Folkeando, por Olga Brañas


Espazo adicado á crítica relacionada co folk galego, música tamén de outros xéneros, artes plásticas, etc.: á cultura galega en xeral
Concertos, discos, grupos, artistas... esta é unha plataforma para publicar o meu traballo relacionado con este campo.

O meu perfil
folkeando
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

CORDAME - FIANDOLA

O disco comeza coa peza “Sil”, unha peza en ritmo ternario que ao meu xuízo é redonda. Moi ben armada, e sen deixar lugar ao misterio, Fiandola abren este traballo amosando todo o que nos ofrecerán, onde as percusións están moi presentes, e tamén o saxo e o clarinete –facendo a función de brass, moi ben empastados-. O acordeón conecta perfectamente o resto de elementos sonoros… e aparece unha voz marabillosa, cun timbre de voz moi auténtico e que me lembra (salvando as diferenzas) ao da tamén marabillosa Uxía Cribeiro.
Siguen cunha muiñeira, “Ván”, que en realidade é unha continuación de “Sil”. Ten outro tipo de groove e tamén engancha. Tanto engancha que cun comezo así é normal que dende antonte eu pinchase xa o disco enteiro unhas catro ou cinco veces.
A Fiandola non lles fan falla os artificios. Non lles fai falla os virtuosismos, nin o emprego de harmonías complicadas. Bástalles con que as sete persoas que integran o grupo comprendan perfectamente a liña estilística que traballan: cada ornamento (destaco os de clarinete, saxo, voz e gaita) está perfectamente integrado. Cada golpe de percusión ten un swing bestial. Cada peza está ben escollida e os arranxos fían moi ben todo o disco. Ningunha peza está fóra de lugar, é un disco no que os temas seguen unha mesma liña estética pero sen ser nada monótono.
Fiandola son: Anaïs Barbier (voz e percusións), Alberto Barreiro (acordeón), Lucía Eiros (clarinete), Manolo Cobas (percusións), Kinhos Saburido (percusións), Fran López (frauta e saxo) e Santi Budiño (gaita). E teño que dicir que a sección rítmica, con esa pegada, me ten encandilada. Colaboran ademais as pandereteiras de Lembranzas da Ría (Cangas), María Jorge (violín), Xisco Feijóo (voz, e que voz! Como luce na peza “Vilariños”!), Jorge Fernández (saxo), Iago Molina (trompeta), Diego Moar (trombón) e Chechu Pérez (zanfona).
Respecto ás fotos e ao deseño, de Fran López, o propio saxofonista de Fiandola, foron tomadas nun lavadoiro público de Betanzos do ano 1902. Segundo o propio Fran, Fiandola é un conxunto de cordas que traballan de forma sólida e harmónica (e estou dacordo). Para este deseño pensou na simetría e nas cores branco e verde. Ademais, hai unha ala despregabre na portada para poñer a caixa en catro dimensións. Gustoume moito o deseño, moi orixinal.
Como punto negativo, por dicir algún, o clarinete queda moi baixo nas mesturas dalgunha das pezas, até o punto de que custa apreciar a liña que fai. Pero isto é unha nimiedade. Tamén me gustou a produción, de Fernando Campos (Edisco).
Os meus parabéns a Fiandola por resistir en tempos de crise facendo cousas tan fermosas como este Cordame.
Arrimeime a un pino verde por ver se me consolaba, o pino como era verde en vez de cantar choraba. Alto pino alto la rama, alto pino alto la rama; debaixo do alto pino ten meu amante a cama.

Comentarios (0) - Categoría: Disco - Publicado o 11-02-2020 22:45
# Ligazón permanente a este artigo
TRECE CANCIÓNS BONITAS - GERMÁN DÍAZ E BENXA OTERO

Non sei se algunha vez vos pasou. A min poucas, pero pásame. E parece que cos anos non me fago máis forte.
Pásame que ás veces escoito un traballo musical tan ben feito (pero tanto!) que me dan gañas de chorar. E ás veces as bágoas saen. E desta vez… Pasoume. Mais só a primeira vez que o escoitei, que na seguinte xa non me pillou coa baixa garda!
Germán Díaz (zanfona, caixa de música programable, aurephone, órgano de babaria, bendhir, zarb, voz) e Benxamín Otero (corno inglés, óboe, caixa de música programable) unen os seus talentos neste Trece Cancións Bonitas.
O disco, cunha produción impecable, foi gravado nos Estudios Casabranca por Germán Díaz, excepto a colaboración do clarinete (o clarinete con máis flow!) de Pablo Pascual, que foi gravado nos Estudios Belgrado por Pedro Pascual. Ademais, como Benxa e Germán son de pico fino, levárono a mesturar e masterizar onda Triqui (José Trincado) a Saviksound Studios.
As fermosas fotografías son de Benxamín Otero e o deseño gráfico de Fernando Fuentes. De feito, hai un efecto moi curioso coa galleta, que é o prato roto da foto: cando abres a caixa, esa galleta continúa o debuxo do cartón. Chulísimo. Todo en branco e negro, coa mesma elegancia coa que se caracteriza a música que atopamos dentro. E rematando de falar do agasallo material que envolve estas pezas, contan que durante o proceso de gravación do CD faleceu o avó de Benxa. Adícanlle a el as “Trece cancións bonitas”. A el e a todos os avós e avoas.
Nestas Trece Cancións Bonitas atopamos pezas de procedencias totalmente diferentes, mais perfectamente fiadas no discurso, ao facer súas cada unha destas trece alfaias: un valse de Erik Satie, pezas populares españolas e galegas, unha peza de Richard Galliano, un lied de Franz Schubert (que fala dun zanfoñista que toca na rúa ao frío mentras a xente o ignora), unha peza composta por Valentin Clastrier, outra dos irmáns Mancuso, un one-step popular nos anos ’30 e, por suposto, composicións orixinais de Germán Díaz.
E é que todo o que fagan estes dous cracks ben feito estará! O empaste entre os seus talentos, a creatividade de ambos e o desexo de explorar novas tímbricas xa son unha constante. Tampouco tiñan nada baixo o listón, ollo, xa que non podiamos esperar menos deles.
Ademais, que se non o solto rebento, declárome publicamente unha fervente seareira de Germán Díaz cantando. Non só o fai de marabilla, senón que é simpatiquísimo! Rematou de namorarme en “Si vas a París, Papá!”.
Fascinoume especialmente a peza “Es un sombrero”, de grande sensibilidade e dozura.
Aunque me ves que canto, no canto yo. Canta la lengua, llora el corazón.

Comentarios (0) - Categoría: Disco - Publicado o 11-02-2020 22:41
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Olga Brañas