Folkeando, por Olga Brañas


Espazo adicado á crítica relacionada co folk galego, música tamén de outros xéneros, artes plásticas, etc.: á cultura galega en xeral
Concertos, discos, grupos, artistas... esta é unha plataforma para publicar o meu traballo relacionado con este campo.

O meu perfil
folkeando
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A GRAMOLA GOMINOLA

A Gramola Gominola é un dos últimos discos nados na colección Sonárbore da Editorial Galaxia, cuxas letras falan do día a día dos cativos como facer os deberes ou intercambiar cromos e xogar ás chapas, nun intento de recuperar a infancia que moitos e moitas tivemos no pasado, sen smartphones, sen tablets e sen as tecnoloxías que nos fan afastar a mirada do mundo real; ou por exemplo do ben que senta un simple sorriso.
Atopei neste traballo varias cousas ben agradables: a primeira é a voz de Paula Romero, cun control, un gusto e unha versatilidade tremendas, ademais se ter, na miña opinión, un dos timbres máis bonitos que pariu o país. A segunda, a presencia nos arranxos de Pablo Dalama, saxofonista e músico de primeira categoría que fía dignamente as pezas. A terceira, o tema Barriga Verde, ao meu parecer cunha composición e un arranxo moi superior ao resto do disco, incluso coa aparición de preciosas progresións de saxofón que lembran ao desaparecido grupo folk Xochilmica, no que estaba Pablo. Ademais, as coloridas ilustracións de Lidia V. Cardeiro son ben atractivas e nalgún detalle lembran ao Pop Arte e ao Op Art usando estampados xeométricos e multicolores.
Tanto Ro Muñoz (batería) como Anxelo de Xermar (baixo) e Paco Cerdeira (guitarra) son excelentes executantes e ademais é un traballo moi ben producido. As colaboracións de Luís Tosar en “Monstro” e de Mini e Mero en “Non é teu nin é meu” (colaboración sorprendente e orixinal nunha peza de Melodic Metal) tamén se lucen.
O punto negativo é que, a pesar de que se anunciaba como un disco que ofertaba moitos estilos musicais diferentes -algo que é certo-, persoalmente cárgame un chisco escoitalo de principio a fin por facérseme bastante monótono, xa que a presencia da tríada batería-baixo-guitarra non deixa de ser a protagonista en ningún momento e a maioría das pezas teñen un discurso musical moi parecido.
“Estou esperta pero teño un cacao mental, con leite quente eu vouno mesturar”.



Comentarios (0) - Categoría: Disco - Publicado o 04-09-2015 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario (se queres)
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Olga Brañas