Gaivotas eternas


A desmemoria
Escapóuseme a memoria,
coma nun intre roubado
pola escuridade do pensamento;
fuxiu sen obxetivo,
fin ou aviso previo;
escapóuseme a memoria
ás entrañas da escuridade
dun paraíso de laberintos
e vacía de cores,
coa luz apagada,
afogada en aromas de incienso.
Perdín o tempo e os recordos,
morreron as lembranzas
e se podo ter algo claro
é que esquecín
as risas do pasado,
a tristura e o medo,
a felicidade e a paixón,
que supoño ter vivido,
inda que hoxe fuxen ceibes
polas esquinas da desmemoria
inalcanzables dende algún rincón.
Escapóuseme a memoria
nunha escuridade de días,
meses e anos,
non lembro a meus pais,
a meus fillos... nin quen son.
Quero pensar que fun boa
ou mala sen querer,
quero pensar que fixen algo
que sorrín, que quixen,
que amei...
Pérdome nestas néboas
de escuridade,
onde hai demasiada xente
sen rostro,
persoas de ollar triste
que se moven sen falar
e eu necesitando
preguntar
tantas cousas,
¿a quen, a quen podo
se ninguén fala,
se non pronuncian unha sola verba,
se ninguén di nada?
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 03-04-2011 11:09
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal