PERFIL
fatocastelao@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 
 ANTERIORES

POEMA POL@S COMPANHEIR@S FINADOS
Onde estás compañeira

que non te vexo,

olliños do teu pai,

sorriso do Fato.

E o tempo é un pano gris,

que pousa enriba de nós

e vai tecendo o noso deslembrar

a túa imaxe

o teu falar

o teu sorriso

o teu mirar.

Onde estás compañeira

que non te vexo,

olliños do teu pai,

sorriso do Fato.

Compañeiros dos tempos idos

vivides no noso porvir,

sodes a fenestra

pol.a que axexan

os que inda estan por vir.

Onde estás compañeira

que non te vexo,

olliños do teu pai,

sorriso do Fato.

Compañeiros dos tempos idos,

compañeiros dos que han de vir;

vivides no noso ser

xaque logo, sodes parte de nos.

Alda, Xesús, Moncho, Manoel María, Manolo, Lois, …

Estades no que fomos nós.

Vivides no que somos nós.

E nos que coma nós han vir a seguirmos a face.lo camiño.

Onde estás compañeira

que non te vexo,

olliños do teu pai,

sorriso do Fato.



Filipe Domínguez Avilés

Letras Galegas 2019
Comentarios (0) - Categoría: 03.- XERAL - Publicado o 14-10-2019 15:04
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
VISITANTE NUMERO