Gaivotas eternas


Árbore

É eiquí onde quero sumerxirme,
nestas árbores antigas,
perennes ó paso do tempo,
mornas, fortes,
inquebrantables,
eternas.

Sumerxirme nas súas raíces,
retorcerme coas súas pólas,
afundi-la pel no musgo
suave, frío, pequeno.

E sentir que son parte desa nada,
que nesa nada nacín
e voltarei morrer
porque, ó fin e ó cabo,
nada son e á nada volverei.

É eiquí onde quero morrer,
na eternidade da madeira de carballos,
maceiras, piñeiros ou nogueiras,
na fortaleza dos que unen o mencer
coa noite,
nos comunicadores de ceo e terra.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 21-04-2011 21:29
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
2 Mentres tomamos café, penso...
1 Pois si saber que es pa#blgtk08#rte de algo...........
Opinou bolbooreta (21-04-2011 22:47)
2 ....... porque, ó fin e ó cabo, todos formam#blgtk08#os parte de algo.

;)
Opinou Gaivota (22-04-2011 11:02)
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal