Se estamos a vivir unha espiral represiva en pre-campaña, hoxe volveron a repetirse os feitos: os antidisturbios cargaron duramente contra unha concentración de repulsa pacífica por un acto de Galicia Bilingüe.
Segundo varias testemuñas e unha xornalista, o estoupido dun petardo (que encetou a primeira carga) foi prendido por un policía. O resultado, un mozo detido e varios contusionados.
Houbo varias identificacións logo de nos agrupar de novo e varias intimidacións.
Ao rematar o acto, foron continuas as provocacións e aldraxes da asistencia ao acto de Galicia-Bilingüe, cunha fileira de antidisturbios que puxo en fila de un aos congregados contra a parede, intimidando unha vez máis e actitudes chulescas.
A FPG quere solidarizarse co mozo detido por quen solicitamos que se lle retiren calquera tipo de acusacións e se depuren responsabilidades das agresións das que foi obxecto. Defendemos que o acto era e foi pacífico mentres non interveu a policía, a quen acusamos dunha violencia esaxerada e non correspondida.
Denunciamos tamén o tratamento informativo sesgado e tendencioso do xornal monárquico vigués e outros da mesma corda.
Pola mesma, mantémonos firmes na defensa da nosa lingua e seguiremos denunciando e apoiando calquera actividade contra o analfabetismo de Galicia-Bilingüe. Os nosos berros non os poderán calar.

O pasado mes de maio saiu de novo ás rúas de Vigo o proletariado en loita, saíron os traballadores do metal a defender un convenio que, un ano atrás, xa lles costara unha dura folga indefinida. Entre ambas as dúas folgas tiveron que defender a cinco compañeiros despedidos por facer traballo sindical alleo ás moquetas e salóns.


Fagamos memoria

A patronal asinou, en maio de 2006, un convenio cunha duración de tres anos (2006, 2007 e 2008) tras a folga indefinida convocada polos sindicatos maioritarios no sector, CIG, UGT e CCOO, e secundada tamén pola CUT, aínda que esta última mostrou o seu desacordo co convenio asinado. Un ano máis tarde, e tras denunciar algúns do seus artigos, a patronal seguía incumprindo o asinado. Algunha autoridade das denominadas públicas denunciou de oficio á patronal? Algunha desas autoridades, que teñen a obriga legal da defensa dos nosos intereses, pensou protexer á clase traballadora da ilegalidade manifesta dos patronos navais? Rotundamente non.

Os mortos non contan

Dende a sinatura do convenio (maio de 2006) tres compañeiros morreron en accidente laboral, foron asasinados polo sistema de explotación capitalista no naval, foron “enaxenados” das súas vidas pola precariedade e condicións laborais ás que os somete a Patronal (xornadas laborais “indefinidas”, prevención de riscos inexistente...). Imputaron entón aos responsábeis? Teñen algún cargo pendente ou son por sempre inocentes?. No capitalismo só é culpábel aquel que non pode mercar o perdón.

Os inocentes son represaliados

O último paso desta sociedade capitalista, nun xogo malabar kafkiano, foi inculpar aos compañeiros da CIG, CCOO e UGT, facéndoos responsábeis da toma do edificio da Xunta en Vigo e da suposta desaparición de expedientes administrativos. Esta é a conclusión que sacan os poderes públicos do incumprimento da legalidade por parte da patronal? Resumen unha folga de dezaoito días sen salario para miles de traballadores cunha condea pola desaparición duns paquetes de folios? Quen vai facer xustiza polos compañeiros mortos? Quen vai facer xustiza polos empregos precarios e xornadas de doce horas? Cando deixarán de chamarse “estes poderes” públicos e recoñecerán que non son máis que lacaios do capital?

Dende a FPG, partido abandeirado do proletariado galego, queremos achegar aos compañeiros represaliados o noso apoio incondicional e a nosa solidariedade

O goberno municipal que sufrimos en Vigo prepara nestes últimos días do ano unha nova falcatruada de gran calibre.
Cociñaron durante meses un apaño no Plan Xeral, houbo cruces de opinións e de posicións nos medios de (in)comunicación, prometeron tantos por cento dun xeito e doutro xeito, confundiron canto quixeron, mentiron criminalmente, e agora queren aprobalo por vía de urxencia sen que a xente teña na súa man a información necesaria e completa dun documento da trascendencia do que nos ocupa.
Agás catro “tolos”, a veciñanza pasa de todo; xa os políticos profesionais, os periódicos e as emisoras conseguiron aburrir á poboación. Hoxe é o día en que ninguén sabe nada sobre o contido do Plan.
Calquera persoa coñecedora desta lamentable historia, reclamaría o que algúns colectivos e organizacións vimos dicindo: que se abra un novo proceso de Exposición Pública e novos prazos de alegacións. Algún xurista de fama tamén así o entende.
Sabemos que algúns botarán as mans á cabeza ante ideal tal, pero a nós parécenos o máis elemental. Porque disto depende, en gran medida, o futuro da cidade; porque nos consta que hai graves irregularidades; porque pode mesmo ser ilegal.

Ao tempo, miles de euros volven ser empregados para cubrir páxinas dos diarios locais. Nisto si son especialistas os nosos mandatarios.

Un escándalo.

Presentouse o día 14 de decembro no colexio de Panxón a denominada Axenda 21, que vai ser algo así como unha plataforma de xestión para o coñecemento socioeconómico do concello, cunha repercusión directa na elaboración do PXOM de Nigrán.
Presentaron o acto e interviron desde a mesa o concelleiro de Medio Ambiente e Participación Cidadá, Juan Hermida; o alcalde Efrén Juanes; o Director Xeral de Desenvolvemento Sostible da Consellería de Medio Ambiente, Emilio Fernández; e un técnico da empresa contratada para desenvolver a Axenda 21 neste concello.
Os representantes do goberno municipal e o propio director xeral fixeron un canto á participación popular, e non era para menos, dada a gran concorrencia de veciños e veciñas, demostrativa da enorme curiosidade e preocupación que concita o tema.
Que a veciñanza de Nigrán ten un gran interese pola intervención social sabiámolo con anterioridade, dada a participación nas asembleas e nas concentracións e manifestación realizadas en 2006 contra o Plan Xeral, como tamén nas Xornadas de Urbanismo que varios colectivos organizaron en marzo de 2007.
E sobre a capacidade do señor alcalde e do goberno municipal para escoitar o que os colectivos veciñais teñen que dicir versaron boa parte das intervencións realizadas no coloquio. A situación de Porto do Molle e a decisión do alcalde de asinar o decreto de aprobación do proxecto de urbanización do polígono concitan desde hai tempo a unanimidade veciñal na denuncia dun gravísimo problema que no concello de Nigrán se está creando, como resultado da nefasta iniciativa de gobernos municipais anteriores, pero que contaron co apoio, neste caso, do PSOE. O propio director xeral presente na mesa afirmou que "seguramente hoxe este polígono non se levantaría."
Unha vez máis, o goberno municipal recibiu o aviso popular. Pero, ollo!, que ninguén interprete esta crítica como facerlle o xogo ás dereitas; ca!, as dereitas poderán aproveitarse da situación sempre que o goberno municipal non reaccione e modifique a súa política timorata e débil ante os gobernos amigos na Zona Franca ou na Xunta de Galicia.
Pero con todo houbo outra intervención que non debería pasar desapercibida. Nande, presidente da Asociación de Veciños "Outeiro" de Parada, ademais de expresar o seu sentir sobre o comportamento lamentable da maioría municipal no caso de Porto do Molle, preguntou se na Axenda 21 se ía ter en conta ás parroquias.
O técnico da empresa contratada deu unha resposta absolutamente desafortunada. Dixo que do que se trataba era de traballar todos arredor dun único Nigrán, ou algo así.
Calquera persoa que viva en Nigrán, como en calquera concello de Galicia ou do norte de Portugal, sabe que a parroquia é o núcleo tradicional de asentamento da poboación; algo que moitos sabemos desde sempre, pero que os políticos non queren ver nin asumir. A parroquia, como ocorre na outra banda do río Miño, debería estar plenamente recoñecida administrativamente e debería contar cos seus propios organismos de representación e de participación política; pero os nosos políticos, sexan da dereita ou do centro-esquerda, que é onde chega o espectro ideolóxico hexemónico, non queren saber nada de tal cousa, aínda que a propia lei o permita.
Que é Nigrán se non as parroquias? Nigrán non existe, existen as parroquias, perfectamente delimitadas, e con formas de vida ben diferentes, cos seus sistemas asociativos propios.
Que a Axenda 21 e o PXOM deben contemplar a existencia diferencial da parroquia é algo tan natural e tan elemental que un non comprende como pode un técnico galego darlle as costas ou pechar os ollos a esta realidade. Talvez entendeu mal a cuestión que presentaba Nande, ou quizais non recibiu nas aulas aquelas nocións elementais que os nosos devanceiros levan décadas reclamando sexan postas en práctica. Cómpre un coñecemento auténtico das cousas e non deixarse levar pola rutina.
E isto vale para o técnico da empresa encargada de desenvolver a Axenda 21 en Nigrán, para todos os técnicos e todas as persoas que en Galicia exercen unha función política, e para todos nós.

Cada mañá ao romper o día, miro dende a miña fiestra no barrio vigués de Coia, un tramo da ría de Vigo e a súa cidade. E outeo encol O Berbés un teito verde, rechamante, como baliza amorfa. Realmente é unha baliza para navegantes entre tebras na cidade do traballo e do capital.
Lembro de mozo ir decotío ao miradoiro da Pedra, pasando por riba dunha pasarela saída do antigo adro da Colexiata de Santa María, a sentar alí e ao lonxe mirar as illas Cíes (Sías que sería o correcto), O Morrazo e mesmo punta Sobreiro. Era o miradoiro do barrio embrionario de Vigo, o Casco Vello.
Hoxe, esa baliza amorfa que non é outra cousa que un centro comercial, non permite albiscar máis cousa, alén do dito edificio, que o ceo azul e un cachiño a vista das Cíes procurando sempre o ángulo que antes non existía. E veñen con lerias de pasarelas que se elevan, para lle dar un toque máis “dandy”.
O futuro miradoiro, enchido de cafeterías, cadeiras e mesas que rachan por completo o goce dunha vista, non deixará de ser un reclamo turístico, unha inversión económica que só vai repercutir nos petos das tendas e grandes superficies.
Claro está que xa tentaron varrer dun chascarido a aqueles “bébedos” que sentaban e seguen a sentar no miradoiro da Pedra. Para eles non se miran solucións. Como moito, botalos no día de mañá porque todos sabemos que “crean mala imaxe”. Esas son as prometidas medidas de recuperación do Casco Vello? E para máis escándalo dunha persoa de rúa, esta mole foi decisión de Zona Franca? Quen goberna a cidade?
Tan só a veciñanza do barrio soubo dar dignidade aos que aspiramos a outro modelo de cidade, manifestándose polo “peche” do miradoiro, reclamando medidas urxentes para a praza do Berbés, para rehabilitar as casas vellas e reclamando que se impidan as especulacións e pelotazos urbanísticos no barrio do Cura.
Hai poucos días volvín alí, ao miradoiro. Sentei como fixera noutrora, fitei ao edificio e pregunteime: non hai outra solución que apandar? Para cando a resposta organizada dos sectores políticos, sindicais, sociais e culturais implicados no futuro das camadas do común viguesas? Hai máis dunha baliza que nos alerta.

Estes días atrás comprobamos como o pobo de Redondela deu todo un exemplo de solidariedade coa clase traballadora. O feito chama a atención, non pola xustiza do seu contido, senón polo atípico, dentro do capitalismo global e colonial que estamos a vivir.
Os traballadores de URBASER S.A., empresa concesionaria da recollida do lixo no Concello de Redondela, iniciaban unha folga indefinida, o pasado 28 de outubro, reclamando melloras no seu convenio. Antes de chegar a esta determinación -debemos recordar que a folga é un instrumento lexítimo de loita obreira recollido como dereito fundamental- os traballadores, representados sindicalmente pola CUT, intentaron o acordo na mesa de negociación. O preaviso de folga foi comunicado cunha antelación de quince días sobre o prazo demandado pola lei cando este feito afecta a servizos públicos; non era outra a intención que facer reflexionar á empresa e chegar a un acordo digno. A resposta de URBASER foi o silencio, un silencio imposto dende Madrid, pois esta empresa pertence ao grupo de Florentino Pérez: unha vez máis, a historia do colonialismo.
A ausencia de diálogo, sempre pola negativa da parte económica, levou ao inicio da folga, e con ela a unha espiral de despropósitos por parte de URBASER que foron dende o impedimento de cumprir os servizos mínimos aos traballadores en folga, até o despedimento de nove dos folguistas, actitude esta, ademais de pouco intelixente, que non tiña precedentes dende as folgas obreiras no ano 1972, cando o fascismo deixara a súa pegada asasina. A intención da empresa non era outra que despistar a orixe do conflito, as demandas lexítimas dun convenio, para levalo a unha situación límite de suposta ilegalidade dos folguistas, obrigando así ao Concello a intervir defendendo á empresa. O kafkiano da situación non está nesta perversión “táctica” da empresa, senón en que tiña posibilidades de éxito grazas á complicidade do Concello -unha coalición PSOE-BNG-, coa empresa e non co pobo ao que ten que servir. Velaí a neurose das democracias capitalistas: vivo do pobo pero defendo os intereses de quen o explota.
Cal foi logo o papel da vila de Redondela? A dignidade. Dende o primeiro día deron o seu apoio aos traballadores en folga e, lonxe de darlles as costas, ese apoio progresou exponencialmente na medida en que as actuacións de Concello e empresa tentaban afogar aos traballadores.
O Concello mantivo unha postura de suposta neutralidade nun conflito laboral, pero os homes e as mulleres de Redondela saben que os traballadores en folga fan un servizo público que se paga directamento ao Concello co recibo do lixo. Como podía manterse neutral o Concello cando o problema afectaba a traballadores e veciños da vila que os mantén? Como podía o Concello, autoproclamado de progreso, ser neutral ante a inxustiza dunha empresa cos seus traballadores? Como podía o Concello ameazar aos traballadores dicindo que ía recoller o lixo e non ameazar á empresa con rescindirlles o contrato por un servizo que non cumprían? Todas estas preguntas estaban nas cabezas dos homes e mulleres de Redondela e así llo fixeron ver ao goberno redondelano concentrándose diante do Concello, esixindo responsabilidades aos gobernantes e concentrándose diante de URBASER para proclamar a dignidade dos traballadores. As concentracións foron diarias e, a medida que o conflito ía a máis, tamén a máis ía a cantidade de xente que apoiaba a folga. Foi tal a determinación do pobo que a súa participación obrigou a Concello e empresa a escoitar e, consecuentemente, a asinar o preacordo que puxo fin aos doce días de folga.
O convenio asinado recolle, con pequenas variacións, a última proposta que o delegado dos traballadores e a CUT lle presentaran a URBASER antes de tomar a determinación de ir á folga. A conclusión que podemos sacar, enriba aínda do conflito, é que as empresas, dentro deste capitalismo brutal que estamos a vivir, esixen o máximo esforzo dos traballadores para conseguir pequenos avances, e aqueles e aquelas que non estean dispostos a loitar por cada anaco de pan van ter que comer pedras. A clase obreira, o proletariado todo, ten que tomar conciencia de seu porque a vida que nos agarda é de loita.
A outra gran conclusión, que nos enche de optimismo, é que o pobo está disposto a loitar. O pobo distingue perfectamente cales son os seus intereses de clase e sabe que, aínda cos únicos recursos das súas voces e mans, é quen de parar ao capitalismo e a estes falsos profetas da democracia que non teñen máis interese que manter un soldo.
A vila de Redondela deu o primeiro paso na recuperación da nosa dignidade. É o pobo o que máis ordena e é o pobo o que deixa claro que o sistema e os seus representantes non defenden os seus intereses. Dende abaixo e na rúa comeza unha nova historia.

1 [2]