Gaivotas eternas


Dende aquí
Esta é a miña cárcere
de cristal
e invisibles cadeas.

Esta é a miña cárcere
condeada
a mirar entre reixas.

Esta é a miña cárcere
ó outro lado
das esperanzas vellas,
dos desexos roubados,
da dor eterna.

Esta é a miña cárcere
antiga
enredada entre silveiras.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 19-01-2011 09:47
# Ligazón permanente a este artigo
Quero correr
Quero correr á túa beira,
sentido a escuma do mar
con caricias de area.

Quero correr ó teu carón,
co sol quencendo a pel
e de sal cheo o corazón.

Quero collerte das mans
mentres o vento
arremuíñase contra nós
e xoguetea cos cabelos.

Cancións de liberdade
na nosa terra meiga,
bótote en falta
arrecendo de salitre
e escuma;
bótote en falta
follas húmidas
de bosque antigo.

Quero correr sobre ti,
en torno a ti
e voltar a sentirme
ceibe
coma nunca fun
agás ó teu carón.

O barro dos teus bosques
co seu húmedo musgo;
a salitre dos teus mares,
ancláronse para sempre
na miña alma.

Quero correr ó teu carón
e sentirme libre
no espello do teu ceo,
nas nubes preñadas
das túas choivas eternas,
no romanticismo das túas
vellas rúas,
no lar da casa dos avós.

Quero correr xunto a ti
e respira-la liberdade
que un día me fixeches
sentir.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 18-01-2011 23:42
# Ligazón permanente a este artigo
Dentro da escuridade
Dentro da escuridade
sinto as entrañas
apretuxadas contra a pel,
remuíño de dor,
queimazón intensa de morte
sabor a fel.

Dentro da escuridade,
no interior da dura pel,
o corpo síntese preñado
de angustia e sinrazón,
nubes grises comen ós pés
de carballos abatidos
pola fronte das imbéciles,
ignorantes ovellas
sen política nin lei.

Dentro da escuridade,
cada paso atrona
coma cun eco lonxano
de apatía e resentimento.

Dentro da escuridade,
os pulmóns piden permiso
para respirar;
o corazón esqueceu
onde quedou o seu
paseniño latexar;
as ideas fuxiron
co vento, coa terra,
co ar;
dentro da escuridade,
sen máis,
dentro da escuridade,
non hai espacio
para falar.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 12-01-2011 10:48
# Ligazón permanente a este artigo
A música
Dicir que forma parte da vida é un pouco estrano porque, ás veces, a música é a vida en sí, co seu latexar intenso, pulsional, único.

É parte de nós coma nós somos parte dela, coma no amor verdadeiro dos contos de princesas, coma no fluir das augas que van ó mar, coma no marmurio dos ríos, na inmensidade das treboadas, no ollar incauto de nenos xogando no parque.

É a música o marmurio inesperado, aquilo que nos lembra que estamos vivos e vivos estamos nun guión predeterminado que nós mesmos escribimos.

É a música o inicio... e o final. A música.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 02-01-2011 11:14
# Ligazón permanente a este artigo
De pó e de terra
Mixtúranse as mans coa terra,
embadúrnase a pel con pó
e con bágoas,
sangue de quen xa marchou
e non mirou atrás.

Desfanse os ósos
coas silveiras,
volta o barro á beira dos ríos
cheos de maxia sutil
e inexperta.

Choran os cadáveres
nos ataúdes valeiros,
coa pel fina pegada ó corpo,
o esqueleto frío
desfeito en medio da madeira.

E a tranquilidade mergúllase
coas esperanzas
de voltar uns ós outros:
voltar a amar, sentir, tocar...
acariciarse con agarimo,
bicarse nas mans,
fuxir do prohibido,
descansar xunto o mar.

Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 02-11-2010 18:53
# Ligazón permanente a este artigo
Terra sobre vento
Caladiña por momentos,
así vai a terra sobre
o vento.

A modiño sen pensar,
corre corre, fuxe
e para sen mirar.

A terra cabalga sobre
o vento
nunha danza
improbable
de estranos sentimentos.

A terra morre na asfixia
da vida sen aire
do mar sen area
da area esnaquizada
por escuros intentos.

Terra sobre vento,
choiva sobre mar,
din as bruxas
que é boa noite
para ouvear.

Choran os piñeiros
botan lume as vasoiras,
fuxen os mouchos
dos meigallos
das súas señoras.

É noite de lobos
e lúa preñada
de sangue e silvas
bañada...

É noite de lobos
e lúa escura
oculta
na insomne mirada.
Os lectores din... (3) - Categoría: Poesía - Publicado o 20-10-2010 16:09
# Ligazón permanente a este artigo
Bótote en falta
Ás veces,
bótote tanto de menos
coma as flores
ó orballo da noite.

Ás veces,
bótote tan en falta
que queima,
que doe.

Ás veces,
sinto un valeiro
vibrando no medio do peito.

Ás veces,
o teu nome
tórnase
amargo dóce
nos meus beizos.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 07-10-2010 08:43
# Ligazón permanente a este artigo
De choiva e vento
Soplan ventos do Norte,
furiosos, invencibles,
arrastrando bágoas de morte;
soplan os ventos do frío,
da lonxanía, da palabra,
soplan na miña mirada,
no cabelo revolto,
trotando coa forza dun cabalo
de músculos fortes.

Soplan ventos do Norte...

Soplan ventos do Norte,
palpita a ialma no peito,
a cada bum, desfaise
un pouco máis a pel
como area no deserto:
bum, temblan brazos e pernas;
bum, núblase a razón,
os sentimentos,
bum, desaparece o corpo;
bum tórnase vento.

Xa non hai corpo nin pel,
tan soio alma,
alma esnaquizada de dor
non sentida,
alma fuxitiva de calquera mirada.

Soplan ventos do Norte
e a miña alma dentro de eles,
desfeita en asubíos
e lembranzas;
no blanco pensamento valeiro,
sopla a miña alma
a través do vento.

Soplan ventos do Norte
e a miña ialma vibra a través
de eles,
flaxelando as árbores do bosque.

Soplan ventos do Norte
coa miña inexistencia oculta,
cada vez, máis inexistente,
máis valeira, máis Nada.

Soplan ventos do Norte
arrincándolle a roupa a choiva,
bulindo rápido ó monte,
bicando o mar,
levantando polas, pedras, area,
golpeando cristais,
asubiando lonxe das mareas.

Soplan ventos do Norte
en espeso marmurio
de lúa chea;
soplan ventos do Norte
con furia e tristeza,
¡non! tristura,
¡non! tristeza,
bule ti con eles,
desfai a túa ialma,
palpita a túa beleza.

Soplan ventos do Norte.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 04-10-2010 12:07
# Ligazón permanente a este artigo
Xa non sei
Xa non sei
diferencia-la realidade
do soño,
soñar cos pensamentos
que me dan ás de liberdade,
vivir na escravitude de
corpos mortos.

Xa non sei
onde atoparei a verdade
da sinrazón
que non queda, que non fuxe
no corazón
dos vagalumes amantes.

Xa non sei
quen é de que
nin que foi de quen,
aínda que xa non pregunto.
Zicais ese sexa o problema:
a falta de busca,
a dor do martirio,
o sacrificio da rosa,
o amargor do clavel,
a dozura envenenada do lirio.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 21-09-2010 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Como parte do silencio
Coma o voo dunha gaivota
escapando na lonxanía
da miña escura fiestra,
das plegarias vellas
de mulleres de escura vestimenta;
como a choiva acariciando
os gritos e as envexas,
as tellas das casas,
así podo sentir hoxe…

“Fuxida” retumba entre as paredes
do meu antigo cuarto,
estalido de ilusións perdidas,
¿poderei ir buscalas sobre as ás
desas gaivotas?

A través de nubes grises,
hoxe o vento quedou durmido,
as pólas secas das árbores
xa botan en falta ó seu amigo,
¿pódese saber qué fago en
medio desa fantasía da natureza?
Interrumpi-lo silencio con palabras
inútiles;
suspirar
lentamente e a modiño,
como se cada gota
de alento
fose unha alma valeira
vagando nun espazo descoñecido.

Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 20-09-2010 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [12]
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal