Gaivotas eternas


Gotas de auga
Sumerxidas as mans
na profundidade dun océano
cristaíño;
as ás da gaivota
ábrense ó vento
dun mencer alaranxado
e rosa.

Quisera fuxir a outro tempo,
pero non pode,
xa non.
A gorxa calmou o latexar
de pétalos amargos
de rosa.
O corazón sentiu
a perda aberta
como ferida famenta
de gritos afogados,
de valeiro fallado,
de camiñar errado,
de trasteiro esnaquizado,
esquecido,
asulagado.
A súa dóce tolemia
caeu no mar
dunha terra necesitada de vida,
os xeonllos coas ondas
xogaron,
as ás hacia o ceo abriron,
voaron.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 04-12-2009 08:38
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal