O meu perfil
fatocastelao@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

HOMENAXE A CONCHA MURGUÍA EGAÑA
OIARTZUN,
SÁBADO, 4 DE FEBREIRO DO 2012


PROGRAMA

- 12:00: praza de San Esteban: actuación do Grupo de Txistularis de Oiartzun e dos gaiteiros Novas Fontes.

- 12:15: Breves discursos dos representantes culturais do Concello e do Fato Cultural Daniel Castelao, artelladores do acto na Casa de Cultura do Pobo.

- 12:30
: Ofrenda floral a Concha Murguía Egaña na praca que leva o seu nome á entrada da Casa de Cultura.

- 12:35: Canto dos himnos vasco e galego.



Ao remate do acto o Concello de Oiartzun agasallará ós presentes cun lixeiro e gorenteiro refrixerio.

Institucións Organizadoras: Excmo. Concello de Oiartzun e Fato Cultural Daniel Castelao.

euskaraz
Comentarios (0) - Categoría: 05.- AXENDA GALEGA EN EUSKAL HERRIA - Publicado o 25-01-2012 18:35
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
ISAAC DIAZ PARDO EN PASAIA

No ano 1988 co gallo da celebrazón do Día das Letras, tivemos a honra de contar entre nos con ISAAC DÍAZ PARDO. Dera daquela dúas falencias sobor do MARQUÉS DE SARGADELOS, e fora presentedo en ambo-los dous autos polo prof. XOSÉ ESTÉVEZ, menbro de amba-las dúas entidades, e a maiores daquela, presidenta da pasaitarra.




Podedes ver as fotos daqueles intres premendo aquí
Comentarios (1) - Categoría: 04.- GALIZA EN EUSKAL HERRIA - Publicado o 21-01-2012 21:22
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
FINOU ISAAC DIAZ PARDO, UN DOS BOS E XENEROSOS
Isaac Díaz Pardo naceu en Compostela en 1920. A súa educación estivo marcada polo contacto cos máis importantes intelectuais galeguistas do momento (Otero, Castelao, Cabanillas, Ramón e Antón Vilar Ponte, Risco...), reunidos no obradoiro do seu pai, o pintor e escenógrafo Camilo Díaz Valiño (membro activo das Irmandades da Fala asasinado en 1936), ou na imprensa de Ánxel Casal, amigo da familia. O seu compromiso con Galiza iníciase en 1936, cando participa activamente na campaña a favor do Estatuto de Autonomía.
Entre 1939 (ano en que gaña unha bolsa de Artes Plásticas da Deputación Provincial da Coruña) e 1942, estudiou Belas Artes na Escola de San Fernando, en Madrid, participando nunha experiencia pioneira sobre deseño industrial. Completaría a súa formación cunha viaxe de final de carreira a Italia. Ao seu regreso inicia, cunha exposición na Coruña, unha etapa de dedicación plena á pintura que abandonaría (en pleno recoñecemento do seu labor) en 1948, para entregarse por completo a un proxecto de dinamización sociopolítica e empresarial que visaba, por un lado, a modernización e internacionalización da nosa cultura e, por outro, a rexeneración da desarticulada historia do noso país. Con todo, a pintura vai continuar presente no seu labor creativo posterior (escenografías, obra gráfica...)
Un ano antes puxera xa en andamento unha pequena fábrica de cerámica no Castro de Samoedo (Sada - A Coruña), explotando as materias primas do primitivo complexo de Sargadelos (Cervo - Lugo) creado no século XIX por Antonio Raimundo Ibáñez.
En Arxentina, a onde se dislocou por primeira vez en 1955, coñeceu os galeguistas exiliados. Alí montou unha nova fábrica de cerámica e entablou amizade con Luís Seoane e a revista Galicia Emigrante, en que participaría co pseudónimo Ollarnovo.
Desde este momento, Seoane convertiuse nun estreito colaborador nas iniciativas culturais e empresariais do compostelán. Así, co apoio de outros galeguistas (Rafael Dieste, Lorenzo Varela, Blanco-Amor, Laxeiro...), fundaron en 1963 o Laboratorio de Formas, ao que se incorporaría posteriormente o arquitecto Andrés Albalat. Desde esta institución irían tomando forma proxectos como o Complexo Industrial Sargadelos (en convenio con Cerámicas do Castro) e Ediciós do Castro (ambos en 1963), o Real Patronato de Sargadelos (encargado da protección do recinto do primitivo complexo, declarado en 1972 conxunto histórico-artístico), o Museo Carlos Maside (1970), o Instituto Galego de Información (a partir dunha idea do xornalista Lorenzo Varela) ou o novo Seminario de Estudos Galegos.
A inxente actividade rexeneradora promovida por Isaac Díaz Pardo atinxe todo tipo de actos e iniciativas en que se plasma a súa idea, afastada das visións folcloristas, dunha nación galega proxectada cara o futuro.
No campo literario, o labor do galeguista non se limitou a soster unha plataforma editorial: el propio cultivaría varios xéneros, desde o teatro, a crítica e o ensaio ou os cartaces de cego, para alén dunha continuada presenza nos medios xornalísticos.
En xaneiro de 2007 foi nomeado doutor Honoris Causa pola Universidade da Coruña.


Biografía tomada da Biblioteca Virtual Galega
Comentarios (0) - Categoría: 07.- CULTURA GALEGA - Publicado o 08-01-2012 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
O OLENTZERO GALEGO
UMHA FIGURA PRÓPRIA ESQUECIDA POLA COLONIZAÇOM

O investigador José André Lôpez Gonçález apresenta um estudo em que patenteia que a Galiza, como outras naçons nom espanholas do Estado, tinha umha figura própria nas festas do Natal. Chama-se 'APALPADOR' e a sua tradiçom ainda vive entre os mais velhos das serras de Lóuçara, o Caurel e o Zebreiro. Confirma o que tantos suspeitavam -a existência dumha tradiçom banida polo cristianismo e logo polo consumismo natalício- e anima à recuperaçom do nosso natal pré-cristao. Umha boa tarefa para o movimento popular.

Nas décadas de 80 e 90, alguns investigadores pudérom falar com idosos destas serras, que transmitiram a sobrevivência do Apalpador. Este homem de boina, casaco esfarrapado e remendos, vivia nas devesas a fazer carvom, e descia às aldeias em 31 de Dezembro para alimentar os meninhos e meninhas.

Relaciona-se com vários cultos típicos dos povos indoeuropeus, como é o culto ao sol (a natureza que se regenera no Inverno) ou ao javarim (carne da que se alimentava o pessoagem), e premiava aliás o bom comportamento das crianças, deixando-lhe castanhas.

Trata-se, segundo o investigador, 'da versom moderna dum deus milenário correspondido com o sol, propiciador das boas colheitas.'

Porvavelmente, em épocas recuadas o culto celebraria-se em 25 de Dezembro, mas pressionado polo cristianismo e o dia de reis, passou ao dia de Santo Silvestre.

Hoje que as nossas festas nom som mais que um pretexto para acelerar a maquinária irracional do consumismo que estraga o meio e as culturas, a recuperaçom das figuras da nossa história pode ser um arma fundamental para erguermos festas realmente nossas e populares longe do mercado. Os movimentos que defendem a causa da Galiza já têm umha importante tarefa pendente para anos próximos: popularizar o apalpador e começar o desterro das figuras que patrocinou o imperialismo cultural.

Podedes descarregar o estudo picando aqui

Comentarios (2) - Categoría: 03.- XERAL - Publicado o 24-12-2011 15:49
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame del.icio.us digg Fresqui
© by Abertal
VISITANTE NÚMERO