Gaivotas eternas


De sinrazón e escarnio
Sentía a calor subindo pola pel
negra de culpa e maldición;
a bruxa apretou os beizos
aferrando o orgullo ó corazón.

Prometeu ó mesmo diaño non gritar
e non gritou,
mentres a queimaban na fogueira
da inxustiza e da sinrazón.

Case sen folgos, agachou a cabeza,
os presentes sorrían satisfeitos
erguendo coma bárbaros as súas teas...
entón, nun último segundo antes de espirar
abriu as pálpebras, fitounos a todos
e se sentiron enfeitizados e malditos
para sempre xamais.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 05-11-2008 16:27
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal