- 12:00: praza de San Esteban: actuación do Grupo de Txistularis de Oiartzun e dos gaiteiros Novas Fontes.
- 12:15: Breves discursos dos representantes culturais do Concello e do Fato Cultural Daniel Castelao, artelladores do acto na Casa de Cultura do Pobo.
- 12:30: Ofrenda floral a Concha Murguía Egaña na praca que leva o seu nome á entrada da Casa de Cultura.
- 12:35: Canto dos himnos vasco e galego.
Ao remate do acto o Concello de Oiartzun agasallará ós presentes cun lixeiro e gorenteiro refrixerio.
Institucións Organizadoras: Excmo. Concello de Oiartzun e Fato Cultural Daniel Castelao.
No ano 1988 co gallo da celebrazón do Día das Letras, tivemos a honra de contar entre nos con ISAAC DÍAZ PARDO. Dera daquela dúas falencias sobor do MARQUÉS DE SARGADELOS, e fora presentedo en ambo-los dous autos polo prof. XOSÉ ESTÉVEZ, menbro de amba-las dúas entidades, e a maiores daquela, presidenta da pasaitarra.
Podedes ver as fotos daqueles intres premendo aquí
Isaac Díaz Pardo naceu en Compostela en 1920. A súa educación estivo marcada polo contacto cos máis importantes intelectuais galeguistas do momento (Otero, Castelao, Cabanillas, Ramón e Antón Vilar Ponte, Risco...), reunidos no obradoiro do seu pai, o pintor e escenógrafo Camilo Díaz Valiño (membro activo das Irmandades da Fala asasinado en 1936), ou na imprensa de Ánxel Casal, amigo da familia. O seu compromiso con Galiza iníciase en 1936, cando participa activamente na campaña a favor do Estatuto de Autonomía.
Entre 1939 (ano en que gaña unha bolsa de Artes Plásticas da Deputación Provincial da Coruña) e 1942, estudiou Belas Artes na Escola de San Fernando, en Madrid, participando nunha experiencia pioneira sobre deseño industrial. Completaría a súa formación cunha viaxe de final de carreira a Italia. Ao seu regreso inicia, cunha exposición na Coruña, unha etapa de dedicación plena á pintura que abandonaría (en pleno recoñecemento do seu labor) en 1948, para entregarse por completo a un proxecto de dinamización sociopolítica e empresarial que visaba, por un lado, a modernización e internacionalización da nosa cultura e, por outro, a rexeneración da desarticulada historia do noso país. Con todo, a pintura vai continuar presente no seu labor creativo posterior (escenografías, obra gráfica...)
Un ano antes puxera xa en andamento unha pequena fábrica de cerámica no Castro de Samoedo (Sada - A Coruña), explotando as materias primas do primitivo complexo de Sargadelos (Cervo - Lugo) creado no século XIX por Antonio Raimundo Ibáñez.
En Arxentina, a onde se dislocou por primeira vez en 1955, coñeceu os galeguistas exiliados. Alí montou unha nova fábrica de cerámica e entablou amizade con Luís Seoane e a revista Galicia Emigrante, en que participaría co pseudónimo Ollarnovo.
Desde este momento, Seoane convertiuse nun estreito colaborador nas iniciativas culturais e empresariais do compostelán. Así, co apoio de outros galeguistas (Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Blanco-Amor, Laxeiro...), fundaron en 1963 o Laboratorio de Formas, ao que se incorporaría posteriormente o arquitecto Andrés Albalat. Desde esta institución irían tomando forma proxectos como o Complexo Industrial Sargadelos (en convenio con Cerámicas do Castro) e Ediciós do Castro (ambos en 1963), o Real Patronato de Sargadelos (encargado da protección do recinto do primitivo complexo, declarado en 1972 conxunto histórico-artístico), o Museo Carlos Maside (1970), o Instituto Galego de Información (a partir dunha idea do xornalista Lorenzo Varela) ou o novo Seminario de Estudos Galegos.
A inxente actividade rexeneradora promovida por Isaac Díaz Pardo atinxe todo tipo de actos e iniciativas en que se plasma a súa idea, afastada das visións folcloristas, dunha nación galega proxectada cara o futuro.
No campo literario, o labor do galeguista non se limitou a soster unha plataforma editorial: el propio cultivaría varios xéneros, desde o teatro, a crítica e o ensaio ou os cartaces de cego, para alén dunha continuada presenza nos medios xornalísticos.
En xaneiro de 2007 foi nomeado doutor Honoris Causa pola Universidade da Coruña.
O investigador José André Lôpez Gonçález apresenta um estudo em que patenteia que a Galiza, como outras naçons nom espanholas do Estado, tinha umha figura própria nas festas do Natal. Chama-se 'APALPADOR' e a sua tradiçom ainda vive entre os mais velhos das serras de Lóuçara, o Caurel e o Zebreiro. Confirma o que tantos suspeitavam -a existência dumha tradiçom banida polo cristianismo e logo polo consumismo natalício- e anima à recuperaçom do nosso natal pré-cristao. Umha boa tarefa para o movimento popular.
Nas décadas de 80 e 90, alguns investigadores pudérom falar com idosos destas serras, que transmitiram a sobrevivência do Apalpador. Este homem de boina, casaco esfarrapado e remendos, vivia nas devesas a fazer carvom, e descia às aldeias em 31 de Dezembro para alimentar os meninhos e meninhas.
Relaciona-se com vários cultos típicos dos povos indoeuropeus, como é o culto ao sol (a natureza que se regenera no Inverno) ou ao javarim (carne da que se alimentava o pessoagem), e premiava aliás o bom comportamento das crianças, deixando-lhe castanhas.
Trata-se, segundo o investigador, 'da versom moderna dum deus milenário correspondido com o sol, propiciador das boas colheitas.'
Porvavelmente, em épocas recuadas o culto celebraria-se em 25 de Dezembro, mas pressionado polo cristianismo e o dia de reis, passou ao dia de Santo Silvestre.
Hoje que as nossas festas nom som mais que um pretexto para acelerar a maquinária irracional do consumismo que estraga o meio e as culturas, a recuperaçom das figuras da nossa história pode ser um arma fundamental para erguermos festas realmente nossas e populares longe do mercado. Os movimentos que defendem a causa da Galiza já têm umha importante tarefa pendente para anos próximos: popularizar o apalpador e começar o desterro das figuras que patrocinou o imperialismo cultural.
OIARTZUN,
Isaac Díaz Pardo naceu en Compostela en 1920. A súa educación estivo marcada polo contacto cos máis importantes intelectuais galeguistas do momento (Otero, Castelao, Cabanillas, Ramón e Antón Vilar Ponte, Risco...), reunidos no obradoiro do seu pai, o pintor e escenógrafo Camilo Díaz Valiño (membro activo das Irmandades da Fala asasinado en 1936), ou na imprensa de Ánxel Casal, amigo da familia. O seu compromiso con Galiza iníciase en 1936, cando participa activamente na campaña a favor do Estatuto de Autonomía.
UMHA FIGURA PRÓPRIA ESQUECIDA POLA COLONIZAÇOM