Miña avoa sempre nos quiso. Tódolas fines de semana viña á nosa casa. Botaba dous días connosco que, para nós, eran días de festa. Miña avoa non tiña cartos. Cobraba unha pequena pensión que administraba mellor que calquera ministro de economía. Era o que lle quedara por estraga-los dedos metendo sardiñas nas latas dunha conserveira. A pesar diso, ás veces, facíanos algún agasallo. Cousas pequenas que compraba no mercadillo a carón da praza de abastos. Non sempre me gustaron aqueles obxetos. Eu aínda era novo e non sabía apreciar xestos dese tipo pero, mirando cara o pasado con ollos máis vellos, percátome da importancia que tiñan. Aquela ansia de miña avoa por agradar ós netos regalounos unha frase que xa ten sona na familia. Eu debería ter oito ou nove anos e carecía dunha bata que me poñer por riba da roupa de durmir. Así que tódolas fines de semana miña avoa dicía aquilo de “eiche comprar unha batiña”. E así foi, pasaron os días e mercóume unnha bata azul. E seguiron pasando os días e mercóume outra bata marrón. Non fora ser que o neto máis novo de Gumersinda anduvera pola casa con frío.