Gaivotas eternas


De choiva e vento
Soplan ventos do Norte,
furiosos, invencibles,
arrastrando bágoas de morte;
soplan os ventos do frío,
da lonxanía, da palabra,
soplan na miña mirada,
no cabelo revolto,
trotando coa forza dun cabalo
de músculos fortes.

Soplan ventos do Norte...

Soplan ventos do Norte,
palpita a ialma no peito,
a cada bum, desfaise
un pouco máis a pel
como area no deserto:
bum, temblan brazos e pernas;
bum, núblase a razón,
os sentimentos,
bum, desaparece o corpo;
bum tórnase vento.

Xa non hai corpo nin pel,
tan soio alma,
alma esnaquizada de dor
non sentida,
alma fuxitiva de calquera mirada.

Soplan ventos do Norte
e a miña alma dentro de eles,
desfeita en asubíos
e lembranzas;
no blanco pensamento valeiro,
sopla a miña alma
a través do vento.

Soplan ventos do Norte
e a miña ialma vibra a través
de eles,
flaxelando as árbores do bosque.

Soplan ventos do Norte
coa miña inexistencia oculta,
cada vez, máis inexistente,
máis valeira, máis Nada.

Soplan ventos do Norte
arrincándolle a roupa a choiva,
bulindo rápido ó monte,
bicando o mar,
levantando polas, pedras, area,
golpeando cristais,
asubiando lonxe das mareas.

Soplan ventos do Norte
en espeso marmurio
de lúa chea;
soplan ventos do Norte
con furia e tristeza,
¡non! tristura,
¡non! tristeza,
bule ti con eles,
desfai a túa ialma,
palpita a túa beleza.

Soplan ventos do Norte.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 04-10-2010 12:07
# Ligazón permanente a este artigo
Xa non sei
Xa non sei
diferencia-la realidade
do soño,
soñar cos pensamentos
que me dan ás de liberdade,
vivir na escravitude de
corpos mortos.

Xa non sei
onde atoparei a verdade
da sinrazón
que non queda, que non fuxe
no corazón
dos vagalumes amantes.

Xa non sei
quen é de que
nin que foi de quen,
aínda que xa non pregunto.
Zicais ese sexa o problema:
a falta de busca,
a dor do martirio,
o sacrificio da rosa,
o amargor do clavel,
a dozura envenenada do lirio.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 21-09-2010 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Como parte do silencio
Coma o voo dunha gaivota
escapando na lonxanía
da miña escura fiestra,
das plegarias vellas
de mulleres de escura vestimenta;
como a choiva acariciando
os gritos e as envexas,
as tellas das casas,
así podo sentir hoxe…

“Fuxida” retumba entre as paredes
do meu antigo cuarto,
estalido de ilusións perdidas,
¿poderei ir buscalas sobre as ás
desas gaivotas?

A través de nubes grises,
hoxe o vento quedou durmido,
as pólas secas das árbores
xa botan en falta ó seu amigo,
¿pódese saber qué fago en
medio desa fantasía da natureza?
Interrumpi-lo silencio con palabras
inútiles;
suspirar
lentamente e a modiño,
como se cada gota
de alento
fose unha alma valeira
vagando nun espazo descoñecido.

Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 20-09-2010 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
Desexo na alma do transparente
Tan só un desexo do meu corpo á miña alma,
tan só un desexo de que abra as súas ás
e poda saír voando baixo terra,
onde se atope a soedade
vagando polas pedras.

Tan só un desexo da miña alma ó meu corpo,
tan só un desexo de acaricia-lo ceo
e prohibi-los sentimentos e sensacións
que abarcaron gotas de suor e escalofríos,
percorrendo novas nacións.

Tan só un desexo, tan só un desexo
da miña vida á miña desexada morte:
Vida, xa non te quero ó meu carón,
pídelle á túa irmá que me leve lonxe.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 19-09-2010 12:30
# Ligazón permanente a este artigo
Mírame
Necesito que me mires
sen afasta-los ollos;
que sorrías co teu iris,
que atravése-lo meu ollar.

Necesito que me mires
dentro da ialma,
moi dentro,
xusto onde o espíritu
di "te quero".

Necesito que me mires,
quérote moi preto,
onde os beizos
escorregan suaves
notas do vento.

Necesito que me mires
e, a modiño te achegues,
acarície-las meixelas
e, ó meu carón, quedes.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 11-09-2010 09:35
# Ligazón permanente a este artigo
A través de Gaia
¡Qué grande Gaia
coa súa cor verde e azul
mixturada no derradeiro
co laranxa;
difuminada no primeiro
co dourado sol!

¡Qué fermosa a terra
co seu arrecendo a auga
de nubes preñada
e risas agochadas
nos buracos das árbores antigas!

¡Qué deliciosa e viva
a vida da natureza
cos seus ríos cristaíños,
as ondas infinitas
nos estanques por pedras
arroxadas e frías!

Bendita a vida en Gaia.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 09-09-2010 09:49
# Ligazón permanente a este artigo
Simplemente non podo
Quixera erguerme pola mañá
desexando abri-los ollos,
cheira-lo arrecendo das flores,
contemplando a choiva na fiestra…

Quixera erguerme pola mañá
desexando vivir un novo día,
bicando o sol, o arco da vella,
abrazando a terra.

Pero, non quero,
tan só desexo non voltar
abri-los ollos,
pechalos para sempre,
descansar en paz
deste esgotamento de sentir,
vivir, pensar.
Os lectores din... (2) - Categoría: Poesía - Publicado o 04-09-2010 17:05
# Ligazón permanente a este artigo
Lúa Negra
Fuxe o príncipe
do soño enfeitizado,
achégase a bruxa
ó lar do meigallo.

Corren as vasoiras,
gritan os corvos,
quéimanse os carvallos,
as ledicias co loureiro
vístense de branco.

Érguense aires do norte,
escupe malicioso o vento
e a realidade oculta
faise memoria do tempo.

Ó cristal esnaquizado da fiestra
achégase o gato co seu marmurio,
xoga coas ondas, lame a area,
asoma o fuciño
e ronronea.

É noite de lúa negra,
a máis escura das escuras
noites;
as estrelas apáganse,
danzan os espíritus da morte.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 22-08-2010 08:53
# Ligazón permanente a este artigo
Corazón violado
Os meus pés fixéronse camiño;
a túa chamada, destino.
Oín o teu marmurio ó mencer
daquel día perenne
de cancións esquecidas.

Atravesei desertos escuros,
rocei as miñas pegadas con pedras,
arañei os xeonllos con falsas promesas
por bicarte unha vez máis,
a primeira...
en realidade,
a primeira.

Cegada pola túa verdade,
movín as mans a escuras.

Crin descubrir entre descoñecidos
de rúas iluminadas e desertas
o sorriso dun amigo
con mans valeiras de beleza.
Hipócrita, malvado, escravo,
escravizando emocións de lúa chea,
secuestrando unha vida de incertidumbres,
convertindo ledicias en amargas penas.

E cheguei a ti ó remata-lo serán,
fixen do teu ser un refuxio,
onde acurruca-lo meu peito,
sabendo que eras meu... único,
irrepetible,
fermoso...
Ofrecícheste a min
e só puiden fundirme no teu corpo,
acariciando cada minuto
dun tempo que nunca foi tempo.

E o meu corazón cegado
entregouse sen reservas,
abriuse a ti,
enmudeceu a súa lingua.

E o meu corazón violado
apagouse créndose vivo;
latiu desesperado
sen sangue nas súas venas.
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 16-08-2010 01:32
# Ligazón permanente a este artigo
Cando o ceo decide
Cando o ceo decide
que chova na túa gorxa morta,
a decisión máis difícil
tórnase falar de cousas tenras;
viaxar a través de campos,
elevarse no aire da espera
e ser un coa deusa
que creou toda a terra.

Cando o ceo decide
queima-las túas mans cheas de valeiro,
o máis difícil é apaga-las chamas
de vago sentir agradecido;
acariciar pétalos de volvoreta,
cando as súas ás son silveiras,
sangue, barro, ¡sacrificio!
Necesario, pero non buscado
nin desexado
nin sacrificado...
Os lectores din... (0) - Categoría: Poesía - Publicado o 10-08-2010 07:34
# Ligazón permanente a este artigo
Escribir, soñar, durmir... descansar, voo eterno e infinito.

O meu perfil
 Escritos
 ¡Creatividade sen límites!
 BUSCADOR
 Buscar blogs galegos
 Noutros momentos
 ANTERIORES

Na EsCuRiDaDe
© by Abertal