo,
o esqueleto frío
desfeito en medio da madeira.

E a tranquilidade mergúllase
coas esperanzas
de voltar uns ós outros:
voltar a amar, sentir, tocar...
acariciarse con agarimo,
bicarse nas mans,
fuxir do prohibido,
descansar xunto o mar.

Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 02-11-2010 18:53
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal