Gaivotas eternas


Cati
Cati, pintaba meu avó
na proa da súa gamela.
Cati...
e en ensoñacións me perdo
como se fose posible...
claro que o foi,
pero xa non o vivín
como agora non o vivo.

Busco a eternidade
na lembranza das túas mans
arañeiras,
enfiando e desenfiando
a tela infinita de seda,
enredando e desenredando
na costura, na cociña e na terra.

Busco a eternidade
no feitizo embruxado
do teu ser loco e duro,
bravío como tantas mulleres do Norte.
Non podías ser doutra forma
e case non puiden entendelo
ata agora...
case...

Son moitos momentos de vida
roubados;
son moitos momentos de vida
coa túa morte levados,
coa túa morte e a miña
desmemoria.

Pecho os ollos
e aparece unha árbore
de secas polas,
mustia e sen follas.
Mais está vella,
pero non está morta;
trepan por ela
flores fermosas,
que lle dan vida
co amor de mans
e voces desgarradoras.

Plantarei esa árbore,
Cati querida,
plantareina por ti e por el;
plantarei esa árbore
e por ela treparán
as lembranzas do bo
que fixestes,
do amor que entregastes;
do tempo vivido;
plantarei esa árbore,
querida avoa,
e se encherá de vida
pola enredadeira de luz
e de anxos
que todo o rodean.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 10-09-2012 23:10
# Ligazón permanente a este artigo
Ti
¿Como non rir
co teu sorriso
se ti es eu
e eu son ti?

¿Como non chorar
coas túas bágoas
e senti-la
túa tristura amarga...?

O único que me desconcerta
é quererte tanto
porque ti é-lo todo
e eu non valo a pena.

¿Como non ser?
¿Como non sentir?
¿Como non devecer, amor,
perdida entre as túas cadeiras?
Os lectores din... (1) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 04-01-2012 08:33
# Ligazón permanente a este artigo
Azul
Píntase en azul
ó arrancar un bico
das ondas,
transfórmase en eterno
o infinito transparente
da vida;
desfaise a morte
na gadaña azul do
mar translúcido,
e vóltase fermosa
a beleza inqueda
da deusa do ceo.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 14-07-2011 17:41
# Ligazón permanente a este artigo
Gaivota
Voas ata o infinito
da ialma dos infelices,
abres ás blancas
de puntas grises.

Búsca-la supervivencia,
destacas no azul do ceo,
do mar,
de Galicia.

Fermosa pomba
de chillido imposible,
percorres mar eternos
por quedar sempre
onda a casa,
no fogar dos míseros,
nos acantilados dos tristes.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 13-07-2011 09:15
# Ligazón permanente a este artigo
Ventre de vida e morte
- ¿Que se sinte ó leva-la morte
ancorada nas entrañas?-

- Nada.-

- ¿Como que nada?-

- Pois, nada coma o valeiro
do infinito nos ollos do vento;
nada como a dor intensa
das noites arremuiñadas
ó carón do tempo;
nada como a nada do Universo,
nada como ó caer mentres corres,
nada coma o fío do vértigo;
nada coma a vida,
nada coma a morte,
nada coma o nacemento
queimado coa sangue
da nai que non soubo amar
ó bebé que levaba dentro.

-É ese nada un nada dooroso...-

-Nin o imaxinas, amigo, nin podes imaxinalo.-
Os lectores din... (2) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 25-05-2011 13:53
# Ligazón permanente a este artigo
Azul de lirio
Chega a primavera,
os musgos sacúdense
os xeos do inverno,
os lirios abren
caprichosos,
os seus pétalos.

Invitan á hipnose
de contemplalos sen medo,
arrecenden as cunetas
cos seus sutiles cheiros.

Xogan co azul e o irisado,
botando as linguas amarelas
fóra do seu corpo,
traendo recordos de alquimia,
fixación e aromas traendo.

Acarrexa a súa visión
a luz do ceo;
suave, fermoso, blanco,
violeta... sutil aroma intenso.

A cruz abombada
escóndese no medio,
no corazón do lirio,
de sutiles aromas intensos,
de irisadas cores
que transportan a outro tempo.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 26-04-2011 13:46
# Ligazón permanente a este artigo
A desmemoria
Escapóuseme a memoria,
coma nun intre roubado
pola escuridade do pensamento;
fuxiu sen obxetivo,
fin ou aviso previo;
escapóuseme a memoria
ás entrañas da escuridade
dun paraíso de laberintos
e vacía de cores,
coa luz apagada,
afogada en aromas de incienso.
Perdín o tempo e os recordos,
morreron as lembranzas
e se podo ter algo claro
é que esquecín
as risas do pasado,
a tristura e o medo,
a felicidade e a paixón,
que supoño ter vivido,
inda que hoxe fuxen ceibes
polas esquinas da desmemoria
inalcanzables dende algún rincón.
Escapóuseme a memoria
nunha escuridade de días,
meses e anos,
non lembro a meus pais,
a meus fillos... nin quen son.
Quero pensar que fun boa
ou mala sen querer,
quero pensar que fixen algo
que sorrín, que quixen,
que amei...
Pérdome nestas néboas
de escuridade,
onde hai demasiada xente
sen rostro,
persoas de ollar triste
que se moven sen falar
e eu necesitando
preguntar
tantas cousas,
¿a quen, a quen podo
se ninguén fala,
se non pronuncian unha sola verba,
se ninguén di nada?
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 03-04-2011 11:09
# Ligazón permanente a este artigo
Sen mirar atrás
Pecha os seus ollos ó sentilo preto, o seu corpo estremécese con só senti-lo seu alento rozando os seus oídos, e non quere abri-los ollos porque sabe que se o fai, él non estará alí. E perde a vida en soños imposibles, e esperta cando o ve noutros brazos, pero continúa bailando nese raio de lúa, no luar que a transporta igual que a música transforma ó máis duro ser. Na melodía perfecta. Entón, cando atopa á soedade como única compañeira, asústase e se pregunta canto máis poderá seguir andando polo mesmo camiño de baldosas esbaradizas.
Tropeza e cae, pero sempre atopa na maxia a forza suficiente para erguirse e seguir coas súas mesmas pisadas cautelosas e rápidas, paseniñas; a sensibilidade dun vello sentimento a acompañará en cada acción; por iso, xa non esperará contestación, tan só pedirá perdón e marchará. Sabe ben que, por esta vez, non irá detrás de ela, pero o seu paso fíxose firme, o seu corpo enfriou, e a súa mirada intenta seguir naquel lugar onde ninguén a vexa chorar.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 14-09-2010 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
Hoxe
Hoxe, un día máis para calquera, menos para o que sofre, menos para quen se sinte perdido. Hoxe decidín facer unha pausa no traballo para encender unha vela, a vela da oración por todos aqueles para os que, hoxe, non é un día máis. Para os que perderon ós seus familiares ou amigos, ós seus seres amados, e para aqueles que se sinten perdidos ó outro lado. Qué os anxos iluminen o paso de ámbolos: a cadaquen o seu camiño, a cadaquen o aleteo dun anxo.
Unha oración de Luz, Paz e Forza para cada unha desas persoas que, hoxe, máis que nunca o necesitan.
Deus os bendiga.
Amén.
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 16-01-2010 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
A alma vendida
Creo que os meus ollos choran cando ninguén máis os ve. Péchanse ó mundo real e desatan a súa tristura en soños... e pesadelos de noite meiga.
Creo que a dor quéimame a pel mentres coido dun corazón que vive esnaquizado.
Pérdome en explicacións de sol derramado.
Brindo con cristais roubados.
Porque vivo nunha tristura tan allea que, zicais, algún día foime prestada sen pedilo.
Creo que a miña faciana se baña en bágoas nas esquinas escuras dos lugares non visitados.
Creo...
porque xa non sinto...
e, perdendo o sentir, tan só me queda a fe.
Un martelo golpea á miña alma en pedazos, facéndome saber que xa non ten senso repara-lo... estropicio. Porque é dor perdida e consentida; burbuxas de amor esnaquizado, sedento dunha escravitude ofrecida, negada, vendida...
Os lectores din... (0) - Categoría: Pedaciños de ialma - Publicado o 16-11-2009 22:56
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal