Gaivotas eternas


Corazón violado
Os meus pés fixéronse camiño;
a túa chamada, destino.
Oín o teu marmurio ó mencer
daquel día perenne
de cancións esquecidas.

Atravesei desertos escuros,
rocei as miñas pegadas con pedras,
arañei os xeonllos con falsas promesas
por bicarte unha vez máis,
a primeira...
en realidade,
a primeira.

Cegada pola túa verdade,
movín as mans a escuras.

Crin descubrir entre descoñecidos
de rúas iluminadas e desertas
o sorriso dun amigo
con mans valeiras de beleza.
Hipócrita, malvado, escravo,
escravizando emocións de lúa chea,
secuestrando unha vida de incertidumbres,
convertindo ledicias en amargas penas.

E cheguei a ti ó remata-lo serán,
fixen do teu ser un refuxio,
onde acurruca-lo meu peito,
sabendo que eras meu... único,
irrepetible,
fermoso...
Ofrecícheste a min
e só puiden fundirme no teu corpo,
acariciando cada minuto
dun tempo que nunca foi tempo.

E o meu corazón cegado
entregouse sen reservas,
abriuse a ti,
enmudeceu a súa lingua.

E o meu corazón violado
apagouse créndose vivo;
latiu desesperado
sen sangue nas súas venas.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 16-08-2010 01:32
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal