EDLG do CEIP RECIMIL



QUEN SOMOS?
endlrecimil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A AMEAZA DA MORTE
A AMEAZA DA MORTE

Nunha aldea de Galiza pasou a Morte polas casas dicindo que levaría ao máis vello da familia que non tivese na porta unha cabaza ou algo de comer. O neno máis novo foi ao monte e atopou a un vello apañando castañas e cabazas.

- Señor, dariame un melón para facer unha cabaza?
- Toma, neniño.

Pero a Morte vixiando agochada no millo díxolle ao vello:

- Se lle dás o melón, lévote comigo.

O vello enfadado escorrentouna tirándolle os ourizos das castañas.
A Morte fuxiu chea de picadas.
O neno apañou as castañas deses ourizos e coceunas para facer un fermoso colar de castañas cocidas e unha gran cabaza que alumeaba á porta da casa.
E así salvou a vida do seu avó.



Elisa Morgade Anca

3ºB
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 29-01-2013 17:51
# Ligazón permanente a este artigo
A FESTA MÁIS TERRORÍFICA DO MUNDO
A FESTA MÁIS TERRORÍFICA DO MUNDO

Era 31 de outubro. Cun día anubrado e siniestro. Eran as 22:30.
Na casa de Xavier, o meu mellor amigo, era a festa do Samaín.
Eu son un pouco… medorento, estaba moi nervioso por se me dan algún susto cOma todos os anos. Pero este ano estou preparado para todo.
-Xa é a hora- Dixen eu a miña nai.
- Non te esquezas do abrigo que vai frío.
-Xa o sei.
Cando ía coller o abrigo, descubrín unha pequena nota, que poñía:
“NON VAIAS Á FESTA, OU TE ARREPENTIRÁS”.
Eu pensEi que era obra do meu irmán. É moi pesado.
Non fixen caso, collín o abrigo e fun de camiño á casa de Xavier.
Cando cheguei á casa, as luces estaban apagadas.
“Seguro que é un susto dos de sempre” pensei.
Entrei, non había ninguén. Estaba morrendo de medo. Subín arriba e tampouco había ninguén.
De súpeto escoitei uns ruidos no armario.
Aínda que tiña moito medo, abrín a porta e saiu un esqueleto!!
Non sabía que facer, se irme para a casa ou investigar.
Decidín volver á casa por medo, pero pechouse cun escandaloso ruído.
-Agora, que fago? -dicía para min.
Fun a ver outra vez ao esqueleto. Estaba moi nervioso e asustado.
Ía tocar o esqueleto e … prendéronse as luces.
Eran Xavier e os demais.
Claro está, era a estúpida broma do Samaín.
-Gustouche a broma? Je Je Je.
-Non! Pasei moito medo, sobre todo co esqueleto.
-Que esqueleto?
-Ese de aí. Ehh?
O esqueleto desaparecera, que pasou…
Iso quedará para outro día…


Martín Alonso Gamarra.
5º A
CEP Ventín
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 29-01-2013 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
O HOME DO SACO
O HOME DO SACO

Sucedeu hai moito tempo que apareceu un home tan feo que todos os nenos se asustaban moito.
O home tan feo foi a unha casa e colleu o neno e meteuno no saco e levouno á auga.
Pero o neno saiu e se foi correndo.

Cristina López 2º A

Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 25-01-2013 21:40
# Ligazón permanente a este artigo
PREPARA XA OS TEUS CONTOS DE MEDO!!!!
Comentarios (4) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 09-10-2012 22:36
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS CONTOS DE MEDO:
O MISTERIO DO CEMITERIO EMBRUXADO

Hai moitísimos anos había un pobo pequeno e gobernado por un malvado rei chamado Pablo, este tiña unha filla moi boa, chamada Antía.
Un día toda a xente do pobo protestou contra el. O rei estaba tan furioso que decidiu facer un cemiterio embruxado que arrodease todo o pobo.
Unhas rapazas chamadas Bea, Ana, Duna, Nadia e Yanira ían ir ao cemiterio. No cemiterio viron tumbas escachadas e árbores vellas. Entón dixo Duna:
- Imos separarnos.
Ana e Nadia non estaban moi seguras, pero Bea dixo:
- Tranquilas, imos intentalo.
Yanira e Bea encontraron unha cova, foron investigar e… de repente escoitaron unha voz:
- Volve comigo, volve comigo.
Bea e Yanira sairon correndo. Logo, Nadia como era máis Valente quixo ir soa. No medio do bosque encontrou unha caveira moi grande que dixo:
- Morreredes todos!
Nadia saiu correndo.
Duna e Ana encontraron un rapaz. Ana preguntoulle:
- Ola, sabes onde vive o rei?
De repente ao rapaz puxéronselle os ollos vermellos, xirou a cabeza e dixo:
- Non o sei, non o sei!
Ana e Duna correron ata máis non poder. Máis tarde encontráronse todas e dixeron Bea e Yanira:
- Estase facendo noite. Millor será que encendamos o lume, collamos algunas provisións e saquemos o saco de durmir.
De repente escoitaron unha risa así:
- Ji ji ji ji ja ja ja! – e a continuación xurdiron unha bruxa cos ollos avermellados e un vampiro cos colmillos cheos de sangue.
Bea, Duna, Nadia e Yanira berraron:
- Aaaa, a correr – dixo Nadia.
Cando se deron conta estaban nunha cabana pero elas non sabían que alí vivía a Fada da Escuridade. A fada viunas e dixo:
- Um, que ben ulides!
Pero de súpeto apareceu a filla do rei e a fada cesou. Antía díxolles:
- O meu pai vive aló do deserto do cemiterio.
Bea, Duna, Nadia, Ana e Yanira, por fin, chegaron ao castelo. Había un labirinto xigante e adivirtíronse. Tania e Ana atoparon a cociña e aproveitaron para comer. Logo Bea e Nadia deron co soto, atoparon dous baúles vermellos, abriron un e dalí sairon morcegos comendo a unha persoa. Logo abriu Bea o outro e apareceron polo menos unas cincuenta ratas vermellas.
Nadia e Bea tiñan moito medo do soto.
Despois Duna, por fin, encontrou o cuarto do rei, pero tiña as portas pechadas. Bea preguntou:
- Que está pasando aquí?
De súpeto apareceu o rei que as quería matar, pero Ana colleu un martelo e golpeouno.
Ana déralle tan forte que o matou, logo veu Antía e fixéronse moi amigas.
Encima do cemiterio fixeron un parque, pero aí debaixo segue o rei cos seun monstros, e seguro que volverán.
FIN
Yanira Aneiros Romero
3º A
CEIP RECIMIL
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:20
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS CONTOS DE MEDO:
O MORCEGO ASASINO

Un día de outono vimos un morcego no monte cando íamos de excursión a buscar castañas.
Estabamos xogando ao trombo e de súpeto apareceu un moucho que nos dixo:
- Tede coidado que hai un morcego asasino.

Os nenos non lle fixeron caso ao moucho. Entón empezou a chover e todos foron a unha cova. E alí vivía o morcego. Os nenos escoitaron:

“NON TEÑADES MEDO, EU SON UN MORCEGO BO!”
Os nenos empezaron a berrar:
- “ Socorrooooo!” Aquí vive o morcego do que nos falou o moucho.

Entón o morcego dixo:
- O que dixo sobre min é mentira! Eu só quero que sexades os meus amigos.

Pero cando os nenos estaban agochados xogando con el, o morcego mordeulles no pescozo a todos.
E todos se converteron en zombis e ti que estás lendo tamén te vas converter en zombis.
A partir dese momento, todos os nenos e nenas que escoiten este conto se converteran en zombis- dixo o morcego.

CLASE DE 2º D CEP VENTÍN
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:17
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS CONTOS DE MEDO:
A PERSECUCIÓN CIBERNÉTICA

Un día uns científicos estaban traballando nun invento cun ordenador. Cando finalizaron, probárono, pero o ordenador e o invento se sobrecargaron e de pronto saiu un monstro do ordenador. Os científicos intentaron atrapalo pero o monstro escapou e foise a unha cafetería. Na cafetería todos tiñan moito medo. Cando o monstro terminou de destruir toda a cafetería todos se foron correndo menos un, ao que o monstro atrapou. Intentou escapar pero era imposible. O monstro matouno.
Ao día seguinte correuse a voz daquel monstro. O máis normal era que os miedicas chamasen á policía e a detectives e algúns chamaron a detectives moi famosos. Entre todos ían resolver o caso. Prepararon unha trampa: dous policías eran o cebo, levárono ata a trampa e todos estaban disfrazados de arbustos. O monstro caeu na trampa. Atrapárono e devolverono ao ordenador.


IAGO RODRÍGUEZ CARRACEDO
3ºB CEIP RECIMIL
Comentarios (2) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:11
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS CONTOS DE MEDO:
O SACAÚNTOS ASUSTANENOS

Un día a medianoite o Sacaúntos foi asustar aos nenos. Achegouse máis e máis ata que ¡Uuuuu! E os nenos sairon correndo pero o sacaúntos atrapounos e quitoulles a graxa do bandullo e despois foi buscar máis e máis para que se quedaran esqueléticos e ao final atrapou catro máis e quedaron todos os amigos esqueléticos.


ALEJANDRO VIZOSO 1º B CEIP RECIMIL
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:08
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS CONTOS DE MEDO:
TRATO MORTAL
Un día unha velliña foi levar unas flores á tumba da súa filla que estaba no cemiterio e atopou a un home que lle resultaba coñecido. Entón a vella preguntoulle:
- Quen é vostede? Creo coñecelo.
Daquela o home desapareceu.
Ao día seguinte, cando foi coller o bus para visitar a unha amiga case a atropela o bus. Cando chegou á casa da súa amiga o teito afundiuse e case as aplasta. Parecía que a morte as perseguía.
Cando volveu á casa oiu unha musiquiña… Era a caixa de bailarina preferida da súa filla. A velliña toda asustada correu á súa habitación… De súpeto as alarmas da casa comezaron a soar. Como non sabía que facer gritou:
- Hai alguén aí?
Unha voz misteriosa respondeu:
- Si, e non te preocupes que pronto saberás que son.
Entón escoitouse.
- Bum!
E esa cousa misteriosa foise.
A vella saiu da súa habitación e foi ao salón a ver se lle roubaran as cousas de valor que tiña, pero sorprendeuse porque todo estaba no seu sitio. Agora decatárase de que non era unha persoa a que a perseguía.
Ao día seguinte a vella chamou á súa amiga para pedirle consello, pero cando colleron o teléfono oiuse unha voz que dicía:
- A seguinte es ti! Ja, ja, ja!
Entón colgaron. A vella saiu á farmacia para pedir un calmante xa que todo podía ser imaxinación súa. Cando ía abrir a porta para saír da farmacia o mesmo home que atopara no cemiterio deulle unha carta. De camino á casa a velliña abriu a carta. Dentro poñía:
- Quérote ver no cemiterio ás doce da noite para ofrecerche un trato. Se non vés ti e todas as persoas que queres e coñeces morrerán.
A vella intentou buscar ao home que lle dera a carta para facerlle unas preguntas, pero non o atopou. Ás doce menos cuarto a vella saíu da súa casa para chegar puntual. Ás doce en punto chegou o home rodeado de moitas persoas vestidas de negro. A vella preguntoulle:
- Que queres?
Entón as persoas vestidas de negro convertéronse en … espíritos! Que dicían:
- Vas morrer, vas morrer…
A vella saiu correndo pero debido á súa avanzada idade o que se di correr non corría, máis ben andaba. Cando os espíritos a rodearon o home tamén se convertiu nun espírito e o espírito díxolle que se superaba unas probas lle outorgaría un desexo a cambio da súa vida, e que se se negaba ou non superaba todas as probas toda a xente do mundo morrería. A vella aceptou.
A primeira proba consistía en atravesar un río de lava por unha ponte na que se pisaban a táboa incorrecta afundíase.
A vella empezou ben pero… a falta de cinco táboas pisou unha táboa incorrecta pero en vez de afundirse a táboa a ponte descolgouse pola parte que comezara a proba; ela atemorizada intentou escalar ata o cumio,e… conseguiuno!
Xa estaba na segunda proba, ainda que tiña moitas feridas no corpo. A segunda proba consistía en adiviñar un acertixo:
- No teu corpo está mais ti non a ves, se atopas un espírito xa non a tes.
A vella nerviosa respondeu:
- É a alma!
E acertou. A vella pasaba á terceira proba. A terceira proba consistía en elixir unha das tres portas que apareceran de súpeto. A primeira era escura e gris, a segunda era colorida e bonita, e a terceira era de cristal. A vella elexiu a terceira, e fíxoo porque cada unha das portas representaba un futuro malo ou bo pero ela pensaba que cada un elixe o seu futuro, e a de cristal non tiña ningún futuro, fixo se non unha oportunidade de decisión, e entón a vella acertou!
De súpeto apareceu o espírito e díxolle:
- Cal é o teu desexo?
Daquela a vella respondeu:
- Que a miña filla volva á vida e sexa feliz.
Entón o espírito arrincoulle a alma á vella e devolveu á vida á súa filla.
FIN
Daniel Yánez 5º A
CEIP RECIMIL
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 02-03-2012 17:06
# Ligazón permanente a este artigo
PREMIOS CONTOS DE MEDO:
Sabela, igual cas demais habitantes da vila, sabía da existencia de Hermitas, unha vella tola que segundo algúns dos máis vellos do lugar debía ter polo menos uns cen anos.

Non lle gustaba saír da casa, e sempre estaba na fiestra ou na porta dende onde lle berraba ás persoas que pasaban. Ninguén lle facía caso e ninguén entendía o que dicía.

Para todos estaba tola e o único que se podía facer con ela era ignorala.

Por todo isto, Sabela quedou totalmente paralizada cando un día, mentres recollía cogomelos no monte para os seus pais, de súpeto e sen oíla chegar aparecéuselle diante coma se dunha pantasma se tratara e díxolle:
- Nena, neniña, algo terrible che vai pasar, a ti e aos teus amigos. Corredes perigo, fuxide, fuxide mentres poidades.
Sabela, que nese intre case morre do susto, pechou fortemente os ollos e cando os volveu a abrir a vella xa non estaba.

Cando Sabela voltou á casa, non se atreveu a contarlle nada aos seus pais porque ata ela dubidaba que fora certo.
Sen embargo, necesitaba contarlle a alguén o que lle pasara, por iso, quedou cos seus amigos na praza da vila e alí se reuniron.

María e Fabio tomárona a broma, pero Belén, Nico e Ana estaban moi asustados e pensaban que debían falar coa vella para que lles explicara que era o que lles ía pasar. Como non se daban posto de acordo, decidiron marchar para a casa e quedar ao día seguinte para tomar unha decisión.
Na casa de Sabela aínda durmían todos cando soou o teléfono. Todos espertaron sobresaltados e cando o seu pai rematou de falar e colgou explicoulles que Ana desaparecera.
Parece ser que onte se deitou, como facía cada noite –dixo o seu pai- , pero de madrugada os seus pais oíron un ruído e cando foron mirar Ana xa non estaba.
Pasaron os días coas súas noites e Ana seguía sen aparecer. Sabela e os seus amigos estaban tremendamente asustados, querían falar coa vella, pero non se atrevían.
Unhas semanas despois, aínda moi tristes pola desaparición de Ana, Sabela e os seus amigos foron ata o lago a xogar coa pelota. Os seus pais tíñanllelo prohibido, pero eles pensaron que se ían xuntos, nada lles podía pasar.
Cando empezou a escurecer decidiron marchar para a casa, pero a medio camiño, Fabio deuse conta de que lle faltaba o abrigo e tivo que voltar ao lago a recollelo. Os demais pensaron que o mellor sería esperalo alí. Pasaron uns dez minutos e comezaron a preocuparse: esperaron e esperaron, pero Flavio non volvía.
Despois dun bo rato decidiron volver a buscalo, pero cando chegaron ao lago o abrigo de Fabio seguía alí, pero Fabio non estaba. Mortos de medo regresaron á vila a pedir axuda. Formaron grupos de veciños para buscar ao neno xunto coa policía, pero como no caso de Ana, pasaron os días coas súas noites e Fabio non aparecía.
Os pesadelos de Sabela cada vez eran peores. Pola noite apenas durmía e o mesmo lle ocorría aos seus amigos. Na vila a xente non falaba doutra cousa. Os máis vellos dicían que era cousa do demo, e que na súa vida viran cousa semellante.
Isto non rematou aquí. Un día na escola, María saíu da clase para ir ao baño e xa non voltou. A mestra ao principio pensou que era unha trastada da nena e que estaría xogando no patio, pero despois de buscala por todo o colexio e non aparecer, todos comezaron a asustarse.
Era o terceiro neno desaparecido e Sabela sabía que iso non ía rematar aí. A seguinte podía ser calquera.
De camiño á casa, pasou fronte á casa da vella tola e chamou á porta. A vella abriulle e sen deixala falar díxolle:
-¿Que fas aquí?Tés que marchar, aínda podes axudalos, pero tes que marchar. Eu xa non teño tempo, xa non podo axudarche, e coa mesma pechou a porta.
Cando Sabela marchaba, a vella díxolle de novo:
-Algo terrible pasou hai uns dez anos, que o volveu tolo.
-Vai á biblioteca e busca, eu xa non podo facer máis.
Sabela chegou á casa chorando e tremendo de medo. Non aguantou máis e contoulles todo ós seus pais. A sorpresa foi grande cando o seu pai lle dixo:
-Deixa de dicir parvadas. A vella agoreira morreu onte sobre as once da noite, non creo que estando morta puidera falar contigo hai uns minutos.
Esa noite non puido durmir. Ao día seguinte quedou ben cediño cos demais na biblioteca e buscaron durante case unha hora nos xornais vellos algo que lles puidera axudar. Despois de moito buscar, por fin o encontraron. Facía dez anos que o fillo do doutor morrera afogado no lago. Fora unha verdadeira traxedia porque aparecera afogado o día do Samaín diante da súa propia casa e nunca se soubo o que pasara realmente. Algúns dicían que fora o propio doutor quen matara ao seu fillo. Outros pensaban que fora unha broma que os demais nenos lle gastaran e que a cousa acabara mal.
Decidiron que o mellor sería ir á casa do doutor, pero tiñan que buscar a maneira de entrar sen que ninguén os vira. Atoparon unha ventá un pouco aberta e a forzaron para poder entrar. Todo estaba moi escuro e sucio. Os mobles eran moi vellos e a madeira facía ruído con cada pisada. Comezaron a mirar por todos os sitios, mortos de medo. Entón oíron un forte golpe. Era a porta da casa. A través da fiestra viron como o doutor marchara no seu coche. Máis relaxados seguiron buscando e ao final dunhas estreitas escaleiras atoparon unha pequena habitación chea de botes e doutras cousas, que parecía un hospital.
No fondo había tres gaiolas onde estaban Fabio, María e Ana. Despois de varios intentos conseguiron abrir as gaiolas e fuxiron todos xuntos da casa.
Cando chegaron á vila, os adultos non crían o que pasara. Fabio, María e Ana contaron que o doutor quería facer a partir doutros nenos ao seu fillo. Necesitaba uns ollos azuis coma os de María, unha boca grande coma a de Fabio, unha pel morena coma a de ana, é dicir, un pequeno Frankestein.
Ao final todo saíu ben, a policía rexistrou a casa do doutor e Sabela e os seus amigos puideron celebrar xuntos a noite do Samaín grazas á vella agoreira.
Ah! Por certo, o doutor non estaba na casa. Onde está o doutor?

JA, JA, JA, JA
FIN?
Paula Mejide e Yarishel
CEP Ventín
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 27-02-2012 10:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Creative Commons License
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial 2.5 España de Creative Commons.