Folkeando, por Olga Brañas


Espazo adicado á crítica relacionada co folk galego, música tamén de outros xéneros, artes plásticas, etc.: á cultura galega en xeral
Concertos, discos, grupos, artistas... esta é unha plataforma para publicar o meu traballo relacionado con este campo.

O meu perfil
folkeando
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

DOS FÍOS INVISIBLES CHEGAN AS CORES - MÓNICA DE NUT E VIRXILIO DA SILVA

Dos fíos invisibles chegan as cores non é un disco de jazz, nin tradicional, nin clásico, nin experimental, nin rock, nin folk nin tradicional. Non é nada diso e á vez é moito máis. É a conxunción de dúas mentes creativas, a de Mónica de Nut e a de Virxilio da Silva, que empatizan e xogan coa música como lles ven en gana.
A voz de Mónica coñece o canto lírico e o moderno, cantou música tradicional e cantou jazz. E cando en traballos coma este se deixa levar, atopamos unha sucesión ecléctica de todas estas fontes co agasallo do seu enorme control, onde fai ornamentos que deixan ao ouvinte pasmando. Ten ademais un vibrato precioso e unha capacidade expresiva hipnótica.
Virxilio está máis que á altura, amosando infinidade de sons, de patróns; acompañamentos que fan que con cada peza que transcorre neste traballo nos introduzan nunha viaxe totalmente diferente: dende a guitarra eléctrica de Virxilio coa voz e a pandeireta de Mónica en “Cántocha de mala ghana” até a dozura de “Lévame” pasando polas versións do “Lamento de Dido” de Henry Purcell e de “Lasciatemi Morire” de Monteverdi ou pola flotante “A tormenta de Virxilio”. Ademais tamén escoitamos a Marcelo Dobode nas percusións e a JaviGDjazz na trompeta e fliscorno, ambos cun gusto delicioso.
Sobre todo é un traballo que, dentro da experimentación máis imaxinativa, non deixa de lado a mirada cara a tradición galega para, a partir de ahí, construír os son máis volubles e afastarse chegando a outros estilos.
Porque alá quedan anécdotas como a do DUX de Sanxenxo... pero obras coma esta son bastante máis difíciles de esquecer. E só me queda darlles os meus sinceros parabéns.

“O meu amor é celoso, que llo conozo nos ollos; e como lle quero a ele, pensa que lle quero a todos”.
Comentarios (0) - Categoría: Disco - Publicado o 03-09-2015 19:48
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario (se queres)
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal
Olga Brañas