Gaivotas eternas


Buscando a luz
A modiño, como sen querer,
énchese toda a terra
dun frío invisible e cego,
dunha espesa e brillante néboa.

Alá, ó lonxe, os barcos ouvean
e, ós seus gritos agonizantes,
responden silenciosas gaivotas e sereas.

Buscando a luz
a través da néboa,
camiña palpando
as paredes de terra.

Os barcos agonizan
ante os faros
que, na súa ceguera,
só responden con ouvidos
coma de lobos sen teta
que os aleite, os acolla,
os arroupe e os queira.

Moito máis aló,
fuxindo da néboa,
escóitanse os cánticos
dos trasnos agochados
no Arco da Vella.
Os lectores din... (1) - Categoría: Poesía - Publicado o 23-01-2012 21:06
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Mentres tomamos café, penso...
1 Sempre que paso por aquí, párome a ler con calma, unha e outra vez, e case podo tocar canto expres#blgtk08#as. Ata podo tocar esa luz que se agocha tras das néboas!

Parabéns!
Un bico.
Opinou A nena do paraugas (31-01-2012 07:05)
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal