Verbo de inxustiza e desorde moral, Galicia semella unha sala na que se está a emitir un filme de guión perverso. Isaac Díaz Pardo sempre pensou que estaba vivo de milagre e o acontecer vaille dando a razón. Vemos a Isaac, o minguar do seu corpo engurrado. Vemos como é expulsado do paraíso que el construíu. Vemos como é espoliado. Vémolo como un refuxiado camiño da fronteira, con toda a memoria da dignidade ás costas. O penúltimo escenario foi o cuarto de ermitán onde durmía no monte de San Marcos. Dicía Ernest Hemingway: "Os homes que teñen coraxe son sempre respectábeis". Talvez o máis noxento é asistir, inermes, a un filme no que nin sequera se respecta a un vello con coraxe.
Marcos Pereiro e Xosé Touriñán son Nucha e Mucha, as cantareiras de Ardebullo, pero ante todo son un fenómeno social. A primeira vista poderían parecer máis do mesmo, pero non. Teñen un xeito de ser e de facer xenuíno. Déixannos crer que as coñecemos de toda a vida, pero son unhas adiantadas ao seu tempo, unhas visionarias...
