Gaivotas eternas


Escuridade e tregua
"Cando penso que te fuches..."
choraba Rosalía,
en escuridades incertas,
maldita sombra,
me atrapas, me desacougas,
me desconcertas.

Cando penso que xa pasou,
que volve a luz do día,
que a tormenta escampou,
a túa noite sen estrelas
fai nós de anguria
na miña gorxa deserta.

As verbas enmudecen,
a dor aflixe,
o silencio énchese de gritos
e, xa sabes o que din:
o diaño grita,
os anxos falan baixiño.

Non podo xa co peso
da túa escuridade cincenta;
non podo máis co adolecer
das noites en vela,
de pesadelos insomnes
de mentiras, de verdades,
da tolemia que produce
unha vida sen rumbo,
un rumbo sen pasado,
un pasado que non existiu
e perdeu,
perdeu xogando partidas
que non lle correspondían.

Xa non podo, negra sombra,
cos teus golpes inesperados,
coa túa dor inabarcable;
coas túas visitas sin ser invitada.

Déixame respirar os raiños do sol,
arrouparme coas gotas de orballo,
déixame vestir co arco da vella
e durmir baixo a forte sombra dun carballo.

Quero ser ceibe da túa asfixiante aperta,
ceibe para rir, ver, vivir e amar;
ceibe dos lazos invisibles;
ceibe na liberdade dunha vida eterna.

Marcha, marcha xa, unha vez máis, vaite,
pero, por esta vez máis,
por favor, non volvas,
non quero verte nunca
ó carón da miña alma
intentando afoga-la miña gorxa.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 10-01-2013 10:20
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal