No outro lado


En que lado, dirás ti? Pois no que non é o bo, dende logo...
Isto pretendía ser un resumo do que foi a miña non-vida por eses lares. Bellevue, estado de Washington, profesora visitante nos EE.UU. Tamén podería ser un pasatempo, para que desta aventura saira algo... digamos... tanxible. Tamén podería ser unha chulería.

Por poder, podería ser tantas cousas... E que será agora?

Eu
 Categoricémonos
 Retratos
 Busca e atoparás
 Buscar en Blogos Galegos
 Arquivo
 Anteriores
 De visita

O adeus do 29 de xuño

É venres e mañá collo o avión ás seis da tarde. Na foto está a caixa de correos da miña casa. Si, a que ten o brazo estendido. Non me está a dicir adeus, senon que é un sinal secreto para o carteiro. Cando a ve ergueita, sabe que hai algo dentro, neste caso o meu puto cheque para a compañía de teléfono. Ladróns!

Chameinos esta semana e, na teoría, cortábanme todo ás 12 da noite de hoxe. Pero ás 7 da mañá xa non tiña teléfono, aínda que internet, polo de agora, segue a funcionar. Que cabreo collín. Tiña que chamar para darme de baixa no do seguro do coche, e tamén ao distrito escolar para explicarlles como era o meu enderezo.

Tivo graza o do distrito. Mandeilles seiscentos emails cos meu datos, e onte tiña unha mensaxe no contestador que había un problema co meu enderezo. Iso si que non, pensei eu, que os cheques de xuño, xullo e agosto téñenme que chegar. Resulta que non o entendían, é dicir, aquí é 23 Road Street, primeiro o número e despois a rúa. Non entendían que a miña fose Rúa Xeral 23. Paciencia. E despois o de Lugo, que é isto de Lugo?, dicían, e eu, it´s kind of the name of the state, you know. Máis paciencia. E despois cinco números, o código postal, que aquí tamén son cinco, que qué era, que onde se puña, que se eles sempre o puñan ao final, que onde o tiña que pór ela. En fin, eu agradézolle o interese polos meus cheques, e de paso aprendeu a rapaciña que existen máis países civilizados no mundo, que incluso poñen o número despois da rúa!!!!

Como estou facendo as maletas, aínda que debera dicir máis ben desfacelas, porque para min que estoupan, onte veu axudarme Mariano a desfacerme dos últimos mobles. Un sofá, catro cadeiras e un televisor vello. Levanos todo para o Goodwill, que virá sendo algo así coma cáritas, pero non me quixeron recoller a tele. Levámola a un enderezo que nos deron alí, que viña sendo coma un desgüace de teles e ordenadores, e cobrábanme $35 por donarlle a tele. Diso nada, monada. Fomos até o punto limpo de Bellevue, pero tampouco a recollían. Pois maldita a graza de pagar por desfacerme dela. Volvimos para a casa con ela, pensando en que recuncho a podería levar disimuladamente mañá e esquecela alí, pero Mariano díxome de deixala na beirarrúa, fronte da casa cun letreiro 4 free - it´s working! Durou 1 minutos 34 segundos. Parou unha furgoneta e levouna. Ben, un problema menos.

E para relaxarme un pouco do día tan estresante, pola noite ver unha película coa caseira. Tivo graza o que me dixo onte. Antes de vela primeira película, afirma toda segura ela, teño que explicarche como funciona o DVD. É complexo. Eu chego, doulle ao botón de on, ao de open, meto o DVD e ao play. E mírame sorprendida e pregunta, onde aprendiches? tendes DVD en España? E a miña caseira é un muller medianamente formada, que viaxou moito, que vivíu en España seis meses hai uns vinte anos...

En fin. O último artigo neste lado. Non sei o que pasará no outro. Vivirei de rendas, I guess, dicindo como os vellos, pois eu cando estaba en América bla bla bla.

Tes algo que dicir? (4) - Categoría: Xeral - Escrito o 29-06-2007 22:57
# Ligazón permanente a este artigo
(Pe)núltimos trámites

Pois isto acábase. Non queda nada, pero nadiña de nada. Sigo sen coche. O luns pasado, a miña caseira deixoume o seu Jeep. Aí o ves na foto. Funa levar ao traballo e estiven rulando con el todo o día. Devolver o ordenador ao edificio do distrito, devolver chaves ao colexio, ir ao taller ver o meu cochiño (que tardarán en amañalo de cinco a seis días, así que xa non o volvo conducir...).

Agora estou aquí pechada na casa intentando deixar todo listo, maletas feitas, contas pechadas, ir ao banco, dar de baixa o teléfono e internet para mañá...

Onte pola noite a miña caseira alugou unha película, Freedom Writers, moi boa. Pero preto das dez e media, cando aínda non rematara, foise a luz. Toda a noite sen luz. Debeu voltar sobre as catro da mañá. Erguínme ás sete menos cuarto e xa había, pero ás sete foise outra vez, até as nove menos cuarto. Que país, meu deus. Que lle pasa cos cables? Non saben como funcionan ou que? A ver se non teño máis problemas coa luz, como me pasou no nadal.

Xa foi. Xa case foi. E estou contenta, aínda que non tanto como esperaba.
Tes algo que dicir? (3) - Categoría: Xeral - Escrito o 28-06-2007 19:22
# Ligazón permanente a este artigo
Na escola, xa foi
Xa rematei. Hoxe xa podo considerar que o meu traballo rematou aquí. Fun devolver o portátil e entregar as chaves e a tarxeta coa clave de seguridade para entrar no colexio. E o sábado chegoume unha carta que na última reunión de non sei que engarabatados do distrito aceptaran a miña renuncia.

O venres 22 rematei de recoller a clase. Foi unha tolemia ese día. Os nenos viñeron só de 9 a 11, e fomos todo o colexio para o ximnasio-cafetaría-salón de actos. A dire, mestra de cerimonias, deunos as grazas a todo o staff. Nombra a cada mestra unha a unha. Levántaste e saúdas. Os nenos berrando e aplaudindo (ledos de non volver verte en dous meses, I guess). Despois aplausos para os de mantemento, para os do proxecto de ciencias, para os das olimpiadas de matemáticas, para cada un dos de 5º que rematan no colexio...

O mellor de todo foi o momento da maxia. Con ton solemne, díxolle aos peques de infantil que se levantasen. Mirándolle aos ollos, exclamou:

"Polo poder que teño como directora e gran maga do colexio, declaro que a partir de agora sodes estudantes de... [fai un aceno coa man, como brandindo unha variña máxica]... PRIMER GRADO!"

Todos berrando de ledicia. Despois mándalle levantarse aos de primeiro, os meus entre eles. E convérteos en estudantes de segundo grao. E así fai con todos. Foi moi emocionante. Aínda que, pensei eu, aquí moitos repetidores como que non hai...

Cando rematou o show, para a clase quince minutos e levalos ao autobús. Eu obrigueilles a cada un dos nenos que me desen un abrazo. Algún dos gallitos non quería, pero fíxoo, que remedio. Teño que confesar que dende o mércores, cando fixen a festa de fin de curso e viñeron os pais cos seus thank you´s previsibles e os regaliños, tiven os ollos un pouquiño pingoentos. Vou estrañar aos meus monstríños.

A partir das once xa non me deu tempo a pingar o ollo. Corre de arriba para abaixo, recolle toda a clase, cubre os ordenadores, cubre o Smart Board, limpa a clase, busca ao de mantemento para que veña comprobar que teño todo recolleito e que poña un tick non dezaseis items que teño que facer e me firme para facer o check out. Busca á libreira para que comprobe que devolvín todos os libros da biblioteca para que me poña o bendito tick e me firme. Despois á dos ordenadores, para que comproba as vinte e seis cousas que teño na lista, me poña un tick en cada unha delas, e me firme. E despois á secretaria, que comprobe que puxen as notas na caixa de correos e metín unha copia en cada expediente dos nenos.

Toda a check out list cuberta e son as 2 da tarde. Ceibe por fin. Voulle axudar a Nancy a acabar de recoller o seu salón, que ás 5 é a cea de fin de curso.

Que estrés. Pero xa foi. Non mo podo crer. E saín viva e victoriosa.
Tes algo que dicir? (4) - Categoría: Xeral - Escrito o 25-06-2007 23:06
# Ligazón permanente a este artigo
Sen coche

Así é como está o aparcadoiro do meu coche dende hai unha semana, dende o sábado que o coche dixo plof. Dende entón, fixemos moitas cousiñas raras o meu coche e máis eu.

Eu todos os días ao cole con Nancy, que me viña recoller ás 6:45 pola fresca. O meu coche abandonado nun taller de mala morte en Seattle, porque os donos pedíanme $3800 por amañalo (máis do que vale, que xa o tiña vendido por $3300). Como viron que non colaba, baixárono a $2900. Seguía a ser moito. O mércores funme para Seattle co marido de Nancy para intentar sacalo de alí sen que me cobraran nada por telo aparcado e por mirar o que tiña, e conseguímolo.

Tamén intentamos que o seu seguro da grúa mo levase para Bellevue, pero non foi posible, así que a cotizar $140 por traelo. Agora está nun taller por aquí, e a reparación custará entre 1000 e 2000 dólares. A ver, fagamos cálculos, o Ford custou 3900, máis 300 que lle gastei en talleres, máis outros 200 en grúas, máis estes poñámoslle 1500 de amaño, saíu en 5900 (4400€), e véndoo por $1500 (1100€). Perdín 3300€. Como me dixo alguén, non viña aquí facerme rica. E sigo sen coche. E cando se me acabe o tabaco e o leite, que fago? Vou mirar de alugar un.

Continuará, me temo...
Tes algo que dicir? (11) - Categoría: Xeral - Escrito o 23-06-2007 18:19
# Ligazón permanente a este artigo
Allos, preciso de allos
Para espantar as meigas. Ista fin de semana foi apoteósica. Creo que a vou marcar na miña axenda o 16 e o 17 de xuño como días negros.

Onte sábado á noite funme a unha cea de despedida que lle facían a María, unha española que está en Seattle de auxiliar de conversación. O coche, ao chegar, dixo xa. E así foi, xa. Non lle entraba nin a marcha adiante nin a de atrás. Funme cear, a ver se dándolle un pouco de tempo pensábase mellor o de deixarme tirada catorce días antes de cruzar o océano, pero non. Quedeime a durmir en Seattle, por se o día do señor o bendito carro decidía amañarse. Non. Hoxe pola mañá chamar á grúa, pagar á grúa, deixalo nun taller pechado de Seattle, tirar as chaves e un papel explicando o que lle pasara ao coche por un buraquiño e que sexa o que deus queira. Dende 500 a 2000 dólares, dixo o da grúa que podía ser a bromiña.

E tráenme á casa, e a simpática da miña caseira trouxo a unha amiga por se lle interesaba algo do que eu tiña. Viñeron pola mañá, que eu non estaba, con nocturnidade e alevosía, e levaron mesas, electrodomésticos, as mesiñas, a lámpada coa que leo polas noites, os vasos!... Eu pensaba que viña mirar se quería algo, non que viñera arramplar con todo. Espérate a que vexa á caseira. Voulle a cantar as corenta en bastos.

Que día. Que remate isto xa, por favor!
Tes algo que dicir? (5) - Categoría: Xeral - Escrito o 18-06-2007 03:17
# Ligazón permanente a este artigo
Tan gallego como el gallego, de enfados e tristuras




Querido compatriota castelán falante,

Non é tarefa doada explicarche os meus sentimentos. Non é tarefa doada facerche entender que non estou na túa contra, máis preciso da túa axuda para que a terra na que vivo, traballo, gozo e morrerei algún día fale galego conmigo, e o fale tamén cos meus fillos.

Eu non quero que ti cambies, pero non me pidas que os meus fillos o fagan. Eu sei que o que che pido non é fácil, máis ás veces, a xustiza precisa dun esforzo, e esta vez tocouche a ti facelo. Se na nosa casa hai que falar dúas linguas dende o século XV, falarémolos logo, e ben mirado tamén é un beneficio, que non todo o mundo pode presumir de ser bilingüe, dous por un, como nas mellores rebaixas.

Lendo na páxina tan gallego como el gallego non podo deixar de sentir carraxe, a miña bile súbeme pola gorxa e déixame un sabor agridoce na comisura da boca. E leo o foro, e esa rabia deixa paso a unha tristura moi fonda. Tristura porque, aínda que non o saiban, están atentando contra a lingua coa que quero, contra a lingua coa que conto, contra a lingua coa que choro.

E preciso da túa axuda. Paradoxal, máis certo. Eu soa non son quen de defender o meu, preciso de ti, de que defendas algo que non é teu, aínda que o estimes. Preciso que te sobrepoñas aos encordios que che suporá, pero coa satisfacción do deber cumplido.

E agardo, que percorrendo o camiño, todos aprendamos algo.
Tes algo que dicir? (14) - Categoría: Xeral - Escrito o 16-06-2007 21:21
# Ligazón permanente a este artigo
Coma unha madalena
Ou muffin, que lle din por aquí. Así é como quedei despois de ler o artigo de paideleo do 16 de xuño: tenra e lista para o forno. E lembreime da miña canción favorita, ou polo menos iso era o que dicía eu hai uns anos. Pois iso, it´s got to be perfect.







I don't want half hearted love affairs
I need someone who really cares.
Life is too short to play silly games
I've promised myself I won't do that again.

It's got to be perfect
It's got to be worth it yeah.
Too many people take second best
But I won't take anything less
It's got to be yeah perfect.

Young hearts are foolish
they make such mistakes
They're much too eager to give their love away.
Well I have been foolish too many times
Now I'm determined I'm gonna get it right.

Tes algo que dicir? (1) - Categoría: Xeral - Escrito o 16-06-2007 18:26
# Ligazón permanente a este artigo
Pechando o ano

Isto estase a acabar. Dentro de dezaseis días, só dezaseis días, xa estou atravesando o Atlántico. Ando a mil esta tempada. E os nenos tamén. Como sempre chego á casa morta, non dou avanzado en todas as tarefas que teño que facer para o peche do ano. Xa que logo, hoxe pedin medío día e non fun ao colexio no p.m.

Funme arreglar os papeis para que me devolvan o que levo cotizado para o retiro, porque non penso ser unha xubilada aquí, onde todos os que se retiran acaban buscando outro traballo ao pouco tempo, non sei se porque lles gustan os cartos, porque lles pagan pouca pensión, ou porque non saben en que dedicar o tempo de lecer. Se cadra, unha mestura de todo. Despois fun ao banco para ver como podo levarme os dólares para a Caixa, que nunca uns cartiños foron tan ben ganados e sudados. Máis tarde chamar á compañía de teléfonos para ver como e cando devolvo o módem, cando podo pechar todo... E agora, a corrixir os exames, que por aquí lles chaman assessments, e meter as notas no portátil que nos dan a todos os mestres do distrito. Isto non pasa en todos os lados, pero é que eu estou nun distrito fresa, que diría un mexicano. A outros dos que coñezo por darlles non lles dan nin os bos días.

En fin, seguiremos tirando do carro, que isto xa cheira a festa pasada, ou a iogur caducado.
Tes algo que dicir? (6) - Categoría: Xeral - Escrito o 15-06-2007 06:49
# Ligazón permanente a este artigo
De flores con pinchos
Hoxe foi un día completo. Ás sete da tarde había na biblioteca do colexio un acto organizado pola Asociación de Pais na que se lle agradecía a todos os voluntarios que traballaron durante o curso. Así que o día foi completiño: cheguei ás 8:40, pasadas, un pouquiño tarde, que se supón que ás 8:35 teño que estar no colexio (non sei que lle pasou ao espertador, para min que se durmiu), e estiven traballando até as 5. Vinme para a casa, acabei de corrixir uns exames, e marchei para aló outra vez.

Acó o do voluntariado lévase moito, en todos os ámbitos. No colexio as nais veñen axudarche na clase, por exemplo todos os luns de dez a once están na clase axudando nos centros cos nenos, outra ben os martes de once a doce para facer fotocopias, grampar libriños, plastificar pósters… o que faga falla. E por iso hoxe fixeron esta especie de premios de Hollywood, e un premio para a nai que máis colaborou con este proxecto, aplauso, e outro premio para a nai que axudou a recaudar máis fondos, aplauso, e así sucesivamente.

A min tamén me agasallaron, unhas flores e un chocolate, para agradecerme vir de tan lonxe e darlle clase aos seus fillos. Até aquí todo ben, moi agradecida. Pero non me gustou cando lle deron o premio ao mellor mestre do ano. Déronllo á substituta que colleu a clase do outro profesor visitante que veu conmigo para as Américas, e que o 18 de outubro decidiu que xa tivera dabondo e marchou para Cataluña. Déronlle as grazas por axudarlle aos nenos da clase a superar o principio do curso tan duro e facilitarlles a transición. Non sei, sóupome mal por el, porque non foi toda a culpa súa.

E a miña cámara de fotos morreu, RIP.

Tes algo que dicir? (6) - Categoría: Xeral - Escrito o 08-06-2007 07:49
# Ligazón permanente a este artigo
Linguas cruzadas
Os cruzamentos nunca tiveron boa fama. Xa a Santa Compaña aparecía por eles. E é onde se corre máis perigo. Tamén é un punto de inflexión. Ao chegar a eles, tes que decidirte, pola dereita ou pola esquerda, e unha vez que colles unha de voltares atrás perdes tempo.

No blogo de toc, toc, hai alguén aí? aparece o enlace a un documental que se emitiu na galega sobre o galego. A min gustoume moito, e penso que é o que fai falla. Debate, que se fale do problema, que todos, galegofalantes e castelanfalantes, se dean conta de que é un problema. O vídeo está aquí. Paga a pena.


Tes algo que dicir? (2) - Categoría: Xeral - Escrito o 04-06-2007 06:13
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal




Locations of visitors to this page








Powered by eSnips.com