Gaivotas eternas


Area de lembranzas
Párteseme a alma
cando, inqueda,
se ve engulida
polo recordo
dunha eternidade imaxinada;
xa non sei que foi de seu
e qué das miñas lembranzas
foron, en realidade, creadas;
vóltase a alma melodía
de sons inventados,
cunha música mil veces buscada,
mil veces amada
e outras mil...
outras mil
rexeitada.

Custa recoñecer
que o tempo fai ben o seu traballo
limpando as cunetas
daquilo que debera ser esquecido,
poñendo nas mans notas de presente,
melodías inexistentes de pasado.

E a area das lembranzas
vóltase remuíño dentro da mente
dun ser de luz e sombras,
que se ve con verdades e mentiras
asulagado,
caendo de xeonllos unha vez máis
na beira dunha lagoa embravecida
co canto de negros paxaros,
de escuros cantos vestida, disfrazada,
agochada na escuridade que proxecta
a súa propia luz
de remuíños de area.
Quizáis sexa porque, como tantas outras,
a vida convertímola nun labirinto
no que, ó final, perdémo-lo rumbo,
o destino non é máis que un barco á deriva
e o faro que alumea non o atopamos
ata que, a traveso da néboa
descubrimos un espello agochado.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 09-02-2012 13:44
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal