Gaivotas eternas


Fráxil
Feble como folla de outono,
morteciña como a derradeira
luz do día;
fráxil, rota.
Agora que piden
cabezas altas,
frentes erguidas;
costas fortes,
ás veces, avergoña recoñecer
que o corazón treme,
que os pasos vacilan,
que o corpo se encolle...

Custa recoñecerse feble,
fráxil, sen vida,
coa alma rota por non vivires
máis do vivido
e desexare non ter camiñado
as pegadas impostas
por mans invisibles,
fortes, malvadas,
retorcidas...mortas.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 08-12-2011 17:59
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Cóntame
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal