Gaivotas eternas


Sen mirar atrás
Pecha os seus ollos ó sentilo preto, o seu corpo estremécese con só senti-lo seu alento rozando os seus oídos, e non quere abri-los ollos porque sabe que se o fai, él non estará alí. E perde a vida en soños imposibles, e esperta cando o ve noutros brazos, pero continúa bailando nese raio de lúa, no luar que a transporta igual que a música transforma ó máis duro ser. Na melodía perfecta. Entón, cando atopa á soedade como única compañeira, asústase e se pregunta canto máis poderá seguir andando polo mesmo camiño de baldosas esbaradizas.
Tropeza e cae, pero sempre atopa na maxia a forza suficiente para erguirse e seguir coas súas mesmas pisadas cautelosas e rápidas, paseniñas; a sensibilidade dun vello sentimento a acompañará en cada acción; por iso, xa non esperará contestación, tan só pedirá perdón e marchará. Sabe ben que, por esta vez, non irá detrás de ela, pero o seu paso fíxose firme, o seu corpo enfriou, e a súa mirada intenta seguir naquel lugar onde ninguén a vexa chorar.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 14-09-2010 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal