Pois si, boto o peche a este conato de blogue, a esta aspiración de caixón de xastre, a este proxecto interesante pero ferido de morte pola falta de constancia.
Chega un momento no que un debe rendirse ante a evidencia, e aceptar sinceiramente que non vai ser quen de manter o seu propósito.
Para que manter unha bitácora que non vou actualizar?
O diario A Nosa Terra, recolle hoxe esta curiosisima información de que unha empresa norteamericana comercializa pola Rede arte abstracto a partires de mostras de ADN ou das marcas dactilares.
Por algo máis de 350€ podes decorar o teu salón cunha obra de arte inspirada no teu código xenetico... Cando menos é orixinal.
Tras unha cea familiar de fin de ano máis que digna, sen demasiada ostentación, e na que as ausencias foron notábeis (pola exigua asistencia semellabamos unha célula clandestina dalgún grupúsculo da esquerda anti-franquista) o certo é que non saín.
Din un paseo dende a casa dos meus pais, sede da xuntanza clandestina de despedida do 2007, e despois de atravesar o circo da pachanga que con carpas incluídas montaron un ano máis nas Travesas, acabei nunha parada de autobus.
Eran as 01:16 do día 1 do ano 2008. Subinme á liña nocturna 1, e grazas a ser un dos aboados da tarxeta verde do trasporte público vigués aforreime a mala ostia que produce a suba do prezo do billete normal de cinco céntimos. Hoxe en Vigo subirse nun bus custa 1'08€. En París un metro 1'50€. No comment.
O bus duplo do tipo "oruga" estaba relativamente cheo de xente, de todas as idades con predominio de caras mozas.
A viaxe até a miña casa anunciábase prolongado tendo en conta o deseño kilométrico das liñas nocturnas (e tamén dalgún mal chamado circular diurno).
No traxín de percorrer media cidade puiden facer de observador mudo dunha escena dinámica e a ratos dantesca.
Unha moza, de vintepoucos, cun móvil de última xeración, falaba a berros co seu mans libres, nun seseante español que a golpe de "oseas" e "sabes" propinou unha severa malleira ao diccionario, de calquer idioma. O certo é que en todo o que durou a viaxe non escoitei a ninguén falar no noso idioma, síntoma da grave doenza que sofre o galego en Vigo.
Un portugués de trinta largos preguntaba cantas paradas restaban até o cruce de Colón con Príncipe, destino final da meirande parte das/os pasaxeiras/os.
Ningún traxe de paiaso, pero bastante paiaso de traxe. Con garabata, mais sen mudar o peiteado "cresta" os máis modernos, "media melena estilo Aznar" os máis BorjaMarís e "cinceiro malotil" os máis lentos.
Semellaban unha procesión de caricaturas de presentadores de informativos ou de comerciais de telefonía. Total, tanto traxe novo mercado cos cartos de mamá/papá, para acabar tirados en calqueira banco co abrente, todos mamados pola barra libre de garrafón.
Minisaias que ensinaban pernas aparentemente inmunes á friaxe da primeira madrugada do ano. Bolsos inmensos ou minúsculos. Peiteados do máis variado. Chaquetóns peludos, blusas con encaixe. Escotes máis propios do solsticio de verán.
Polo que puiden ver é na noite de fin de ano cando se libra a máis dura batalla entre o Cool e o Vintage, que de derrota mutua coroan ao hortera como paradigma da modernidade.
En síntese, un episodio máis de decepción urbana pura e dura. Pois se iso é o urbano, eu xa vou buscando un sacho en Ebay.
Dende [EX PROFESSO] tes a posibilidade de envíar novas, de votar as que te parecen de interese, seguindo o modelo de sitio de novas de editorial non xerárquico como Chuza ou Menéame.
Para envíar noticias é necesario rexistrarse (de balde).
O que teño totalmente claro é que [Ex Professo] vai aproveitar o mellor da web 2.0, incorporando contidos multimedia, especialmente streaming.
Para ir abrindo boca, de maneira permanente, este blog emitirá a canle Internautas TV, adicada á informática e novas tecnoloxías e promovida pola Asociación de Internautas.
Para vela tan só tes que darlle ao play no reproductor da columna dereita, no que cada día terás acceso a un vídeo novo.
Todos os contidos e algunhas imaxes deste blog están suxeitos a unha Licenza Recoñecemento - NonComercial - CompartirIgual 3.0 Unported de Creative Commons.
Pois si, boto o peche a este conato de blogue, a esta aspiración de caixón de xastre, a este proxecto interesante pero ferido de morte pola falta de constancia.
Tras unha cea familiar de fin de ano máis que digna, sen demasiada ostentación, e na que as ausencias foron notábeis (pola exigua asistencia semellabamos unha célula clandestina dalgún grupúsculo da esquerda anti-franquista) o certo é que non saín.
Eran as 01:16 do día 1 do ano 2008. Subinme á liña nocturna 1, e grazas a ser un dos aboados da tarxeta verde do trasporte público vigués aforreime a mala ostia que produce a suba do prezo do billete normal de cinco céntimos. Hoxe en Vigo subirse nun bus custa 1'08€. En París un metro 1'50€. No comment.
Unha moza, de vintepoucos, cun móvil de última xeración, falaba a berros co seu mans libres, nun seseante español que a golpe de "oseas" e "sabes" propinou unha severa malleira ao diccionario, de calquer idioma. O certo é que en todo o que durou a viaxe non escoitei a ninguén falar no noso idioma, síntoma da grave doenza que sofre o galego en Vigo.
Semellaban unha procesión de caricaturas de presentadores de informativos ou de comerciais de telefonía. Total, tanto traxe novo mercado cos cartos de mamá/papá, para acabar tirados en calqueira banco co abrente, todos mamados pola barra libre de garrafón.
AGORA ES TI QUEN DECIDE O QUE É NOTICIA
