Gaivotas eternas


A alma vendida
Creo que os meus ollos choran cando ninguén máis os ve. Péchanse ó mundo real e desatan a súa tristura en soños... e pesadelos de noite meiga.
Creo que a dor quéimame a pel mentres coido dun corazón que vive esnaquizado.
Pérdome en explicacións de sol derramado.
Brindo con cristais roubados.
Porque vivo nunha tristura tan allea que, zicais, algún día foime prestada sen pedilo.
Creo que a miña faciana se baña en bágoas nas esquinas escuras dos lugares non visitados.
Creo...
porque xa non sinto...
e, perdendo o sentir, tan só me queda a fe.
Un martelo golpea á miña alma en pedazos, facéndome saber que xa non ten senso repara-lo... estropicio. Porque é dor perdida e consentida; burbuxas de amor esnaquizado, sedento dunha escravitude ofrecida, negada, vendida...
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 16-11-2009 22:56
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal