EDL Salesianos Lugo





 CATEGORÍAS
 Webs amigas
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Premio para 5ºA
As rapazas e os rapaces de 5ºA gañaron o premio de correlingua pola sua participación no concurso de banda deseñada. Parabéns, non é fácil gañar un premio a nivel de toda Galicia.
Se pinchades aquí podedes ver a banda deseñada en mellor calidade
Banda deseñada gañadora
Ligazón do premio
Comentarios (2) - Categoría: Actividades - Publicado o 31-03-2014 15:27
# Ligazón permanente a este artigo
Gañadores do Concurso Frei Martín Sarmiento
O 14 de xuño fixéronse públicos os/as gañadores/as da IX Edición do Premio Frei Martín Sarmiento,nas que todas e todos vós participástedes lendo os libros nas respectivas categorías:

1ª categoría: 1º e 2º de Educación Primaria
SOLAR, MARÍA E TOMÁS, XOSÉ como ilustrador; Vou ter un irmán; Ed. Galaxia

2ª categoría: 3º e 4º de Educación Primaria
SILVESTRE GÓMEZ, XURXO; Ti non xogas; Ed. Xerais

3ª categoría: 5º e 6º de Educación Primaria
FARIÑA, ANXO; A chave da Atlántida; Ed. Xerais
e CARREIRO, ABRAHAM; Xoeliki; Ed. Sotelo Blanco

4ª categoría: 1º e 2º de ESO
COSTAS, LEDICIA E TOBARUELA, PERE; Mortos de ningures; Ed. Everest

5ª categoría: de 3º e 4º de ESO e Bacharelato
RIVADULLA, CORCÓN; O noso amor será eterno; Ed. Xerais.

6ª categoría: adultos
RIVEIRO COELLO, ANTÓN; Laura no deserto; Ed. Galaxia
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 26-06-2013 13:20
# Ligazón permanente a este artigo
Letras Galegas 2014
Aínda que faltan 10 meses para a conmemoración do vindeiro día das Letras Galegas, a Real Academia da Lingua xa fixo público o autor homenaxeado. Será Xosé María Díaz Castro.
Nacido en Parga, en 1914, é autor dun poemario considerado fundamental na lírica galega, «Nimbos».
Xosé María Díaz Castro será o autor quen se lle dedique o Día das Letras Galegas do 2014, segundo anunciou a Real Academia Galega trala sesión plenaria celebrada na tarde de onte. O poeta nado en Parga, Guitiriz, en 1914, e do que o vindeiro ano tamén se celebrará o centenario do seu nacemento, foi o escollido entre catro candidatos.
Autor dun único libro publicado, Nimbos, e dunha serie de poemas máis rescatados no seu día pola revista Dorna, Xosé María Díaz Castro é un escritor que, segundo explicou o presidente da RAG no anuncio desta elección, «é un poeta evidente, non é hermético». Na xustificación desta elección tamén indicou Alonso Montero que Díaz Castro é un poeta «telúrico, máis telúrico que paisaxista, aínda que algúns insistan máis nesta última definición».
Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 22-06-2013 09:21
# Ligazón permanente a este artigo
Bos Días
O mércores pasado Patri, coa axuda de Manuel de 6ºB nos axudaron a coñecer a Roberto Vidal Bolaño coma se fose unha obra de teatro.

A mellor forma de coñecer a vida de alguén e que a conte el mesmo , así que vades a escoitar os aspectos máis importantes da vida de Roberto Vidal Bolaño. Divideremola en actos , coma si se tratase dunha obra de teatro de esas que tan ben escribía e producía , así que imaxinade que estades nunha butaca do teatro , estade atentos e en silencio.

Enriba o telón Primeiro acto : Presentación:

Nacín o 31 de xullo de 1950 en Santiago de Compostela. Aquí foi onde estudei. Desde sempre, a miña paixón foi o teatro,ao que me dediquei totalmente, aínda que antes traballei nun comercio en un banco. Fun director, actor, produtor, iluminador,escenógrafo, ­ figurante, público, autor en lingua galega e promotor do teatro galego independente.Entre os anos 1973 e 1980, participei nas Mostras de Teatro Abrente de Ribadaviacomo dramaturgo e escenógrafo, pero non utilicei o meu nome, senón o pseudónimo Julia Brens. Formei parte do grupo Abrentee fundei a compañía do Estaribel. Co Centro Dramático Galego dirixín a obra, Rosalía ,de Otero Pedrayo. No ano 1991, creei a compañía Teatro do Aquí.

Segundo acto: As obras para os rapaces e rapazas:
Escribín para o público máis novo pezas teatrais, …
• Romance dos figos de ouro: trata dun cego que toca o violín cóntanos, nun teatro de monicreques, historias con ensinanzas morais sobre o abuso do poder e a ignorancia.
• Xáxara, Peituda, Paniogas, Tarelo, o Rapaz e o Cachamón
• Touporroutou da Lúa e do Sol: a deusa Lua e o Sol están aborrecidos,así que deciden pelexare a cousa remata con choros e enfados. A peza resalta a importanciade contar as historias do pasado, pois é a herdanza a que nos de_ ne como pobo.

Terceiro Acto: Polo que se me vai a lembrar


Ademais do teatro, tamén traballei no cinema e na televisión. Actuei en películas como:
A lingua das bolboretas, Sempre Xonxa, A noiva de medianoite e A Fonte da idade e en series como Mareas Vivas, Os pazos de Ulloa, Brigada Central, A lúa re_ exada no espello ou O camiño das estrelas.
Fixen anuncios publicitarios, realicei vídeos promocionais de diferentes obras de teatro, participei en curtametraxes e elaborei guións para series. Nalgúns adaptei textos de Cunqueiro e de Fole.Grazas ao teatro, acadei diferentes premios
e recoñecementos. Algúns son o Premio Abrente, O Facho, o Premio Álvaro Cunqueiro, o Premio Rafael Dieste, o Premio MaríaCasares ou o Max de Teatro.
Por certo, desde este ano, o 2013, haberá un premio co meu nome, é o Premio Roberto Vidal Bolaño ao Espectador

Ultimo acto: Despedida:
O meu derradeiro percorrido polo escenario da vida foi un 11 de setembro do ano 2002.
Deixo un legado, o meu teatro, «un teatro galego capaz de traducir en termos de universalidade o particular e de lles restituír aos cidadáns o dereito a un lugar de encontro no que se re_ ectir, co que sentirse identificado, e ao que ter como propio».
O meu compañeiro e amigo ManuelLourenzo dedicoume as seguintes verbas:
«Pagou a pena ter collido o carro do teatro,
porque nel tamén ías ti, Roberto. Pagou
a pena ter montado no carro da vida, porque
nel tamén viaxabas ti (…). A túa paixón
foi a túa vida (…). Décheste aos demais, á
túa tribo humana e galega, con ardor, sen
avaricia (…). Conquistaches unha gloria
que ninguén che vai negar (…). Non choredes.
Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 21-05-2013 10:55
# Ligazón permanente a este artigo
Bos Días
Seguimos cos Bos Días destas mañás. A continuación o que Monse nos contou o luns.

Como xa todos sabemos, este ano o día das letras galegas adicámosllo a Roberto Vidal Bolaño, pero ademáis este ano tamén celebramos o 150 aniversario da publicación de “Cantares Gallegos” de Rosalia de Castro, unha obra fundamental na nosa literatura.
Volvendo a Roberto Vidal Bolaño, Roberto foi o creador do teatro profesional galego, con el defendeu o noso idioma e a nosa cultura; por iso este ano 2013 a RAG decidiu adicarlle o día das letras galegas.
O seu fillo di que foi o primeiro indignado, ainda que era máis que iso, era digno.

Roberto naceu o 31 de xullo de 1950 en Santiago de Compostela e como bon galego tiña moita retranca.
Os priemiros anos da súa vida pasaos en Santiago e os veráns na casa dos avós en Baio, a carón doutro escritor, Labarta Pose, onde di que pasa os mellores veráns da súa vida.

Estudou na Escola de Troia e na Academia Ríos e por mor da crise que atravesa a súa familia cambia de escola e segue os seus estudos na Escola La Inmaculada rexentada pola congregación La Salle onde realiza os estudos de escribente administrativo.

A sús primeira experiencia como protagonista no mundo do teatro prodúcese á idade de 15 anos, ca obra “O xogadeiro” no colexio Placeres en Marín.
Pasa por moitos traballos ao longo da súa vida, ainda que o teatro e a creación literaria están sempre presentes. Con 27 anos crea a súa propia compañía de teatro chamada “Antroido”.

Roberto é identificado polo nariz vermello de pallaso que pasou directamente dun boneco o seu nariz.

Tamén estivo en contacto co mundo audiovisual, escomenzou facendo videos publicitarios e traballando na dobraxe. Como actor e director participa en películas como “Sempre Xonxa”, “Los pazos de Ulloa” “brigada Central”.

Escribe varias obras ao longo da súa vida e hoxe para rematar esta andaina pola súa vida imos rematar cunha poesia da obra: “Criaturas”



Nunca entenderéi
porque me tiñas máis medo a min
do que ao común da xente.
A miña monstruosidade
non é senon o reflexo
da que aniña en vós.

En ti,
en todos
pero eu non son real,
son unha ficción
non existo.

Vós si

Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 16-05-2013 20:44
# Ligazón permanente a este artigo
Bos Días
Esta semana estamos escoitando a diferentes profes contándonos, nos Bos Días, algo relacionado coas Letras Galegas. O martes a profe Pili lembrounos o 150 aniversario da Publicación de Cantares Gallegos.

Neste ano 2013 conmemórase o 150 aniversario da publicación de Cantares Galegos, de Rosalía de Castro, poemario que constitúe a primeira obra literaria contemporánea escrita integramente en lingua galega. Esta circunstancia, unida ao seu innegable valor estético e á repercusión, que chegou a acadar entre o público lector converteu Cantares Galegos nunha referencia inescusable para os autores e autoras que, en pleno século XIX, levaron a cabo o movemento de revitalización literaria, cultural e nacional de Galicia: o Rexurdimento.
Como moitos de vos xa sabedes, Rosalía de Castro naceu en Santiago de Compostela o 24 de febreiro de 1837. Escribiu moitos libros pero a súa obra Cantares Gallegos é coñecida como a primeira grande obra da literatura galega, está considerada como un símbolo do pobo galego. Escribir en galego naquela época non era doado, e aínda máis para unha muller, debido a que a sociedade daquel momento cría que o noso idioma era un simple dialecto, era desprezado e desprestixiado. Rosalía foi das primeiros que comezando dende cero intentou e conseguiu defender o sentimento de terra e de idioma galego. Falar e escribir no idioma materno era un motivo para quedar mal en sociedade, o castelán era a lingua culta.
Aínda que escribiu prosa, Rosalía foi famosa sobre todo pola súa poesía. As súas tres grandes obras foron: Cantares Galegos, Follas Novas e Nas beiras do Sar.
Rosalía de Castro e as súas obras seguen recibindo unha constante atención, tanto en España coma no estranxeiro. Os seus poemas foron traducidos ao francés, alemán, ruso e mesmo o xaponés.

Aínda que, seguramente, a obra de Rosalía por agora non nos sexa moi coñecida imos escoitar un poema dela Adeus ríos, Adeus fontes do libro Cantares Galegos o que lle puxo música Amancio Prada e que o o converteu así en canción que case todos coñecemos, seguramente nas nosas casas cantáronse máis dunha vez.

Fascímil de Cantares Gallegos
Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 15-05-2013 10:56
# Ligazón permanente a este artigo
Roberto Vidal Bolaño, un home que escribiu aquí
RVB converteu os variados oficios do teatro nun retrato da Galicia contemporánea

Non foi compulsivo. Foi persistente. Subiuse a un escenario antes de ser maior de idade e persistiu tanto que foi capaz de converter a decisión nun oficio e transformar ese oficio nun espello para un país que nunca confía no seu futuro. Roberto Vidal Bolaño desconfiaba do presente e da súa versión esperanzada: o futuro. Desconfiaba e por iso foi tan persistente en todas as súas cousas: desde a escrita ao tabaco.

A diferenza de moitos autores, RVB non ten unha biografía intelectual marcada. Comezou a traballar antes dos catorce anos e o resto foi aprendizaxe. Quizais daí lle veña esa decisión de ser práctico, de facer o que houbese que facer. Unha actitude que, ademais de ser útil na vida, é especialmente axeitada para traballar nos escenarios. Foi un home de teatro no sentido menos metafórico do termo porque ningún dos oficios que se integran nesa cousa tan indeterminada de «facer teatro» quedou alleo aos seus cometidos.

O Día das Letras Galegas e as súas celebracións teñen tendencia á santificación. Con Vidal Bolaño está difícil. Porque era un home que desafiaba á polémica e que non medía o que dicía en función dos réditos por obter. A pesar de que no teatro todo é inmediato, todo é escaso. A pesar de que no teatro nunca deixa de haber crise, RVB foi lúcido no que viu e no que contou. Acometeu a estratexia dun teatro en permanente construción, en permanente persecución do público. Foi primeiro un autor disposto a utilizar as formas parateatrais que Galicia conservaba agachadas nas súas manifestacións e personaxes populares. Galicia creceu un día e, quizais como un adolescente que se sente maior de idade, pediu outro teatro. Bolaño entrou nos mitos dunha sociedade necesitada de horizonte para facelos humanos e asequibles. Así Rosalía como o Camiño de Santiago. Logo chegou a madurez. A do autor, a do país nunca está clara. RVB entrou nese grande ciclo de obras nas que por debaixo de cada argumento está a liña, sendo drama ou comedia, que tanto se corresponde coa contemporaneidade: o que puído ser e non foi. Así en Rastros como en Animaliños. A frustración de que os imaxinarios sempre sexan mellores que as realidades.

Foi un home teimudo. Só se deixou convencer cando a causa era xusta. Escribiu en todas as posturas posibles e non era amigo de permanecer sentado. Escribiu a pé de obra e, sen querer e sen evitalo, compuxo o retrato máis completo dunha Galicia que merecía un horizonte mellor. Escribiu aquí, no territorio e no tempo.
Comentarios (3) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 13-05-2013 10:12
# Ligazón permanente a este artigo
Roberto Vidal Bolaño
Este ano o Día das Letras Galegas están adicadas a Roberto Vidal Bolaño e día a día poñeremos información sobre o autor e a festa.
Facémonos eco dun artigo de La Voz de Galicia sobre o autor homenaxeado:

Roberto Vidal Bolaño, o escritor que retratou a Galicia do século XX.
Quixo que Galicia tivese un teatro propio e manexase arugmentos propios. Definiu unha maneira de escribir para a escena e a súa decisión foi decisiva para a posta en marcha do teatro profesional galego.
Había un teatro por inventar e alguén tiña que poñerse a facelo. Foi Roberto Vidal Bolaño quen se puxo a artellar un teatro galego autosuficiente, capaz de explicarse a si mesmo mentres explicaba o país ao que pertencía. Un teatro interesado en conseguir maiorías e conectar as linguaxes que estaban por vir coas que sobreviviran aos anos da represión.
RVB foi un home práctico e un dramaturgo multitarefa. Foi precoz e serio, discutidor e irónico. Converteu unha dedicación nun oficio, pero non foi maxia nin potencia sindical: foi teimosía e habilidade. A biografía de Roberto Vidal Bolaño é curta. Naceu un 25 de xullo pouco despois da foguetería festiva de Compostela e desapareceu 52 anos despois, cunha liña vital na que couberon moitas novidades, moitas estreas e as inevitables decepcións, porque o mundo, por moi bo que sexa, nunca é tan bo como quixéramos.
Vidal Bolaño foi un home práctico. Comezou a traballar sendo un neno, estudou case en paralelo e tivo como primeira intención estudar cine. Eran os tempos nos que a escola de cine, en Madrid, era niño de xentes a contracorrente do franquismo. Pero a escola pechou xusto cando RVB estaba en disposición de ir a ela. Case ao tempo, levado pola gana de contar historias e por algúns autos escénicos que se facían polas festas de Compostela, comeza a facer teatro mentres mantén unha vida laboral paralela.
Como el mesmo conta, estudara para ter unha «perfecta categoría de contable» e, tras pasar por ocupacións varias como rapaz dos recados, chega a un banco case ao tempo no que gaña o seu primeiro premio Abrente, por Bailadela da morte ditosa. Están comezando os anos setenta, nos que, a pesar de que pode parecer outra cousa, está chegando un cambio de época.
Vidal Bolaño funda Teatro do Antroido e comeza unha tarefa de facer ponte entre un pasado sen escenarios convencionais e un futuro que está por imaxinar. Para o dramaturgo, a chave para conciliar dous espazos imaxinarios está nas manifestacións parateatrais que a cultura popular conservou: entre elas, o propio entroido. Buscaba volver a conectar ao espectador desentrenado do teatro desde as únicas expresións que podían ser familiares. Agardaba que, desde aí, houbese un territorio para conquistar nos escenarios.
O teatro de rúa, as intervencións, as ruadas e outro tipo de celebracións convértense na primeira ferramenta dun teatro que, sendo popular, se aparta do que se entendía entón con ese mesmo nome.
Era un teatro feito a medida para un tempo, para un país por construír, cun imaxinario aínda medoñento e necesitado de que alguén fose facendo, ao mesmo tempo que seducía, unha certa didáctica do mesmo feito teatral.
Teatro do Antroido, que tiña como núcleo iniciático ao propio Bolaño, a Rodrigo Roel e a Laura Ponte e no que tamén participaba Xaquín G. Marcos, tentou nesa primeirísima etapa montar espectáculos que ligasen co festivo e co popular, para ir entrando noutro tipo de teatro máis marcado polas condicións políticas e sociais da transición.
Querendo ou sen querer, RVB estaba abocado a ser o autor do grupo e esa necesidade inicial converteríase co tempo nun proceso operativo case permanente. Autor, director, actor, iluminador e o que fixera falta.

Teatro combativo
Teatro do Antroido vira cos tempos e aparece en Vidal Bolaño un teatro máis combativo en sentidos diversos. Sucede en Laudamuco, señor de ningures, onde ademais do comportamento do tirano Bolaño conta o comportamento resignado do seu servo. Galicia cambia moi rapidamente nesa mediada altura da década dos setenta e o cruce de circunstancias fai que Antroido madure como compañía e Roberto Vidal Bolaño sexa despedido do banco no que traballaba.
O dramaturgo decide dar un paso adiante e vivir do teatro. É un paso pequeno para el e grande para o país. Explicouno mil veces pola forza dos feitos sinxelos: a compañía viaxaba por unha voluntariosa rede de representacións propiciada polas asociacións culturais e veciñas, os espazos das caixas de aforros ou dos concellos. Nos máis dos casos, sen remuneración, pero cunhas ceas de enchenta para a toda a compañía. Bolaño pensou que os cartos que as asociacións investían nas ceas estaban mellor empregados en pagar á compañía: «E xa comeríamos nós polo camiño». Un home práctico.
Galicia está a punto de xirar na esquina da década. Vai pasar dun espazo en construción a un territorio urbanizado. Vai pasar das cousas que son posibles ás que simplemente son. Segundo avanza a nova década, RVB participa na posta en marcha do teatro institucional galego. O Centro Dramático Galego estréase en 1984 e o dramaturgo é o primeiro autor galego en estrear peza propia e dirixila. Agasallo de sombras pode ser lida agora como unha peza máis ou menos convencional, pero era unha lectura radical sobre a vida de Rosalía de Castro. Bolaño tocaba á «santiña» para facela máis humana. Pero o desgusto non lle viría por aí. Como explica na entrevista nas páxinas seguintes, unha polémica cun conselleiro apártao do teatro. Quedou desgustado e os desgustos de RVB sempre eran serios.
Roberto Vidal Bolaño apártase da primeira liña do teatro. Nin chama nin o chaman moito, agás cousas soltas. O retorno aos escenarios tardou arredor de oito anos. Xa eran os noventa e o lugar onde o mundo se chama Galicia mudara de xeito considerable, aínda que non sempre para mellor. Se o país era diferente, o autor non podía ser o mesmo.
O retorno de RVB á loita escénica foi progresivo. En 1991 gaña o premio Álvaro Cunqueiro, o máis importante naquela altura. Saxo tenor é unha obra sobre a Galicia que hai: arrabaldes case lumpen polos que sobrevoan os elixidos dos centro. Non teñen altura para causar traxedias, causan desgrazas.
O premio e a colaboración de Belén Quintáns serven para a posta en marcha da compañía definitiva de RVB. O nome é unha declaración de intencións: Teatro do Aquí. Bolaño foi moi leal a esa declaración e buscou un teatro que, sen deixar de ser para maiorías, ofrecese un espello no que mirarse. Sen deixar de utilizar os materiais propios, os argumentos á man, organízase a un tempo unha historia digna de ser contada e explícase algo sobre nós.

Madurez
Vidal Bolaño entra nunha etapa de madurez a pesar dalgúns desgustos coa profesión por esa obriga de ser, ademais de todo o que se enumera habitualmente, empresario teatral. Iso e que gañase premios por obras como As actas escuras, que non foron representadas tal e como se consignaba nas bases.
Aínda con esas cousas, Teatro do Aquí encadea os seus espectáculos interesándose por textos de Otero Pedrayo (O desengano do Priorio) ou por textos como Oé, oé, oé. Ben andados os noventa, case na fronteira coa outra década, RVB decide poñerse irónico para escribir tres comedias sobre o presente menos cómodo. Anxeliños, Criaturas e Animaliños son para rir mentres se observa o retrato de grupo no que estamos nós. Pero ao tempo escribe e estrea un dos principais dramas escritos na Galicia contemporánea, Rastros.
Aínda dirixe e adapta para o Centro Dramático Galego textos tan definitivos como a Rosalía coa que Otero Pedrayo pretendía escribir unha biografía escénica da escritora. Entre unhas cousas e outras foi capaz de completar o retrato dun país que, segundo a súa obra, é máis fácil de imaxinar que de habitar.
Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 11-05-2013 14:11
# Ligazón permanente a este artigo
Quincena das Letras Galegas
A semana que ven celebramos o día das Letras Galegas e as celebracións previas á Festa.
Xa dende este luns estamos preparando a decoración para as aulas, ventás e corredores; traballando e coñecendo o sentido da Festa das Letras Galegas e decubrindo ao autor a quen está adicado este ano.
Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 08-05-2013 12:35
# Ligazón permanente a este artigo
Os Maios
Os maios son unha festa popular galega que celebra a despedida do inverno e a exaltación da naturaza e o comezo da primavera.
Os maios celébranse entre finais de abril e principios de maio.

A orixe destes rituais non está moi clara, mentres algúns antropólogos e historiadores intentan buscar as primeiras raíces no Paleolítico ou no Neolítico, outros sosteñen que proceden do culto que o mundo greco-romano ofrecía a divinidades como Deméter e Ceres (19 de abril), Pales (21 de abril), Robigo (25 de abril), Flora (28 de abril), Maia (1 de maio), etc. Todas elas divinidades campestres.
Os maios máis tradicionais e característicos tiñan forma cónica, cunha estructura feita de varas e vimbios recubertos con fiuncho, hedras, espadanas, flores, laranxas, cintas, cascas de ovos, etc... Era transportado por un neno que ía no seu interior, e cantaba unha estrofa ou dicía un refrán que repetían os demais compoñentes do grupo dando voltas arredor do "maio".
Hoxe en día, ademais da forma tradicional, intentan imitar casas, castelos, cruceiros, murallas, etc...

Algunhas cantigas:

Escoiten nosos señores
o que lles imos cantar:
as copras que tran "Os maios"
floridos hastra namáis.

Estén todos moi atentos
que imos escomenzar,
deprendan o que cantamos
axúdennos ó acabar

Cantar, cantarlle ó "maio" florido.
Cantar, cantarlle unha vez máis.
Cantar, cantarlle ó "maio" garrido.
Cantar, cantarlle así sen parar

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __
Xa chegou o "Maio"
florido e galán.
Chegou tra-lo inverno
e antes do verán.
Baixou dende o cumio
do castelo antergo.
ata o val do Eume
doce e señoreiro.
"Maio" rameiro:
bicou as campiñas
i en cada bicada
naceron floriñas.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __
"Maio" amarigoso
bicou as cerdeiras
e ahí tede-las froitas
máis ricas da terra.
Xa chegou o "Maio"
da nosa mariña
"Maio" namorado
do mar e da andoriña.
Chegou dende lonxe
acollédeo ben
nesta noble vila
de Galicia "edén".
Comentarios (0) - Categoría: Festas galegas - Publicado o 06-05-2013 08:32
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal