En Feiranova decidimos facer unha festa por todo o alto para celebrar que xa chegan as vacacións. Traballamos un montón, fixemos todo nós, dende as cocadas, ás galletas de nata, pasando polo biscoito, a laranxada e incluso a decoración. Invitamos ás nosas familias que desfrutaron un montón.
A verdade a cámara segue algo estropeada, pero polo menos portouse ben e sacou fotos, aínda que se vexan dunha cor rara. Pasámolo moi ben e xogamos moito coas compañeiras e compañeiros de Mira, Rabadeira, Valencia e Xaviña.
Levamos unha tempada facendo un montón de actividades sobre o mar porque imos ir de excursión a Lira. Xogamos na pantalla, vimos videos, practicamos a lóxica matemática con cunchas e peixiños, lemos contos que tratan temas relacionados co mar... Pero estropeusenos a cámara, esperamos que se arranxe para o día da excursión.
Este conto é unha adaptación de Cris da historia de M. Pfieter El pez arco iris
O ferrado de conchos segue as súas andanzas polos coles de Galiza. Esta semana estivo en Feiranova no concello de Coristanco. As nenas e nenos quixeron darlle as grazas á meiga Ana por tan grande invento. Cristina puxo as letras pero as palabras puxéronas todas e todos. Esperamos que lle chegue axiña a carta para que nos poida contestar...
Quiero contar una historia, real como la vida misma. Esta historia no está basada en hechos reales como algunas películas baratas de la tele, sino que es la realidad más hermosa que se repite cada día.
Voy allá: en una ciudad del norte, vive un niño de tres años al que le encanta ir al colegio. Todos los días llega, saluda a su maestra y busca inmediatamente su uniforme. No es un mandilón azul, como correspondería a un etiquetado trasnochado por género. Tampoco es una bata para guardarse de la suciedad. No, él elige un traje de princesa, de la princesa más hermosa que hayamos visto nunca; en otras ocasiones se pone un sombrero y un chaleco, o aquello que le apetezca en el momento.
El niño, tranquilo y relajado, se viste de princesa ante la aceptación de su entorno, nadie le cataloga, nadie le hiere, nadie le quiere convencer de que ese traje es de "niña". Él es libre, él no sabe de estereotipos, de tópicos, de cadenas de género, de imagen o de escondites. Él demuestra todos los días que otro mundo es posible.
Pero, sobre todo, él tiene la oportunidad de hacerlo, porque su maestra, trabaja por una educación en igualdad, se esfuerza para que niños y niñas vivan en libertad y se desarrollen según sus potencialidades, no según el sexo con el que hayan nacido.
Para él no vale el poema de la princesa está triste, esta princesa corre como un loco por el patio y se relaciona sin esperar que nadie venga a salvarle al torreón. Se salva a sí mismo.
Enlacei o corto dende El País,porque dende You Tube a calidade da segunda parte é bastante mala.
Marian Moreno debería estar en moitos sitios á vez, despois desta fin de semana no X Foro Galego de Educación para a Igualdade, e sabendo que con humor chégase a todas partes, seguro que o consigue.
Este corto debería estar presente en todos os centros, nas actividades de formación do profesorado, nas Facultades de Ciencias da Educación, e debería incluírse nas maletas que regalan nos hospitais ás persoas que van ter unha filla ou un fillo.