| Blog do escritor Francisco Castro |
|
| Un espazo para a Información Literaria e o Debate Cultural |
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| A POESÍA E O NARIZ |
|
Onte falei da poesía e os embigos. Hoxe toca falar da poesía e o nariz.
Dicía Nietzsche que o seu particular xeito de ver as cousas víñalle non da razón, senón do nariz. E que a pituitaria tiña que ser a parte de nós coa que facer filosofía.
Eu quedo coa de Cyrano de Bergerac, demostración de que a palabra sirve para o que sirve. No seu caso, para namorar ás mulleres. A case que todos, para seducir.
Dalgunha maneira, cando seducimos, cando somos seducidos, quen domina ou nos domina é un dicir axeitado, as palabras postas no seu sitio, as metáforas no seu lugar.
Cyrano, namorado de Roxana, vivía cheo de complexos por mor do seu nariz descomunal. Escribiu cartas por encargo para o fermoso - e parvo - Christian. Roxana namorou. E coidaba que era de Chistian. Pero non: ficaba namorada do dicir poético de Cyrano. |
|
|
|
|
| A POESÍA E OS EMBIGOS |
|
Estes días atrás lin moito sobre o santuario de Delfos.
Entre outras cousas aprendín que alí, como o santuario estaba adicado a Apolo, deus da profecía pero tamén da poesía, os gregos honraban aos poetas gregos máis importantes.
Entre outros, Homero tiña alí unha estatua.
Aprendín tamén que no mundo heleno todo o mundo, máis axiña ou máis tarde, remataba peregrinando a Delfos porque, para eles, alí estaba o embigo do mundo.
E pensei que era curioso que, para os clásicos, no embigo do mundo tivese que estar honrada a poesía e os poetas.
Igualiño ca hoxe. |
|
|
|
|
| A LITERATURA APAIXONANTE |
|
 Volvendo sobre o que falaba onte, atopo hoxe un artigo en El País de Mario Vargas Llosa.
O certo é que non o aturo, como escritor, quero dicir, nin de novelas nin como articulista, pero deste seu traballo de hoxe, hai unha frase que quero salientar. Fala do xornalismo, e di que despois da literatura é a profesión máis apaioxante que hai.
Leva razón. Cando menos niso de que a literatura é a profesión máis apaixonante de todas. E falo, desde logo ( e coma sempre ) a nivel absolutamente persoal.
Como non sentir paixón, e incluso namoro, por eses tres personaxes cos que vivo desde o 2 de Xaneiro de 2007, día no que comecei a miña nova novela e que xa, esta mesma semana, penso rematar de corrixir; como non apaixonarse cando descubres que fabricaches un mundo, que xa está dentro da túa cabeza e que ten entidade de seu; como non apaixonarse ao descubrir que esas cóxegas tan especiais que se senten cando o final da historia xa se albisca, xa estás a notalas, xa chegan, xa están aquí e son túas...
A literatura é paixón. E é un gozo estar dentro dela. |
|
|
|
|
| QUE FAGAN O QUE LLES GUSTA |
|
Hoxe vin unha entrevista na televisión con Dustin Hoffman. Respondía ás preguntas duns estudantes de arte dramática. Preguntábanlle sobre a profesión, como preparar un papel e cousas así. Contra o final, unha rapaza explicoulle que tiña medo de seguir adiante con eses estudos porque era moi difícil vivir diso e que sería máis lóxico estudar calquera outra cousa máis productiva e con máis saída laboral. O actor lanzoulles un discurso inflamado de ánimo, dicíndolles que el era actor desde sempre, e que de non trunfar en Hollywood seríao igual nunha pequena compañía nunha vila ou onde fose. Pero que era actor. E que non hai que pensar no traballo, nin nas saídas, nin en nada diso. A frase que quero traer aquí é a derradeira da súa resposta: facede o que vos faga felices, o que vos pida o corazón porque, senón, remataredes tolos.
Mentres saían os créditos da entrevista eu dáballe a razón ao Hoffman. Claro que si. Durante 19 anos fun profesor e, en moitos cursos, titor dos rapaces e rapazas que marchaban á Universidade. Cando se planteaban estas situacións, incluso ás veces con familias excesivamente "realistas" ( que a nena faga algo con saída, que o neno estude unha carreira con futuro ), e cando había desacordo entre o que os futuros adultos (soñadores ) e os adultos/pais (entregados ao posibilismo ) mantiñan, eu sempre dicía o mesmo: deben de facer aquilo que lles faga felices.
Recordo isto e remato.
Eu son escritor. E durmo pouco para escribir. E pelexo cos folios, ás veces, durante meses ou anos. Case que sempre, para obter nada ou moi pouco do que me sinta orgulloso. Unha páxina feliz. Un verso inspirado.
Pero de non ser isto que son estaría tolo. |
|
|
|
|
| GRAZAS |
|
| Este post é só para dar as grazas. |
|
|
|
|
| A PINTADA DO 1º DE MAIO |
|
 Hoxe volvía para casa algo tristeiro reflexionando como a cada día que pasa o 1º de Maio vai perdendo forza como xornada reivindicativa. Forges resumiuno á perfección hoxe en El País.
E cando xa non esperaba nada, moi preto da miña casa atopei unha pintada asinada por ninguén, sen referencia política de ningunha clase, sen siglas, sen nomes.
Onte non estaba.
Era unha televisión debuxada en negro. Debaixo, este lema: "Arma de destrucción masiva".
Entrei na casa cun chisco máis esperanza. |
|
|
|
|
| CELSO EMILIO: UN CLÁSICO |
|
Máis de unha e de dúas veces dixen que Celso Emilio Ferreiro é un dos autores que máis quero e admiro. Pregúntome, moitas veces, que fai a xente indo a procurar poetas por aí cando temos un tan inmenso entre nós e falando de nós e coma nós.
Teño recitado os seus poemas de amor diante de xente moza, e todos, absolutamente todos, senten a emoción por Moraima como se fose para eles.
Amo a Celso Emilio Ferreiro, ademais, porque as súas palabras aínda valen para hoxe.
Aí atrás, nun recital, pedinlles aos que me escontaban que mudasen Vietnam por Iraq neste poema famoso de Viaxe ao país dos ananos do ano 68:
Digo bomba de fósforo.
Apenas digo nada.
Digo lombriga e larva
de carne podrecida.
Digo nenos de napalm,
terror de noite e selva,
fedor de cidade e cloaca.
Fame, suor, aldraxe,
pugas de aceiro, antropofaxia.
Digo guerra bestial,
tremor de terra, crime, lume, lava,
estoupido, verdugo
e mortandade en masa.
Digo gas abafante.
Apenas digo nada.
Digo yanqui invasor,
depredador de patrias.
Digo plutonio, pentágono,
esterco bursátil, palanca.
Presidente, gadoupa,
chuvia, amargura, baba.
Digo petróleo, ferro,
mineral, trampa,
lobo, caimán, polaris, cóbrega,
miseria, diplomacia.
Digo devastación que USA, usa.
Apenas digo nada.
Digo Viet Nam i está xa dito todo
cunha soa palabra.
Para abranguer a vergonza do mundo,
digo Viet Nam e basta.
Sei, casualidades da vida, que se ten feito o mesmo noutros recitais por aí. O que demostra que é un clásico porque, como dixo Italo Calvino, un clásico é aquel que ten unha mensaxe distinta para cada época pero unha mesma para todas.
|
|
|
|
|
| LETRAS NOVAS |
|
Velaí o título dunha interesante publicación que vén de poñer na rúa a Asociación de Escritores en Lingua Galega a partir dos traballos que durante meses moitos escritor@s moi noviñ@s, e outros que xa non o somos tanto, fomos publicando no xornal Infoxove que auspicia a Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade.
O máis curioso deste volume e que todos os que participamos, ademais, lemos os nosos textos nun CD que se agasalla co libro.
Podédelo baixar de balde aquí. |
|
|
|
|
| EU SON O PADRIÑO ( VELAQUÍ AS MIÑAS AFILLADAS ) |
|
Si, eu son o padriño. Pero non o da película de Coppola, senón, por petición das súas autoras, Marta e Patricia, do seu blog: Falsirego en-cuent[r]os .
Xa vos falara destas fantásticas mulleres o outro día: rapazas non galegas pero que estudan galego en Salamanca e que non entenden como os de aquí somos quen de renunciar á lingua de nós. Escoitándoas falar, esforzarse, loitar coa palabra nosa para dicila de cada vez mellor, un non pode máis que sentir felicidade.
Felicidades polo blog, afilladas.
Boa navegación. |
|
|
|
|
| ¿SEICA NUNCA IMOS ABRIR O DEBATE? |
|
 Xa sei que todos os anos estou, coma un prosma cíclico, coa mesma teima. Que hai que darlle unha volta ao Día das Letras Galegas. Que tal e como a temos non nos leva a nada. Que a xente pasa de todo e marcha á praia. Que non é dabondo só con poñer as portadas dos xornais ese día en galego.
Eu aviso con tempo. E redundo: porque aínda estamos a tempo.
Pois o día do libro pasou, e un ano máis, ollamos para Cataluña con envexa da sue festa de libros grandiosa na que participa, e con orgullo, toda a súa sociedade.
Pregunto, e quen teña azos que conteste: ¿cando se vai, de verdade, asumir a reforma efectiva do DLG? ¿Ou hai que resignarse a que nunca imos abrir ese debate? Igual é iso. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
